Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

fimo

  • 21 oblinio

    oblinio, iī, ītum, īre, beschmieren, bestreichen, Infin., talearum capita misto fimo cum cinere oblinire, Colum. 5, 9, 3 (u. so Infin. noch Colum. 11, 2, 42; 12, 15, 2; 12, 44, 6): Perf., si quis aliquem caeno, luto oblinierit, Paul. dig. 47, 11, 1. § 1 (u. so oblinierit auch Scrib. Larg. 230): Partiz., cinis oblinita, Scrib. Larg. 245. – übtr., veritatem oblinire, ausstreichen, tilgen, Ambros. de spir. scto 3, 10. § 60.

    lateinisch-deutsches > oblinio

  • 22 pabulor

    pābulor, ātus sum, ārī (pabulum), I) intr. seine Nahrung-, seinen Unterhalt suchen, 1) v. Menschen: a) v. Fischern, die fischen gehen, Plaut. rud. 295. – b) als milit. t. t. = Futter holen, furagieren, Caes. u. Liv. – 2) v. Tieren, Futter suchen, weiden, Colum. u.a. – II) tr. füttern, übtr., oleas fimo, düngen, Colum. 5, 9, 13.

    lateinisch-deutsches > pabulor

  • 23 perfrico

    per-frico, fricuī, fricātum u. frictum, āre, tüchtig reiben, I) im allg., tüchtig reiben (abreiben), frottieren, alqm, Cels.: alqm leniter, leviter, Cels.: alqm post febrem, Cels.: perfricari, si potest, maxime per se ipsum, saepius eodem die, et ante cibum et post eum, Cels.: ipse se perfricare debet, Cels.: in unctione vehementer perfricari, Cels. – crura brachiaque, Cels.: os (Gesicht), Cels.: pectus diu, Cels.: oculos, Apul.: caput leniter manibus suis, Cels.: caput sinistrā manu, sich in den Haaren krauen, hinter den Ohren kratzen (v. Bedenklichen), Cic. Pis. 61. – m. Ang. des Stoffes womit? durch Abl. od. durch ex m. Abl. = tüchtig abreiben, einreiben, adipe, Cels.: oleo vetere, Cels.: sale contrito, Cels.: fauces felis extrinsecus fimo, Plin.: cervicum dolores butyro aut adipe ursino, Plin.: totam faciem alcis fuligine, Petron.: faciem alcis pisce, Suet.: manus ex vetere oleo, Cels.: totum corpus leniter ex oleo, Cels. – II) prägn., das Gesicht usw. reiben, um die Schamröte zu vertreiben = das Schamgefühl beseitigen, die Scham ablegen, os, Cic.: faciem, Plin.: frontem, Mart. – / Perf. perfricaveris, Marc. Emp. 32 extr. fol. 133, b. – Cornif. rhet. 4, 14 jetzt defricari, Cic. Verr. 3, 62 jetzt confricaret, Ov. art. am. 3, 216 jetzt defricuisse.

    lateinisch-deutsches > perfrico

  • 24 saturo

    saturo, āvī, ātum, āre (satur), sättigen, I) eig. u. übtr.: 1) eig., animantia mammas appetunt earumque ubertate satiantur, Cic.: se sanguine civium, Cic.: instructioribus epulis satiari, Lact.: glebula (= agellus) saturabat patrem, nährte, Iuven. – 2) übtr.: a) ein körperliches Bedürfnis befriedigen, stillen, famem epulis, Claud. de Phoen. 12. – b) sättigen = erfüllen, vollfüllen, horrea, Auct. Aetnae 271: sola fimo, reichlich düngen, Verg.: saturata murice palla, Ov.: aditus cinere, füllen, Pallad.: lunae sidus terras saturat, Plin.: saturata Cydonia melle, eingemacht, Mart.: tabulas pice, Vitr. – II) bildl.: 1) sättigen, stillen, befriedigen, Genüge tun, perfidiam alcis, Cic.: crudelitatem suam odiumque, Cic.: L. Flacci sanguine illius nefarium in omnes odium, Cic.: homines saturati honoribus, Cic.: orant, suppliciis suis potius saturaret se quam contumeliis, Iustin. – 2) jmd. einer Sache satt-, überdrüssig machen, hae res vitae me saturant, machen mich des Lebens überdrüssig, Plaut. Stich. 18.

    lateinisch-deutsches > saturo

  • 25 testu

    tēstū, indecl., u. tēstum, ī, n. (viell. = tostu, tostum, wie testa = tosta), I) das irdene Geschirr, -Gefäß, die irdene Schüssel, der Napf, a) eig., Varro LL. u. Ov.: insbes. zum Brotbacken (indem eine solche Schüssel über das Brot gedeckt u. mit heißer Asche überschüttet wurde), sub testu coquere, Cato: auch etwas heiß zu machen, fimo ovium sub testu calefacto, Plin.: et spumant (calices) uterque testu pressus suo, Ov. – b) übtr., ein Gefäß von Metall, sub aereo testo, Plin. 32, 81. – II) übh., etwas aus gebackener Erde, Form -um bei Sulpic. Sev. chron. 2, 2 extr.

    lateinisch-deutsches > testu

  • 26 turpis

    turpis, e (zu altindisch trápatē, schämt sich [= wendet sich ab]), häßlich, garstig, ungestaltet, entstellt (Ggstz. pulcher, formosus), I) eig.: a) von Aussehen, adspectus, Cic.: pes, Hor.: femina, Plaut.: vestitus, Ter.: asellus, Ov.: scabies, Verg.: turpia membra fimo, Verg.: turpes morbo viri, Hor., – b) garstig klingend, Cic. or. 158. – II) übtr., im moralischen Sinne, häßlich, garstig, schmählich, unlöblich, schändlich, schimpflich, unsittlich (Ggstz. pulcher, honestus), fuga, Cic.: amor, Hor.: egestas, Verg.: vita, Cic.: verbum, Ter.: quid turpius, Cic.: homo turpissimus, Cic.: m. 2. Supin., dictu turpe, dictu turpia, Cic.: turpe factu (Ggstz. honestum factu), Cic. – subst., turpe, is, n., etwas Schimpfliches, ein Schimpf, habere quaestui rem publicam turpe est, Cic.: turpe senex miles, turpe senilis amor, Ov.: hoc videtur esse turpissimum, das Schimpflichste, Cic.: videte ne, ut illis pulcherrimum fuit tantam vobis imperii gloriam tradere, sic vobis turpissimum sit id quod accepistis tueri et conservare non posse, Cic. – Acc. neutr. turpe, poet. = Adv. turpiter, Catull. u.a.

    lateinisch-deutsches > turpis

  • 27 laetifico

    laetĭfĭco, āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] réjouir, enchanter, égayer. [st2]2 [-] fertiliser, féconder. [st2]3 [-] enrichir, fumer (la terre).    - laetificans, antis: Plaut. joyeux (en parl. des personnes).    - laetificari, Plaut.: se réjouir.    - laetificabo eos, Hier.: je les comblerai de joie.
    * * *
    laetĭfĭco, āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] réjouir, enchanter, égayer. [st2]2 [-] fertiliser, féconder. [st2]3 [-] enrichir, fumer (la terre).    - laetificans, antis: Plaut. joyeux (en parl. des personnes).    - laetificari, Plaut.: se réjouir.    - laetificabo eos, Hier.: je les comblerai de joie.
    * * *
        Laetifico, laetificas, pen. corr. laetificare. Plautus. Faire joyeux, Resjouir. \ Laetificare terram. Cic. Rendre fertile.
    \
        Laetificare terram fimo iniecto, aut re alia. Plin. Fumer et engraisser.

    Dictionarium latinogallicum > laetifico

  • 28 solum

    [st1]1 [-] sōlum, i, n.: - [abcl][b]a - toute surface servant de support: fondement, base, fond. - [abcl]b - plante des pieds; semelle. - [abcl]c - le sol, la terre, emplacement (d'une ville, d'un camp). - [abcl]d - sol, terroir, terrain. - [abcl]e - sol, propriété. - [abcl]f - lieu, contrée, pays.[/b] [st1]2 [-] sōlum (sōlummodo), adv: seulement, ne... que...    - non solum... sed etiam (verum etiam): non seulement... mais encore.    - non solum (non)... sed ne... quidem: non seulement... ne... pas, mais ne... pas même.
    * * *
    [st1]1 [-] sōlum, i, n.: - [abcl][b]a - toute surface servant de support: fondement, base, fond. - [abcl]b - plante des pieds; semelle. - [abcl]c - le sol, la terre, emplacement (d'une ville, d'un camp). - [abcl]d - sol, terroir, terrain. - [abcl]e - sol, propriété. - [abcl]f - lieu, contrée, pays.[/b] [st1]2 [-] sōlum (sōlummodo), adv: seulement, ne... que...    - non solum... sed etiam (verum etiam): non seulement... mais encore.    - non solum (non)... sed ne... quidem: non seulement... ne... pas, mais ne... pas même.
    * * *
    I.
        Solum, soli, priore correpta. Le sol et fondement de toutes choses, Le rez de chaussee, L'estage du rez de chaussee.
    \
        Agri solum. Caesar. Le fond, ou le tresfond.
    \
        Solum. Colum. La terre.
    \
        Bonitas soli. Quintil. La bonté et fecondité de la terre.
    \
        Marmoreum. Tibul. Un pavé de marbre.
    \
        Natale. Ouid. Le pais où nous avons esté nez.
    \
        Putre. Virgil. Terre menue et delice comme pouldre.
    \
        Summum. Quintil. Le dessus et superficie de la terre.
    \
        Triste. Ouid. Terre infeconde, et qui ne porte aucun fruict.
    \
        Viuax. Ouid. Qui donne vie à certains animaulx procreez du limon de la terre.
    \
        AEquare solo Magistratum. Liu. Ruiner.
    \
        Dissilit omne solum. Ouid. La terre se fend de seicheresse.
    \
        Exercere solum presso sub vomere. Virg. Labourer la terre.
    \
        Ingredi solo. Virg. Marcher sur la terre.
    \
        Vertere solum. Cic. Faire banqueroute, S'enfuir de son pais, Guerpir son pais.
    \
        Saturare sola fimo pingui. Virg. Fumer les terres.
    \
        Solum. Cic. La sole, ou plante des pieds.
    \
        Solum. Martial. Une semelle de soulier.
    II.
        Solum, Aduerbium. Cic. Seulement.

    Dictionarium latinogallicum > solum

  • 29 circumaggero

    circum-aggero, āre, ringsherum häufeln, terram, Col.: fimo radices, Plin.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > circumaggero

  • 30 cubitus

    1. cubitus, ī, m., s. cubitum.
    ————————
    2. cubitus, ūs, m. (cubo), I) das Liegen, c. in fimo, Plin.: supini cubitus, Plin. – v. Schlafenliegen, Cato r. r. 5, 5. – v. Beischlaf, Plaut. Amph. 1122 (Plur.). – II) meton., das Lager, die Lagerstatt, Plin. 24, 59.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > cubitus

  • 31 exspuo

    ex-spuo (expuo), spuī, spūtum, ere, ausspeien, I) intr.: ter, Petron.: tussire et exspuere crebro, Quint. – II) tr.: 1) eig.: sanguinem, Cels. u. Plin.: pus, Cels.: praerosam linguam dentibus in os tyranni, Plin.: primum ab ore sanguinem exspuere, deinde ex stomacho cruorem reicere, Scrib. Larg. – 2) übtr., auswerfen, von sich geben, -lassen, -schaffen, a) v. leb. Wesen: spiritum, Sen.: vitam, Sen. poët.: rationem ex animo, Lucr.: miseriam ex animo, verbannen, Ter. – von Tieren, hamum (v. Fischen), Ov.: eum rorem (Purpurfarbe), Plin. – b) v. Lebl.: lacrumam (v. den Augen), Plaut.: carbonem, aussprühen (v. der Fackel), Plin. – v. Gewässern, alqm spumantibus undis, Catull.: quidquid Tagus exspuit auri, Lucan.: fimo similia exspuuntur in litus purgamenta, Plin.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > exspuo

  • 32 insuper

    īn-super, I) Adv.: A) eig.: 1) oben darauf, ins. camera lapideis fornicibus vincta, Sall.: ins. inicere centones, Caes., humum, Liv.: ferrum ins. iactare, Cato: cumulatis in aquas sarcinis ins. incumbere, Liv.: ins. bipedales trabes immittere, Caes.: cecĭdit et sonitum simul ins. arma dederunt, Enn. fr. – 2) von oben her, gravis ins. ictus, Lucan.: iugum ins. imminens, Liv.: specus multo ins. fimo onerare, Tac. – B) übtr., obendrein, noch überdies, Komik., Liv. u.a.: ins. etiam od. etiam ins., Komik., Cornif. rhet. u. Liv.: insuper quam, Liv. – insuper habere, für überflüssig halten = nicht beachten, mißachten, verschmähen, eam constantiam non ins. habere, Gell. 1, 19, 8: ins. hab. lacrimas, Apul. met. 4, 25: visus es mihi ins. habuisse, uti etc., Fronto ad M. Caes. 4, 3. p. 65, 13 N.: non ins. hab. m. folg. Infin., Gell. 4, 1, 18. – II) Praep. m. Acc., oben darauf auf, ins. arbores trabem planam imponito, Cato: ins. coronas simae faciendae sunt, Vitr.: ins. lumbos meos insiliens, Apul. – Lucr. 6, 192 u. 6, 521 wird aliis, sowie Verg. Aen. 9, 274 his richtig als Dativ genommen.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > insuper

  • 33 oblinio

    oblinio, iī, ītum, īre, beschmieren, bestreichen, Infin., talearum capita misto fimo cum cinere oblinire, Colum. 5, 9, 3 (u. so Infin. noch Colum. 11, 2, 42; 12, 15, 2; 12, 44, 6): Perf., si quis aliquem caeno, luto oblinierit, Paul. dig. 47, 11, 1. § 1 (u. so oblinierit auch Scrib. Larg. 230): Partiz., cinis oblinita, Scrib. Larg. 245. – übtr., veritatem oblinire, ausstreichen, tilgen, Ambros. de spir. scto 3, 10. § 60.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > oblinio

  • 34 pabulor

    pābulor, ātus sum, ārī (pabulum), I) intr. seine Nahrung-, seinen Unterhalt suchen, 1) v. Menschen: a) v. Fischern, die fischen gehen, Plaut. rud. 295. – b) als milit. t. t. = Futter holen, furagieren, Caes. u. Liv. – 2) v. Tieren, Futter suchen, weiden, Colum. u.a. – II) tr. füttern, übtr., oleas fimo, düngen, Colum. 5, 9, 13.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > pabulor

  • 35 perfrico

    per-frico, fricuī, fricātum u. frictum, āre, tüchtig reiben, I) im allg., tüchtig reiben (abreiben), frottieren, alqm, Cels.: alqm leniter, leviter, Cels.: alqm post febrem, Cels.: perfricari, si potest, maxime per se ipsum, saepius eodem die, et ante cibum et post eum, Cels.: ipse se perfricare debet, Cels.: in unctione vehementer perfricari, Cels. – crura brachiaque, Cels.: os (Gesicht), Cels.: pectus diu, Cels.: oculos, Apul.: caput leniter manibus suis, Cels.: caput sinistrā manu, sich in den Haaren krauen, hinter den Ohren kratzen (v. Bedenklichen), Cic. Pis. 61. – m. Ang. des Stoffes womit? durch Abl. od. durch ex m. Abl. = tüchtig abreiben, einreiben, adipe, Cels.: oleo vetere, Cels.: sale contrito, Cels.: fauces felis extrinsecus fimo, Plin.: cervicum dolores butyro aut adipe ursino, Plin.: totam faciem alcis fuligine, Petron.: faciem alcis pisce, Suet.: manus ex vetere oleo, Cels.: totum corpus leniter ex oleo, Cels. – II) prägn., das Gesicht usw. reiben, um die Schamröte zu vertreiben = das Schamgefühl beseitigen, die Scham ablegen, os, Cic.: faciem, Plin.: frontem, Mart. – Perf. perfricaveris, Marc. Emp. 32 extr. fol. 133, b. – Cornif. rhet. 4, 14 jetzt defricari, Cic. Verr. 3, 62 jetzt confricaret, Ov. art. am. 3, 216 jetzt defricuisse.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > perfrico

  • 36 saturo

    saturo, āvī, ātum, āre (satur), sättigen, I) eig. u. übtr.: 1) eig., animantia mammas appetunt earumque ubertate satiantur, Cic.: se sanguine civium, Cic.: instructioribus epulis satiari, Lact.: glebula (= agellus) saturabat patrem, nährte, Iuven. – 2) übtr.: a) ein körperliches Bedürfnis befriedigen, stillen, famem epulis, Claud. de Phoen. 12. – b) sättigen = erfüllen, vollfüllen, horrea, Auct. Aetnae 271: sola fimo, reichlich düngen, Verg.: saturata murice palla, Ov.: aditus cinere, füllen, Pallad.: lunae sidus terras saturat, Plin.: saturata Cydonia melle, eingemacht, Mart.: tabulas pice, Vitr. – II) bildl.: 1) sättigen, stillen, befriedigen, Genüge tun, perfidiam alcis, Cic.: crudelitatem suam odiumque, Cic.: L. Flacci sanguine illius nefarium in omnes odium, Cic.: homines saturati honoribus, Cic.: orant, suppliciis suis potius saturaret se quam contumeliis, Iustin. – 2) jmd. einer Sache satt-, überdrüssig machen, hae res vitae me saturant, machen mich des Lebens überdrüssig, Plaut. Stich. 18.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > saturo

  • 37 testu

    tēstū, indecl., u. tēstum, ī, n. (viell. = tostu, tostum, wie testa = tosta), I) das irdene Geschirr, -Gefäß, die irdene Schüssel, der Napf, a) eig., Varro LL. u. Ov.: insbes. zum Brotbacken (indem eine solche Schüssel über das Brot gedeckt u. mit heißer Asche überschüttet wurde), sub testu coquere, Cato: auch etwas heiß zu machen, fimo ovium sub testu calefacto, Plin.: et spumant (calices) uterque testu pressus suo, Ov. – b) übtr., ein Gefäß von Metall, sub aereo testo, Plin. 32, 81. – II) übh., etwas aus gebackener Erde, Form -um bei Sulpic. Sev. chron. 2, 2 extr.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > testu

  • 38 turpis

    turpis, e (zu altindisch trápatē, schämt sich [= wendet sich ab]), häßlich, garstig, ungestaltet, entstellt (Ggstz. pulcher, formosus), I) eig.: a) von Aussehen, adspectus, Cic.: pes, Hor.: femina, Plaut.: vestitus, Ter.: asellus, Ov.: scabies, Verg.: turpia membra fimo, Verg.: turpes morbo viri, Hor., – b) garstig klingend, Cic. or. 158. – II) übtr., im moralischen Sinne, häßlich, garstig, schmählich, unlöblich, schändlich, schimpflich, unsittlich (Ggstz. pulcher, honestus), fuga, Cic.: amor, Hor.: egestas, Verg.: vita, Cic.: verbum, Ter.: quid turpius, Cic.: homo turpissimus, Cic.: m. 2. Supin., dictu turpe, dictu turpia, Cic.: turpe factu (Ggstz. honestum factu), Cic. – subst., turpe, is, n., etwas Schimpfliches, ein Schimpf, habere quaestui rem publicam turpe est, Cic.: turpe senex miles, turpe senilis amor, Ov.: hoc videtur esse turpissimum, das Schimpflichste, Cic.: videte ne, ut illis pulcherrimum fuit tantam vobis imperii gloriam tradere, sic vobis turpissimum sit id quod accepistis tueri et conservare non posse, Cic. – Acc. neutr. turpe, poet. = Adv. turpiter, Catull. u.a.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > turpis

  • 39 fimum

    кал, нечистота: fimo corrupto perfandere aliq. (1. 1 § 1 D. 47, 11).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > fimum

  • 40 polluere

    марать, бесчестить, осквернять, fimo sorditatis fluentis poll. commune poculum (1. 12 C. 12, 36. 1. 10 C. 10, 1);

    fanum templumve poll. (Paul. V. 23 § 16. 1. 20. 26 C. Th. 16, 5).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > polluere

См. также в других словарях:

  • Fimo — is a name for a brand of polymer clay made by Eberhard Faber. According to a 2002 U.S.PIRG report Fimo contains polyvinyl chloride (PVC) mixed with phthalate. Though other brands of polymer clay exist, Fimo is the best known. The material comes… …   Wikipedia

  • Fimo — ist eine Modelliermasse, die von dem Unternehmen Staedtler hergestellt wird. Bis einschließlich 2009 stellte die Firma Eberhard Faber GmbH die Modelliermasse der Marke Fimo her. Laut Herstellerangaben besteht Fimo aus PVC und phthalatfreien… …   Deutsch Wikipedia

  • FIMO — ist eine Modelliermasse, die von der Firma Eberhard Faber GmbH hergestellt wird. Laut Herstellerangaben besteht Fimo aus PVC und phthalatfreien Weichmachern. Inhaltsverzeichnis 1 Verwendung 2 Gesundheitsrisiken 3 Siehe auch 4 Referenzen …   Deutsch Wikipedia

  • Fimo — Saltar a navegación, búsqueda El término fimo puede referirse a varias elementos: Según el Diccionario de la Real Academia, fimo, (Del latín fimus) es un sinónimo de estiércol o cieno. También fimo es una conocida marca alemana de masa o pasta de …   Wikipedia Español

  • FIMO — contumeliae causâ perfundendi Duces Principesque viros, consuetudo, memoratur l. 1. §. 11. ff. de extr. crim. Pauli Sent. tit. 4. l. 5. suggeritqueve exemplum Bibuli Consulis, Plutarch. in Pompeio. Vide supra Canitus et infra in verbo Iacere.… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • fimo — s. m. Pasta de modelar usada geralmente para manufaturar acessórios ou pequenos objetos.   ‣ Etimologia: alemão FIMO, marca registrada …   Dicionário da Língua Portuguesa

  • fimo — s.m. [dal lat. fimus o fimum ], lett. [escrementi animali] ▶◀ (non com.) grassume, letame, stabbio, sterco …   Enciclopedia Italiana

  • fimo — (Del lat. fimus). m. Estiércol, cieno …   Diccionario de la lengua española

  • fimo — {{#}}{{LM F17760}}{{〓}} {{SynF18217}} {{[}}fimo{{]}} ‹fi·mo› {{《}}▍ s.m.{{》}} {{<}}1{{>}} Materia orgánica en descomposición que resulta de la mezcla de excrementos de animales con materias vegetales, y que se usa como abono: • El jardinero echó… …   Diccionario de uso del español actual con sinónimos y antónimos

  • FIMO — Formation initiale minimale obligatoire La Formation initiale minimale obligatoire (FIMO) est, en France, une attestation obligatoire pour les personnes débutant dans le transport de marchandises ou de voyageurs avec des véhicules des permis de… …   Wikipédia en Français

  • fimo — ► sustantivo masculino AGRICULTURA Abono consistente en excrementos de animales y restos vegetales. SINÓNIMO estiércol * * * fimo (del lat. «fimus») m. *Estiércol o *excrementos. ≃ Fiemo. * * * fimo. (Del lat. fimus). m. Estiércol, cieno. * * * ► …   Enciclopedia Universal

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»