Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

intercessore

  • 1 hortator

    hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.

    lateinisch-deutsches > hortator

  • 2 hortator

    hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > hortator

  • 3 intercessor

        intercessor ōris, m    [1 CAD-], one who interposes, a mediator, surety: intercessorem quaerere: isto intercessore legati non adierunt, through his interference: rei malae.—An interferer, protester, adversary, preventer: stultitia intercessoris (of a tribune who exercises his veto): legis, L.
    * * *
    mediator; one who vetoes

    Latin-English dictionary > intercessor

  • 4 Hortator

    1.
    hortātor, ōris, m. [id.], an inciter, encourager, exhorter (class.; cf.:

    monitor, impulsor, admonitor): cum ejus studii tibi et hortator et magister esset domi,

    Cic. de Or. 1, 55, 234:

    studiorum,

    Quint. 10, 3, 23:

    scelerum,

    Verg. A. 6, 529; Ov. M. 13, 45:

    isto hortatore, auctore, intercessore,

    Cic. Rosc. Am. 38, 110:

    hortatore non egetis,

    id. Phil. 11, 2, 3: hortatore bono, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll. (Ann. v. 471 Vahl.):

    quasi in mari Solet hortator remiges hortarier,

    Plaut. Merc. 4, 2, 5; cf.:

    requiemque modumque Voce dabat remis, animorum hortator Epopeus,

    Ov. M. 3, 619.
    2.
    Hortātor, ōris, m. [id.], a Roman surname, Liv. 8, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > Hortator

  • 5 hortator

    1.
    hortātor, ōris, m. [id.], an inciter, encourager, exhorter (class.; cf.:

    monitor, impulsor, admonitor): cum ejus studii tibi et hortator et magister esset domi,

    Cic. de Or. 1, 55, 234:

    studiorum,

    Quint. 10, 3, 23:

    scelerum,

    Verg. A. 6, 529; Ov. M. 13, 45:

    isto hortatore, auctore, intercessore,

    Cic. Rosc. Am. 38, 110:

    hortatore non egetis,

    id. Phil. 11, 2, 3: hortatore bono, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll. (Ann. v. 471 Vahl.):

    quasi in mari Solet hortator remiges hortarier,

    Plaut. Merc. 4, 2, 5; cf.:

    requiemque modumque Voce dabat remis, animorum hortator Epopeus,

    Ov. M. 3, 619.
    2.
    Hortātor, ōris, m. [id.], a Roman surname, Liv. 8, 15.

    Lewis & Short latin dictionary > hortator

  • 6 intercessor

    intercessor, ōris, m. [id.], one who intervenes.
    I.
    A mediator in money matters, a surety:

    utinam semper esses tribunus: intercessorem non quaereres,

    Cic. Fam. 7, 27, 1; id. Rosc. Am. 38, 110:

    rem aliquam agere intercessore ac deprecatore aliquo,

    App. Mag. 60, p. 313, 18:

    intercessorem quaerere,

    Quint. Decl. 300:

    nolo per intercessorem mutueris,

    Sen. Ep. 119 init.
    B.
    A fulfiller, performer, Cod. Just. 1, 42, 8; 8, 17, 7.—
    II.
    One who interposes, enters a protest.
    A.
    A protester; of a tribune of the people who makes use of his veto, Cic. Agr. 2, 12:

    agrariae legi intercessorem fore professus est,

    id. Sull. 23:

    legis,

    Liv. 4, 53:

    (Caesar) restitit, partim per intercessores tribunos, etc.,

    Suet. Caes. 29.—
    B.
    In gen., a hinderer, preventer, Cic. Rosc. Am. 38:

    rei malae,

    id. Leg. 3, 4 and 19.

    Lewis & Short latin dictionary > intercessor

См. также в других словарях:

  • intercessore — /intertʃe sore/ s.m. [dal lat. intercessor oris ] (f. interceditrice ), non com. [chi intercede] ▶◀ intermediario, intermediatore, mediatore …   Enciclopedia Italiana

  • intercessore — in·ter·ces·só·re agg., s.m. 1. CO che, chi intercede presso qcn. a favore di altri Sinonimi: intermediario, mediatore. 2. TS teol. nella dottrina cattolica: che, chi interviene presso Dio in favore di un altra creatura, spec. con rif. alla… …   Dizionario italiano

  • intercessore — {{hw}}{{intercessore}}{{/hw}}s. m.  (f. interceditrice ) Chi intercede presso qlcu. in favore di altri …   Enciclopedia di italiano

  • intercessore — pl.m. intercessori …   Dizionario dei sinonimi e contrari

  • intercessore — s. m. (f. interceditrice) mediatore, intermediario, propiziatore …   Sinonimi e Contrari. Terza edizione

  • interceditore — in·ter·ce·di·tó·re agg., s.m. BU intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1563 …   Dizionario italiano

  • interceditrice — in·ter·ce·di·trì·ce s.f. → interceditore, intercessore …   Dizionario italiano

  • intermediario — in·ter·me·dià·rio agg., s.m. 1a. agg. CO che ha lo scopo di attuare un collegamento, una mediazione: funzione, attività intermediaria Sinonimi: mediatore. 1b. agg. TS filos. nella filosofia platonica, di attività, che partecipa della natura… …   Dizionario italiano

  • mercatore — mer·ca·tó·re s.m. OB 1. mercante, commerciante | spreg., trafficante 2. mediatore, intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1342 nell accez. 2. ETIMO: dal lat. mercatōre(m), v. anche 1mercare …   Dizionario italiano

  • pregatore — pre·ga·tó·re agg., s.m. BU lett., che, chi prega {{line}} {{/line}} DATA: av. 1294. ETIMO: dal lat. precatōre(m) intercessore , v. anche pregare …   Dizionario italiano

  • boicottatore — /boikot:a tore/ s.m. [der. di boicottare ] (f. trice ). [chi boicotta] ▶◀ oppositore, (non com.) ostacolatore, ostruzionista, sabotatore, [di programmi informatici] hacker. ◀▶ collaboratore, fautore, favoreggiatore, intercessore, sostenitore …   Enciclopedia Italiana

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»