Перевод: со всех языков на немецкий

с немецкого на все языки

intercessore

  • 1 intercessore

    intercessore
    intercessore , -ceditrice [intert∫es'so:re, intert∫edi'tri:t∫e]
      sostantivo maschile, femminile
    Fürsprecher(in) maschile, femminile

    Dizionario italiano-tedesco > intercessore

  • 2 hortator

    hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.

    lateinisch-deutsches > hortator

  • 3 hortator

    hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > hortator

См. также в других словарях:

  • intercessore — /intertʃe sore/ s.m. [dal lat. intercessor oris ] (f. interceditrice ), non com. [chi intercede] ▶◀ intermediario, intermediatore, mediatore …   Enciclopedia Italiana

  • intercessore — in·ter·ces·só·re agg., s.m. 1. CO che, chi intercede presso qcn. a favore di altri Sinonimi: intermediario, mediatore. 2. TS teol. nella dottrina cattolica: che, chi interviene presso Dio in favore di un altra creatura, spec. con rif. alla… …   Dizionario italiano

  • intercessore — {{hw}}{{intercessore}}{{/hw}}s. m.  (f. interceditrice ) Chi intercede presso qlcu. in favore di altri …   Enciclopedia di italiano

  • intercessore — pl.m. intercessori …   Dizionario dei sinonimi e contrari

  • intercessore — s. m. (f. interceditrice) mediatore, intermediario, propiziatore …   Sinonimi e Contrari. Terza edizione

  • interceditore — in·ter·ce·di·tó·re agg., s.m. BU intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1563 …   Dizionario italiano

  • interceditrice — in·ter·ce·di·trì·ce s.f. → interceditore, intercessore …   Dizionario italiano

  • intermediario — in·ter·me·dià·rio agg., s.m. 1a. agg. CO che ha lo scopo di attuare un collegamento, una mediazione: funzione, attività intermediaria Sinonimi: mediatore. 1b. agg. TS filos. nella filosofia platonica, di attività, che partecipa della natura… …   Dizionario italiano

  • mercatore — mer·ca·tó·re s.m. OB 1. mercante, commerciante | spreg., trafficante 2. mediatore, intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1342 nell accez. 2. ETIMO: dal lat. mercatōre(m), v. anche 1mercare …   Dizionario italiano

  • pregatore — pre·ga·tó·re agg., s.m. BU lett., che, chi prega {{line}} {{/line}} DATA: av. 1294. ETIMO: dal lat. precatōre(m) intercessore , v. anche pregare …   Dizionario italiano

  • boicottatore — /boikot:a tore/ s.m. [der. di boicottare ] (f. trice ). [chi boicotta] ▶◀ oppositore, (non com.) ostacolatore, ostruzionista, sabotatore, [di programmi informatici] hacker. ◀▶ collaboratore, fautore, favoreggiatore, intercessore, sostenitore …   Enciclopedia Italiana

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»