kroppinn

adj. crippled, crooked; kroppnir fætr, O. H. L. 84; kroppnir knúar, Rm. 8.

(-s, -ar), m. the body, trunk (kroppr arnarins).

* * *

m. [A. S. and Engl. crop (of a bird); Germ. kropf; Dan. krop; Swed. kropp]:— a hump or hunch on any part of the body; ok rekr á kroppinn erninum …, varð föst stöngin við kropp arnarins, Edda 45, Mag. 10:—in mod. usage the body, með beran kroppinn; þó kropprinn verði kaldr nár, Pass. 44. 7, passim: a nickname, Landn., Sturl.

II. as a local name, Landn.

* * *

(krýp; kraup, krupum; kropinn), v.

1) to creep, crouch (vóru dyrnar svá lágar, at nær varð at krjúpa inn);

2) to fall prostrate, kneel (þá er vér krjúpum til hans með iðran).

* * *

pres. krýp; pret. kraup. pl. krupu, subj. krypi; part. kropinn; [A. S. creôpan; Engl. creep; Swed. krypa; Dan. krybe]:—to creep, crouch; vóru dyrnar svá lágar at nær varð at k. inn, Hkr. ii. 379; hann kraup til fóta þeim, Ölk. 35; þóat ek krypa í neðstu smugur helvítis fylgsna, Sks. 605; gaf Sverrir konungr þeim mikit skak fyrir þat, er þeir höfðu kropit þar um hris at nokkrum silfrpenningum, Fms. viii. 143; vér krjúpum eigi í bug skjaldi, vi. 416 (in a verse); hann kvað konung hölzti lengi hafa kropit þar um lyng, Hkr. iii. 376; fékk hann nauðula kropit til at höggva virgulinn í sundr, Hom. 117; mátti hón eigi áðr krjúpa þangat áðr sem nú gékk hón, 115.

2. to fall prostrate, kneel, esp. in an eccl. sense, to humble oneself; þá er vér krjúpum til hans með iðran undir hans miskunn, Skálda 211; biskup líknaði hvervetna þeim sem til hans miskunnar krupu, Bs. i. 751; mildr öllum þeim er til hans krupu, Al. 135; krýp ek til kross, Líkn. 30; játa þær sektina ok krjúpa undir skriptina, Th. 78; gjarna vil eg að fótum þín, feginn fram flatr krjúpa, Pass. 41. 4:—eccl. to kneel in service; as also krjúpa á kné, id.

II. part. kropinn, crippled; see kroppinn.

n. = rígr, stiffness; en svo í kroppinn komi ei rig, karlfólkið stundum reyni sig, Bb.