-
1 indebitus
indēbĭtus, a, um qui n'est pas dû, immérité. --- Virg. En. 6, 66; Ov. H. 16, 9. - indebitum, i, n.: ce qui n'est pas dû. --- Dig. 12, 6, 35.* * *indēbĭtus, a, um qui n'est pas dû, immérité. --- Virg. En. 6, 66; Ov. H. 16, 9. - indebitum, i, n.: ce qui n'est pas dû. --- Dig. 12, 6, 35.* * *Indebitus, pen. cor. Adiectiuum: vt Fletus indebitus nato. Seneca. Qui n'est point deu, Indeu.\Pecuniam indebitam soluere. Cels. Qui n'est point deue, Qu'on ne doibt point. -
2 indebitus
(adi.) indebite (adv.) 1) недолжный, indebitam pecuniam s. indebitum solvere (1. 1. 6. 7. 15 pr. 25. 26 § 3 D. 12, 6. 1. 30. 31. 47. 50. 56 eod. 1. 57 pr. 65 pr. § 9 eod. 1. 25 § 4 D. 22, 3);condictio indebiti (см. condicere);
2) ненадлежащий, vetitum et indeb. indumentum (1. 2 C. 11, 8. 1. 2 C. 12, 60. 1. 8 C. 10, 52).actio indebiti (1. 8 D. 34, 1).
Латинско-русский словарь к источникам римского права > indebitus
Перевод: со всех языков на все языки
со всех языков на все языки- Со всех языков на:
- Все языки
- Со всех языков на:
- Все языки
- Русский
- Французский
