Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

imperious

  • 1 imperiosus

    imperious, dominering, powerful.

    Latin-English dictionary of medieval > imperiosus

  • 2 imperiosus

    imperiosa, imperiosum ADJ
    powerful, domineering, masterful; dictatorial, imperious

    Latin-English dictionary > imperiosus

  • 3 Imperiosus

    impĕrĭōsus (less correctly inp-), a, um, adj. [imperium], possessed of command, far-ruling, mighty, powerful, puissant (class.).
    I.
    In gen.: urbes magnae atque imperiosae, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 2:

    populi,

    Cic. Or. 34, 120: imperiosissima civitas, Aug. Civ. Dei, 15, 19 (cf. Verg. A. 1, 284):

    dictatura,

    Liv. 7, 40, 9; cf.

    virga,

    i. e. the fasces, Ov. Tr. 5, 6, 32:

    quisnam igitur liber? sapiens, sibi qui imperiosus,

    who has dominion over himself, Hor. S. 2, 7, 83; cf. Plin. 34, 8, 19, § 62:

    imperiosissimae humanae mentis artes (religio, astrologia, medicina),

    id. 30, 1, 1, § 1:

    risus habet vim nescio an imperiosissimam,

    Quint. 6, 3, 8. —
    II.
    In partic.
    A.
    In a bad sense, imperious, domineering, tyrannical:

    cupiditas honoris quam dura est domina, quam imperiosa,

    Cic. Par. 5, 3, 40:

    nimis imperiosus philosophus,

    id. Fin. 2, 32, 105:

    paedagogi,

    Quint. 1, 1, 8:

    imperiosus atque impotens,

    Sen. Ben. 3, 28 fin.:

    imperiosi nobis ipsis et molesti sumus,

    id. Q. N. 4 praef.:

    Proserpina,

    Hor. S. 2, 5, 110:

    quojus cibo iste factust imperiosior,

    Plaut. Capt. 4, 2, 26:

    imperiosius aequor,

    Hor. C. 1, 14, 8:

    familia imperiosissima et superbissima,

    Liv. 9, 34, 15.—Hence,
    B.
    Impĕrĭōsus, i, m., a surname of the dictator L. Manlius Torquatus and his son, the consul T. Manlius Torquatus, on account of their severity, Liv. 7, 3, 4; 7, 4, 7; Sen. Ben. 3, 37; Cic. Fin. 2, 19, 60; Plin. 22, 5, 5, § 8; Liv. 4, 29, 6; cf. Manlius.—Hence, adv.: impĕrĭōsē, imperiously, tyrannically (ante- and postclass.):

    non severe, non imperiose praecepit,

    Gell. 2, 29, 1; Charis. 202, 11: paene imperiosius quam humanius, Varr. ap. Non. 287, 20.

    Lewis & Short latin dictionary > Imperiosus

  • 4 imperiosus

    impĕrĭōsus (less correctly inp-), a, um, adj. [imperium], possessed of command, far-ruling, mighty, powerful, puissant (class.).
    I.
    In gen.: urbes magnae atque imperiosae, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 2:

    populi,

    Cic. Or. 34, 120: imperiosissima civitas, Aug. Civ. Dei, 15, 19 (cf. Verg. A. 1, 284):

    dictatura,

    Liv. 7, 40, 9; cf.

    virga,

    i. e. the fasces, Ov. Tr. 5, 6, 32:

    quisnam igitur liber? sapiens, sibi qui imperiosus,

    who has dominion over himself, Hor. S. 2, 7, 83; cf. Plin. 34, 8, 19, § 62:

    imperiosissimae humanae mentis artes (religio, astrologia, medicina),

    id. 30, 1, 1, § 1:

    risus habet vim nescio an imperiosissimam,

    Quint. 6, 3, 8. —
    II.
    In partic.
    A.
    In a bad sense, imperious, domineering, tyrannical:

    cupiditas honoris quam dura est domina, quam imperiosa,

    Cic. Par. 5, 3, 40:

    nimis imperiosus philosophus,

    id. Fin. 2, 32, 105:

    paedagogi,

    Quint. 1, 1, 8:

    imperiosus atque impotens,

    Sen. Ben. 3, 28 fin.:

    imperiosi nobis ipsis et molesti sumus,

    id. Q. N. 4 praef.:

    Proserpina,

    Hor. S. 2, 5, 110:

    quojus cibo iste factust imperiosior,

    Plaut. Capt. 4, 2, 26:

    imperiosius aequor,

    Hor. C. 1, 14, 8:

    familia imperiosissima et superbissima,

    Liv. 9, 34, 15.—Hence,
    B.
    Impĕrĭōsus, i, m., a surname of the dictator L. Manlius Torquatus and his son, the consul T. Manlius Torquatus, on account of their severity, Liv. 7, 3, 4; 7, 4, 7; Sen. Ben. 3, 37; Cic. Fin. 2, 19, 60; Plin. 22, 5, 5, § 8; Liv. 4, 29, 6; cf. Manlius.—Hence, adv.: impĕrĭōsē, imperiously, tyrannically (ante- and postclass.):

    non severe, non imperiose praecepit,

    Gell. 2, 29, 1; Charis. 202, 11: paene imperiosius quam humanius, Varr. ap. Non. 287, 20.

    Lewis & Short latin dictionary > imperiosus

  • 5 inperiosus

    impĕrĭōsus (less correctly inp-), a, um, adj. [imperium], possessed of command, far-ruling, mighty, powerful, puissant (class.).
    I.
    In gen.: urbes magnae atque imperiosae, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 2:

    populi,

    Cic. Or. 34, 120: imperiosissima civitas, Aug. Civ. Dei, 15, 19 (cf. Verg. A. 1, 284):

    dictatura,

    Liv. 7, 40, 9; cf.

    virga,

    i. e. the fasces, Ov. Tr. 5, 6, 32:

    quisnam igitur liber? sapiens, sibi qui imperiosus,

    who has dominion over himself, Hor. S. 2, 7, 83; cf. Plin. 34, 8, 19, § 62:

    imperiosissimae humanae mentis artes (religio, astrologia, medicina),

    id. 30, 1, 1, § 1:

    risus habet vim nescio an imperiosissimam,

    Quint. 6, 3, 8. —
    II.
    In partic.
    A.
    In a bad sense, imperious, domineering, tyrannical:

    cupiditas honoris quam dura est domina, quam imperiosa,

    Cic. Par. 5, 3, 40:

    nimis imperiosus philosophus,

    id. Fin. 2, 32, 105:

    paedagogi,

    Quint. 1, 1, 8:

    imperiosus atque impotens,

    Sen. Ben. 3, 28 fin.:

    imperiosi nobis ipsis et molesti sumus,

    id. Q. N. 4 praef.:

    Proserpina,

    Hor. S. 2, 5, 110:

    quojus cibo iste factust imperiosior,

    Plaut. Capt. 4, 2, 26:

    imperiosius aequor,

    Hor. C. 1, 14, 8:

    familia imperiosissima et superbissima,

    Liv. 9, 34, 15.—Hence,
    B.
    Impĕrĭōsus, i, m., a surname of the dictator L. Manlius Torquatus and his son, the consul T. Manlius Torquatus, on account of their severity, Liv. 7, 3, 4; 7, 4, 7; Sen. Ben. 3, 37; Cic. Fin. 2, 19, 60; Plin. 22, 5, 5, § 8; Liv. 4, 29, 6; cf. Manlius.—Hence, adv.: impĕrĭōsē, imperiously, tyrannically (ante- and postclass.):

    non severe, non imperiose praecepit,

    Gell. 2, 29, 1; Charis. 202, 11: paene imperiosius quam humanius, Varr. ap. Non. 287, 20.

    Lewis & Short latin dictionary > inperiosus

  • 6 Tanaquil

    Tănăquil, īlis, f., the proud, imperious wife of the elder Tarquin, Liv. 1, 34; Plin. 36, 27, 70, § 204.—Hence, as an appellative, for a domineering, ambitious woman, Juv. 6, 566; Aus. Ep. 23, 31.

    Lewis & Short latin dictionary > Tanaquil

См. также в других словарях:

  • Imperious — Im*pe ri*ous, a. [L. imperiosus: cf. F. imp[ e]rieux. See {Imperial}.] 1. Commanding; ascendant; imperial; lordly; majestic. [Obs.] A vast and imperious mind. Tilloison. [1913 Webster] Therefore, great lords, be, as your titles witness, Imperious …   The Collaborative International Dictionary of English

  • imperious — index dictatorial, disdainful, dogmatic, influential, insolent, oppressive, orgulous, peremptory (absolute …   Law dictionary

  • imperious — (adj.) 1540s, from L. imperiosus commanding, mighty, powerful, from imperium empire, command (see EMPIRE (Cf. empire)). Related: Imperiously …   Etymology dictionary

  • imperious — domineering, *masterful, peremptory, imperative Analogous words: *dictatorial, authoritarian, magisterial: despotic, tyrannical, arbitrary, autocratic (see ABSOLUTE): lordly, overbearing (see PROUD) Antonyms: abject Contrasted words: obsequious,… …   New Dictionary of Synonyms

  • imperious — [adj] bossy, overbearing arrogant, authoritative, autocratic, commanding, compulsatory, compulsory, despotic, dictatorial, domineering, exacting, haughty, high handed, imperative, imperial, mandatory, obligatory, oppressive, overweening,… …   New thesaurus

  • imperious — ► ADJECTIVE ▪ arrogant and domineering. DERIVATIVES imperiously adverb imperiousness noun. ORIGIN Latin imperiosus, from imperium command, empire …   English terms dictionary

  • imperious — [im pir′ē əs] adj. [L imperiosus < imperium, EMPIRE] 1. overbearing, arrogant, domineering, etc. 2. urgent; imperative SYN. MASTERFUL imperiously adv. imperiousness n …   English World dictionary

  • imperious — imperiously, adv. imperiousness, n. /im pear ee euhs/, adj. 1. domineering in a haughty manner; dictatorial; overbearing: an imperious manner; an imperious person. 2. urgent; imperative: imperious need. [1535 45; < L imperiosus commanding,… …   Universalium

  • imperious — [[t]ɪmpɪ͟əriəs[/t]] ADJ GRADED If you describe someone as imperious, you mean that they have a proud manner and expect to be obeyed. [WRITTEN] Her attitude may be imperious at times but that is more than compensated by her bravery... From across… …   English dictionary

  • imperious — adjective Etymology: Latin imperiosus, from imperium Date: 1540 1. a. befitting or characteristic of one of eminent rank or attainments ; commanding, dominant < an imperious manner > b. marked by arrogant assurance ; domineering …   New Collegiate Dictionary

  • imperious — adjective /ɪmˈpɪəriəs,ɪmˈpɪriəs/ a) Domineering, arrogant, or overbearing. ...she glanced about her in an imperious, challenging sort of way, with looks and gestures that clearly were unstudied. b) Urgent. Circumstances of an imperious nature,… …   Wiktionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»