Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

instructor

  • 1 instructor

    īnstrūctor, ōris, m. (instruo), der Einrichter, Zubereiter, operis (murorum), Erbauer, Cypr. quod idol. etc. 2: parietum, Cassiod. var. 7, 5, 5: hi sunt conditores instructoresque convivii, Cic. post red. in sen. 15.

    lateinisch-deutsches > instructor

  • 2 instructor

    īnstrūctor, ōris, m. (instruo), der Einrichter, Zubereiter, operis (murorum), Erbauer, Cypr. quod idol. etc. 2: parietum, Cassiod. var. 7, 5, 5: hi sunt conditores instructoresque convivii, Cic. post red. in sen. 15.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > instructor

  • 3 conditor [2]

    2. conditor, ōris, m. (condo), I) der Anleger, Anordner, Gründer, Begründer, Urheber, Stifter, Schöpfer, a) auf rein mater. Wege: conditor et instructor convivii, Cic.: c. arcis, Verg.: universitatis, Weltschöpfer (v. Gott), Eccl.: u. so c. mundi, Sen. Phoen. 655. – bes. wie κτίστης, der Gründer einer Stadt, Pflanzstadt usw., oppidi, Sall.: urbis Romanae, Liv., urbis nostrae, Val. Max.: Aeneae, Liv.: coloniae, Inscr.: insulae, Ansiedler, Suet. – conditor noster (v. Romulus), Liv.: libentius conditoris (ihrer Gründerin, d.i. der Agrippina) nomine vocari, Tac. Germ. 28. – conditores Reatini, die Gr. der Stadt Reate, Suet. – T. Sicinium conditorem Veios sequi, Liv.: exit conditor urbe suā, Ov. – b) auf nicht rein mater. Wege: α) übh.: c. legum, Plaut.: eius sacri, Liv.: sacrarum opinionum, Religionsstifter, Sen.: conditores historiae, Solin.: impurae c. historiae, Ov.: Aristoteles c. Peripateticae sectae, Col.: conditores Stoicae sectae, Gell.: Hippocrates c. nostrae professionis (Kunst), Scrib.: u. (v. dems.) maximus ille medicorum et huius scientiae (Wissenszweiges) c., Sen.: Romanae libertatis, Liv.: ipse conditor totius negotii Guttam aspergit huic Bulbo, Cic. Clu. 71 (im Wortspiel mit 1. conditor u. mit Gutta u. gutta, Bulbus u. bulbus). – β) der Verfasser, Schilderer, Erzähler, rerum, v. Geschichtschreiber, Plin.: c. historiae, Quint.: pessimorum carminum, Curt.: Romani anni, v. Dichter der röm. Fasten, Ov.: absol., humilis tantis conditor actis, Tibull. 4, 1, 4. – II) der Aufbewahrer, c. factionis od. gregis, der Aufbewahrer, Verschließer der Vorräte, Geschirre usw. einer Renner-Partei, Corp. inscr. Lat. 6, 10046, 6 u. 10072; vgl. Friedländer in Marquardt-Wissowa Römische Staatsverwaltung2 III, 520 Anm. 5. – personif., Conditor, ein Feldgott der Römer, der über die Verwahrung des Getreides u. der Früchte gesetzt war, der Speicherer (Ggstz. Promitor, der Ausgeber), Serv. Verg. georg. 1, 21.

    lateinisch-deutsches > conditor [2]

  • 4 introductor

    intrōductor, ōris, m. (introduco), der Einführer, übtr., in promissionis terram, Augustin. c. Faust. 26, 19 extr. – bes. der Einführer in eine Wissenschaft, Augustin. de civ. dei 18, 39: scripturae, Cassiod. inst. div. litt. 10: iste introd. et instructor ad logicam, Rufin. invect. in Hieron. 2, 7.

    lateinisch-deutsches > introductor

  • 5 conditor

    1. condītor, ōris, m. (condio), der etwas schmackhaft macht, ciconiarum, Poëta b. Porph. Hor. sat. 2, 2, 49: absol., pistores dulciarii, conditores, Anfertiger von würzhaften Speisen, Firm. math. 8, 11. – Vgl. 2. conditor no. I, b, α das Wortspiel aus Cic. Clu. 71.
    ————————
    2. conditor, ōris, m. (condo), I) der Anleger, Anordner, Gründer, Begründer, Urheber, Stifter, Schöpfer, a) auf rein mater. Wege: conditor et instructor convivii, Cic.: c. arcis, Verg.: universitatis, Weltschöpfer (v. Gott), Eccl.: u. so c. mundi, Sen. Phoen. 655. – bes. wie κτίστης, der Gründer einer Stadt, Pflanzstadt usw., oppidi, Sall.: urbis Romanae, Liv., urbis nostrae, Val. Max.: Aeneae, Liv.: coloniae, Inscr.: insulae, Ansiedler, Suet. – conditor noster (v. Romulus), Liv.: libentius conditoris (ihrer Gründerin, d.i. der Agrippina) nomine vocari, Tac. Germ. 28. – conditores Reatini, die Gr. der Stadt Reate, Suet. – T. Sicinium conditorem Veios sequi, Liv.: exit conditor urbe suā, Ov. – b) auf nicht rein mater. Wege: α) übh.: c. legum, Plaut.: eius sacri, Liv.: sacrarum opinionum, Religionsstifter, Sen.: conditores historiae, Solin.: impurae c. historiae, Ov.: Aristoteles c. Peripateticae sectae, Col.: conditores Stoicae sectae, Gell.: Hippocrates c. nostrae professionis (Kunst), Scrib.: u. (v. dems.) maximus ille medicorum et huius scientiae (Wissenszweiges) c., Sen.: Romanae libertatis, Liv.: ipse conditor totius negotii Guttam aspergit huic Bulbo, Cic. Clu. 71 (im Wortspiel mit 1. conditor u. mit Gutta u. gutta, Bulbus u. bulbus). – β) der Verfasser, Schilderer, Erzähler, rerum, v. Geschichtschreiber, Plin.: c. historiae,
    ————
    Quint.: pessimorum carminum, Curt.: Romani anni, v. Dichter der röm. Fasten, Ov.: absol., humilis tantis conditor actis, Tibull. 4, 1, 4. – II) der Aufbewahrer, c. factionis od. gregis, der Aufbewahrer, Verschließer der Vorräte, Geschirre usw. einer Renner-Partei, Corp. inscr. Lat. 6, 10046, 6 u. 10072; vgl. Friedländer in Marquardt-Wissowa Römische Staatsverwaltung2 III, 520 Anm. 5. – personif., Conditor, ein Feldgott der Römer, der über die Verwahrung des Getreides u. der Früchte gesetzt war, der Speicherer (Ggstz. Promitor, der Ausgeber), Serv. Verg. georg. 1, 21.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > conditor

  • 6 introductor

    intrōductor, ōris, m. (introduco), der Einführer, übtr., in promissionis terram, Augustin. c. Faust. 26, 19 extr. – bes. der Einführer in eine Wissenschaft, Augustin. de civ. dei 18, 39: scripturae, Cassiod. inst. div. litt. 10: iste introd. et instructor ad logicam, Rufin. invect. in Hieron. 2, 7.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > introductor

См. также в других словарях:

  • instructor — INSTRÚCTOR, OÁRE, instructori, oare, s.m. şi f. Persoană competentă care instruieşte pe alţii. – Din fr. instructeur, rus. instruktor. Trimis de valeriu, 21.07.2003. Sursa: DEX 98  instrúctor s. m., pl, instrúctori Trimis de siveco, 10.08.2004.… …   Dicționar Român

  • instructor — instructor, ra adjetivo,sustantivo masculino y femenino 1. Que instruye: el juez instructor, el instructor de un sumario. 2. [Persona] que se dedica profesionalmente a enseñar alguna técnica o habilidad a otra persona: Es instructor de… …   Diccionario Salamanca de la Lengua Española

  • instructor — UK US /ɪnˈstrʌktər/ noun [C] ► a person whose job is to teach a practical skill: »a fitness/ski instructor »a driving/flight instructor »Certified instructors offer the consumer a safer, more effective workout, and present health clubs with fewer …   Financial and business terms

  • instructor — instructor, ra sustantivo maestro*, profesor, pedagogo, educador, tutor. Instructor se dice de quien tiene a su cargo la instrucción o formación de una persona, como por ejemplo en la disciplina militar. Maestro y profesor son términos generales… …   Diccionario de sinónimos y antónimos

  • instructor — (n.) mid 15c., from O.Fr. instructeur and directly from M.L. instructor teacher (in classical Latin, preparer ), agent noun from instruere (see INSTRUCT (Cf. instruct)) …   Etymology dictionary

  • instructor — instructor, ra (Del lat. instructor, ōris). adj. Que instruye. U. t. c. s.) …   Diccionario de la lengua española

  • instructor — [in struk′tər] n. [ME instructour < Anglo Fr < L instructor, a preparer (in ML, teacher)] 1. a person who instructs; teacher ☆ 2. a college teacher ranking below an assistant professor instructorship n …   English World dictionary

  • Instructor — In*struct or, n. [L., a preparer: cf. F. instructeur.] [Written also {instructer}.] One who instructs; one who imparts knowledge to another; a teacher. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • instructor — index counselor, pedagogue Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Instructor — Instructor,   ToolBook …   Universal-Lexikon

  • instructor — is spelt or, not er …   Modern English usage

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»