-
1 hortator
hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.
-
2 hortator
hortātor, ōris, m. (hortor), der Aufmunterer, Ermunterer, I) im allg., absol., isto hortatore, auctore, intercessore, Cic.: hortator bonus, Ov.: m. obj. Genet., animorum, Ov.: studii, zum usw., Cic.: caedis, Cic.: pugnae, Ov.: m. Genet. Gerund., hort. belli Romanis inferendi, Treb. Poll.: audendi in tempore consideratus hort., Amm.: m. ad u. Akk. Gerund., auctores hortatoresque ad me restituendum tam multi fuerunt, ut etc., Cic. post red. ad Quir. 9: m. ut u. Konj., accedebat hortator assiduus Sallustius, ut etc., Cic. ad Att. 1, 11, 1. – II) insbes.: a) als milit. t. t., der Ermutiger, Anfeuerer der Soldaten, rex ipse hortator aderat, Liv.: Marcellus mediam aciem hortator testisque praesens firmabat, Liv. – b) = κελευστής (lat. auch pausarius, portisculus), der Rudermeister, der die Ruderer im Takte hält und durch Zuruf zur Arbeit ermuntert (s. Non. 151, 19. Isid. orig. 19, 2, 4). Plaut. merc. 696. Enn. ann. 480. Ov. met. 3, 619. Corp. inscr. Lat. 6, 10075.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > hortator
-
3 intercessor
intercessor ōris, m [1 CAD-], one who interposes, a mediator, surety: intercessorem quaerere: isto intercessore legati non adierunt, through his interference: rei malae.—An interferer, protester, adversary, preventer: stultitia intercessoris (of a tribune who exercises his veto): legis, L.* * *mediator; one who vetoes -
4 Hortator
1.hortātor, ōris, m. [id.], an inciter, encourager, exhorter (class.; cf.:2.monitor, impulsor, admonitor): cum ejus studii tibi et hortator et magister esset domi,
Cic. de Or. 1, 55, 234:studiorum,
Quint. 10, 3, 23:scelerum,
Verg. A. 6, 529; Ov. M. 13, 45:isto hortatore, auctore, intercessore,
Cic. Rosc. Am. 38, 110:hortatore non egetis,
id. Phil. 11, 2, 3: hortatore bono, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll. (Ann. v. 471 Vahl.):quasi in mari Solet hortator remiges hortarier,
Plaut. Merc. 4, 2, 5; cf.:requiemque modumque Voce dabat remis, animorum hortator Epopeus,
Ov. M. 3, 619.Hortātor, ōris, m. [id.], a Roman surname, Liv. 8, 15. -
5 hortator
1.hortātor, ōris, m. [id.], an inciter, encourager, exhorter (class.; cf.:2.monitor, impulsor, admonitor): cum ejus studii tibi et hortator et magister esset domi,
Cic. de Or. 1, 55, 234:studiorum,
Quint. 10, 3, 23:scelerum,
Verg. A. 6, 529; Ov. M. 13, 45:isto hortatore, auctore, intercessore,
Cic. Rosc. Am. 38, 110:hortatore non egetis,
id. Phil. 11, 2, 3: hortatore bono, Enn. ap. Fest. p. 363 Müll. (Ann. v. 471 Vahl.):quasi in mari Solet hortator remiges hortarier,
Plaut. Merc. 4, 2, 5; cf.:requiemque modumque Voce dabat remis, animorum hortator Epopeus,
Ov. M. 3, 619.Hortātor, ōris, m. [id.], a Roman surname, Liv. 8, 15. -
6 intercessor
intercessor, ōris, m. [id.], one who intervenes.I.A mediator in money matters, a surety:B.utinam semper esses tribunus: intercessorem non quaereres,
Cic. Fam. 7, 27, 1; id. Rosc. Am. 38, 110:rem aliquam agere intercessore ac deprecatore aliquo,
App. Mag. 60, p. 313, 18:intercessorem quaerere,
Quint. Decl. 300:nolo per intercessorem mutueris,
Sen. Ep. 119 init. —A fulfiller, performer, Cod. Just. 1, 42, 8; 8, 17, 7.—II.One who interposes, enters a protest.A.A protester; of a tribune of the people who makes use of his veto, Cic. Agr. 2, 12:B.agrariae legi intercessorem fore professus est,
id. Sull. 23:legis,
Liv. 4, 53:(Caesar) restitit, partim per intercessores tribunos, etc.,
Suet. Caes. 29.—
См. также в других словарях:
intercessore — /intertʃe sore/ s.m. [dal lat. intercessor oris ] (f. interceditrice ), non com. [chi intercede] ▶◀ intermediario, intermediatore, mediatore … Enciclopedia Italiana
intercessore — in·ter·ces·só·re agg., s.m. 1. CO che, chi intercede presso qcn. a favore di altri Sinonimi: intermediario, mediatore. 2. TS teol. nella dottrina cattolica: che, chi interviene presso Dio in favore di un altra creatura, spec. con rif. alla… … Dizionario italiano
intercessore — {{hw}}{{intercessore}}{{/hw}}s. m. (f. interceditrice ) Chi intercede presso qlcu. in favore di altri … Enciclopedia di italiano
intercessore — pl.m. intercessori … Dizionario dei sinonimi e contrari
intercessore — s. m. (f. interceditrice) mediatore, intermediario, propiziatore … Sinonimi e Contrari. Terza edizione
interceditore — in·ter·ce·di·tó·re agg., s.m. BU intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1563 … Dizionario italiano
interceditrice — in·ter·ce·di·trì·ce s.f. → interceditore, intercessore … Dizionario italiano
intermediario — in·ter·me·dià·rio agg., s.m. 1a. agg. CO che ha lo scopo di attuare un collegamento, una mediazione: funzione, attività intermediaria Sinonimi: mediatore. 1b. agg. TS filos. nella filosofia platonica, di attività, che partecipa della natura… … Dizionario italiano
mercatore — mer·ca·tó·re s.m. OB 1. mercante, commerciante | spreg., trafficante 2. mediatore, intercessore {{line}} {{/line}} DATA: av. 1342 nell accez. 2. ETIMO: dal lat. mercatōre(m), v. anche 1mercare … Dizionario italiano
pregatore — pre·ga·tó·re agg., s.m. BU lett., che, chi prega {{line}} {{/line}} DATA: av. 1294. ETIMO: dal lat. precatōre(m) intercessore , v. anche pregare … Dizionario italiano
boicottatore — /boikot:a tore/ s.m. [der. di boicottare ] (f. trice ). [chi boicotta] ▶◀ oppositore, (non com.) ostacolatore, ostruzionista, sabotatore, [di programmi informatici] hacker. ◀▶ collaboratore, fautore, favoreggiatore, intercessore, sostenitore … Enciclopedia Italiana