-
1 extinct...
extīnct..., s. exstinct...
-
2 extinct...
extīnct..., s. exstinct...Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > extinct...
-
3 defecti
dē-fĭcĭo, fēci, fectum, 3 ( perf. subj.: defexit, an old formula in Liv. 1, 24 fin., see below, no. III. fin. In the pass., besides the regular form deficior, ante- and postclass., once in Verg., Propert., and Livy, like fīo, eri: defit, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Plaut. Mil. 4, 6, 46; Ter. Eun. 2, 2, 12; Lucr. 2, 1142; Verg. E. 2, 22; Prop. 1, 1, 34:I.deflunt,
Gell. 20, 8, 5:defiat,
Plaut. Men. 1, 4, 3; id. Rud. 4, 4, 63:defiet,
Liv. 9, 11:defieri,
Ter. Hec. 5, 2, 2; cf. conficio init.), v. a. and n. [facio], orig., to loosen, set free, remove from; but it passed over at a very early period into the middle sense, to loosen from one's self, to remove one's self, to break loose from; and then gradually assumed the character of a new verb. act., with the meaning to leave, desert, [p. 530] depart from something, or absol., to depart, cease, fail. (For syn. cf.: desum, absum, descisco, negligo.)Act. in the middle sense, to remove one's self, separate one's self, to withdraw (cf. the Greek aphistanai).—Hence, to forsake, desert, abandon, revolt.A.Lit.:B.ab amicitia P. R.,
Caes. B. G. 5, 3, 3; 7, 39, 3:ab Aeduis,
id. ib. 2, 14, 3:ab rege,
Sall. J. 56, 3; cf. ib. 66:(consules) a senatu, a republica, a bonis omnibus defecerant,
Cic. Planc. 35; cf.:a republica,
id. Cat. 11, 28; id. Fam. 12, 10; id. Sull. 12, 35:ab imperio ac nomine nostro,
id. Verr. 2, 1, 31 et saep.:a patribus ad plebem,
to go over, Liv. 6, 20:ad se,
Sall. J. 61; cf.:ad Poenos,
Liv. 22, 61.— Absol.:civitates quae defecerant,
Caes. B. G. 3, 17, 2; 5, 25, 4; 7, 10 al.—Trop.:II.si a virtute defeceris,
forsake, Cic. Lael. 11, 37:si utilitas ab amicitia defecerit,
id. Fin. 2, 24, 79:ut a me ipse deficerem,
id. Fam. 2, 16.—Hence,As a verb. act., to leave a person or thing, to desert, to fail, forsake, be wanting to (of things;b.very rarely of personal subjects): quem jam sanguis viresque deficiunt,
Caes. B. G. 7, 50 fin.; so,vires,
id. B. C. 3, 99 fin.; Cic. de Or. 1, 45, 199:me Leontina civitas,
id. Verr. 2, 3, 46, § 110; id. ib. 2, 5, 28 fin.; Hor. S. 2, 1, 13 et saep.:res eos jam pridem, fides deficere nuper coepit,
Cic. Cat. 2, 5, 10:me dies, vox, latera deficiant, si, etc.,
id. Verr. 2, 2, 21 (imitated word for word, Plin. Ep. 3, 9, 9); cf.:ne te de republica disserentem deficiat oratio,
Cic. Rep. 1, 23; and:tempus te citius quam oratio deficeret,
id. Rosc. Am. 32:animus si te non deficit aequus,
Hor. Ep. 1, 11, 30:somnus sollicitas domus,
Tib. 3, 4, 20: genitor Phaethontis orbem, i. e. is eclipsed (cf. III. B. infra), Ov. M. 2, 382.— Poet. with a subject-clause: nec me deficiet nautas rogitare citatos, i. e. I will not cease, etc. Prop. 1, 8, 23 Kuin.—Pass.:III.cum aquilifer jam viribus deficeretur,
Caes. B. C. 3, 64, 3; cf.:mulier a menstruis defecta,
Cels. 2, 8 fin.:mulier abundat audacia, consilio et ratione deficitur,
Cic. Clu. 65, 184:aqua ciboque defecti,
Quint. 3, 8, 23; Plin. Ep. 2, 17, 25:sanguine defecti artus,
Ov. M. 5, 96 et saep.:si qui dotem promisit defectus sit facultatibus,
i. e. unable to pay, Dig. 23, 3, 33; cf.:te defecta nomina,
ib. 22, 1, 11 fin. —Middle or neuter, to run out, be wanting, fail, cease, disappear.A.Middle (mostly ante-class. and poet.).(α).With dat.: mihi fortuna magis nunc defit, quam genus, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Ter. Hec. 5, 2, 2:(β).lac mihi non aestate novum, non frigore defit,
Verg. E. 2, 22.—Absol.:B.neque opsonium defiat neque supersit,
Plaut. Men. 1, 4, 3;so opp. superesse,
Ter. Ph. 1, 3, 10:ut defiat dies,
Plaut. Rud. 4, 4, 63: id. Mil. 4, 6, 46:numquamne causa defiet, cur? etc.,
Liv. 9, 11.— Trop.:defectis (sc. animo) defensoribus,
disheartened, Caes. B. C. 3, 40, 3:sed non usque eo defectum Germanicum,
weakened, Tac. A. 2, 70; cf. in the foll. no. B. b.—Neuter.(α).With dat. (so rarely; mostly poet.):(β).cum non solum vires, sed etiam tela nostris deficerent,
Caes. B. G. 3, 5, 1;so perh.: vires nostris,
id. B. C. 2, 41, 7 (al. nostros); Sil. 8, 661 Oud. N. cr.; cf. id. 10, 10, 193; and Stat. Ach. 1, 445.—Absol. (freq. in all periods and kinds of composition):non frumentum deficere poterat,
Caes. B. C. 2, 37 fin.; cf.:fructus ex arboribus,
id. ib. 3, 58 fin.:ejus generis copia,
id. B. G. 6, 16 fin.:tempus anni ad bellum gerendum,
id. ib. 4, 20, 2:vereor, ne mihi crimina non suppeterent, ne oratio deesset, ne vox viresque deficerent,
Cic. Verr. 2, 1, 11:nisi memoria forte defecerit,
id. Fin. 2, 14, 44; id. Rep. 1, 3:non deficiente crumena,
Hor. Ep. 1, 4, 11 et saep.; Juv. 11, 38:quod plena luna defecisset,
was eclipsed, Cic. Rep. 1, 15; cf.:solem lunae oppositum solere deficere,
id. ib. 1, 16 al.; also simply to set:qua venit exoriens, qua deficit,
Prop. 4, 4, 27: lunā deficiente, waning (opp. crescente), Gell. 20, 8, 5; of fire and light, to go out, expire, become extinct:ignis,
Verg. G. 352:lumen,
Petr. 111, 4:progenies Caesarum in Nerone deficit,
becomes extinct, dies out, Suet. Galb. 1; cf. Plin. Pan. 39, 6; Just. 7, 2, 4; Sen. Suas. 2, 22;but deficit ignis,
does not extend, Verg. A. 2, 505:in hac voce defecit,
he departed, expired, Suet. Aug. 99; Quint. 6 prooem. § 11: deficit omne quod nascitur, comes to an end, Quint. 5, 10, 79; cf.:mundum deficere,
id. ib.:deficit vita,
Plaut. Asin. 3, 3, 19;quod multi Gallicis tot bellis defecerant,
had been lost, Caes. B. C. 3, 2 fin.:ultima jam passi comites bello Deficiunt,
grow faint, Ov. M. 14, 483:deficit Matho,
fails, becomes bankrupt, Juv. 7, 129:debitores,
Dig. 49, 14, 3, § 8:munimenta defecerant,
yielded, surrendered, Curt. 4, 4, 19.— Trop.:ne negotio desisteret neu animo deficeret,
nor be disheartened, Caes. B. C. 3, 112 fin.; so,animo,
id. B. G. 7, 30; id. B. C. 1, 19; 2, 43; Cic. Rosc. Am. 4, 10;for which, ne deficiant (apes) animum,
Varr. R. R. 3, 16, 34; and in a like sense absol.:ne una plaga accepta patres conscripti conciderent, ne deficerent,
Cic. Att. 1, 16, 9; so Caes. B. C. 2, 31 fin.; Sall. J. 51, 4:deficit ars,
Ov. M. 11, 537: illis legibus populus Romanus prior non deficiet: si prior defexit publico consilio dolo malo, tu illo die, Juppiter, etc., to depart from, violate the conditions of a treaty, an old formula used in taking an oath, Liv. 1, 24 fin.:pugnando deficere,
i. e. to be deficient, wanting, Caes. B. C. 2, 6, 3; cf. poet. with foll. inf.:suppeditare Materies,
Lucr. 1, 1039; Sil. 3, 112; Tib. 4, 1, 191.— Hence, dēfectus, a, um, P. a. (acc. to no. III.), weak, weakened, worn out, enfeebled (not ante-Aug.):quod sibi defectis illa tulisset opem,
Ov. F. 3, 674:defectus annis et desertus viribus,
Phaedr. 1, 21, 3; cf.:defectissimus annis et viribus,
Col. 1 prooem. §12: senio (arbor),
id. 5, 6, 37:laboribus,
Val. Fl. 2, 285:vadit incerto pede, jam viribus defecta,
Sen. Hippol. 374:defectae senectutis homine,
Dig. 7, 1, 12, § 3:in tumidis et globosis (speculis) omnia defectiora (corresp. with paria and auctiora),
smaller, App. Mag. p. 283.— Plur. subst.: dēfecti, ōrum, m.:sidera obscura attributa defectis,
the weak, Plin. 2, 8, 6, § 28. -
4 deficio
dē-fĭcĭo, fēci, fectum, 3 ( perf. subj.: defexit, an old formula in Liv. 1, 24 fin., see below, no. III. fin. In the pass., besides the regular form deficior, ante- and postclass., once in Verg., Propert., and Livy, like fīo, eri: defit, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Plaut. Mil. 4, 6, 46; Ter. Eun. 2, 2, 12; Lucr. 2, 1142; Verg. E. 2, 22; Prop. 1, 1, 34:I.deflunt,
Gell. 20, 8, 5:defiat,
Plaut. Men. 1, 4, 3; id. Rud. 4, 4, 63:defiet,
Liv. 9, 11:defieri,
Ter. Hec. 5, 2, 2; cf. conficio init.), v. a. and n. [facio], orig., to loosen, set free, remove from; but it passed over at a very early period into the middle sense, to loosen from one's self, to remove one's self, to break loose from; and then gradually assumed the character of a new verb. act., with the meaning to leave, desert, [p. 530] depart from something, or absol., to depart, cease, fail. (For syn. cf.: desum, absum, descisco, negligo.)Act. in the middle sense, to remove one's self, separate one's self, to withdraw (cf. the Greek aphistanai).—Hence, to forsake, desert, abandon, revolt.A.Lit.:B.ab amicitia P. R.,
Caes. B. G. 5, 3, 3; 7, 39, 3:ab Aeduis,
id. ib. 2, 14, 3:ab rege,
Sall. J. 56, 3; cf. ib. 66:(consules) a senatu, a republica, a bonis omnibus defecerant,
Cic. Planc. 35; cf.:a republica,
id. Cat. 11, 28; id. Fam. 12, 10; id. Sull. 12, 35:ab imperio ac nomine nostro,
id. Verr. 2, 1, 31 et saep.:a patribus ad plebem,
to go over, Liv. 6, 20:ad se,
Sall. J. 61; cf.:ad Poenos,
Liv. 22, 61.— Absol.:civitates quae defecerant,
Caes. B. G. 3, 17, 2; 5, 25, 4; 7, 10 al.—Trop.:II.si a virtute defeceris,
forsake, Cic. Lael. 11, 37:si utilitas ab amicitia defecerit,
id. Fin. 2, 24, 79:ut a me ipse deficerem,
id. Fam. 2, 16.—Hence,As a verb. act., to leave a person or thing, to desert, to fail, forsake, be wanting to (of things;b.very rarely of personal subjects): quem jam sanguis viresque deficiunt,
Caes. B. G. 7, 50 fin.; so,vires,
id. B. C. 3, 99 fin.; Cic. de Or. 1, 45, 199:me Leontina civitas,
id. Verr. 2, 3, 46, § 110; id. ib. 2, 5, 28 fin.; Hor. S. 2, 1, 13 et saep.:res eos jam pridem, fides deficere nuper coepit,
Cic. Cat. 2, 5, 10:me dies, vox, latera deficiant, si, etc.,
id. Verr. 2, 2, 21 (imitated word for word, Plin. Ep. 3, 9, 9); cf.:ne te de republica disserentem deficiat oratio,
Cic. Rep. 1, 23; and:tempus te citius quam oratio deficeret,
id. Rosc. Am. 32:animus si te non deficit aequus,
Hor. Ep. 1, 11, 30:somnus sollicitas domus,
Tib. 3, 4, 20: genitor Phaethontis orbem, i. e. is eclipsed (cf. III. B. infra), Ov. M. 2, 382.— Poet. with a subject-clause: nec me deficiet nautas rogitare citatos, i. e. I will not cease, etc. Prop. 1, 8, 23 Kuin.—Pass.:III.cum aquilifer jam viribus deficeretur,
Caes. B. C. 3, 64, 3; cf.:mulier a menstruis defecta,
Cels. 2, 8 fin.:mulier abundat audacia, consilio et ratione deficitur,
Cic. Clu. 65, 184:aqua ciboque defecti,
Quint. 3, 8, 23; Plin. Ep. 2, 17, 25:sanguine defecti artus,
Ov. M. 5, 96 et saep.:si qui dotem promisit defectus sit facultatibus,
i. e. unable to pay, Dig. 23, 3, 33; cf.:te defecta nomina,
ib. 22, 1, 11 fin. —Middle or neuter, to run out, be wanting, fail, cease, disappear.A.Middle (mostly ante-class. and poet.).(α).With dat.: mihi fortuna magis nunc defit, quam genus, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19; Ter. Hec. 5, 2, 2:(β).lac mihi non aestate novum, non frigore defit,
Verg. E. 2, 22.—Absol.:B.neque opsonium defiat neque supersit,
Plaut. Men. 1, 4, 3;so opp. superesse,
Ter. Ph. 1, 3, 10:ut defiat dies,
Plaut. Rud. 4, 4, 63: id. Mil. 4, 6, 46:numquamne causa defiet, cur? etc.,
Liv. 9, 11.— Trop.:defectis (sc. animo) defensoribus,
disheartened, Caes. B. C. 3, 40, 3:sed non usque eo defectum Germanicum,
weakened, Tac. A. 2, 70; cf. in the foll. no. B. b.—Neuter.(α).With dat. (so rarely; mostly poet.):(β).cum non solum vires, sed etiam tela nostris deficerent,
Caes. B. G. 3, 5, 1;so perh.: vires nostris,
id. B. C. 2, 41, 7 (al. nostros); Sil. 8, 661 Oud. N. cr.; cf. id. 10, 10, 193; and Stat. Ach. 1, 445.—Absol. (freq. in all periods and kinds of composition):non frumentum deficere poterat,
Caes. B. C. 2, 37 fin.; cf.:fructus ex arboribus,
id. ib. 3, 58 fin.:ejus generis copia,
id. B. G. 6, 16 fin.:tempus anni ad bellum gerendum,
id. ib. 4, 20, 2:vereor, ne mihi crimina non suppeterent, ne oratio deesset, ne vox viresque deficerent,
Cic. Verr. 2, 1, 11:nisi memoria forte defecerit,
id. Fin. 2, 14, 44; id. Rep. 1, 3:non deficiente crumena,
Hor. Ep. 1, 4, 11 et saep.; Juv. 11, 38:quod plena luna defecisset,
was eclipsed, Cic. Rep. 1, 15; cf.:solem lunae oppositum solere deficere,
id. ib. 1, 16 al.; also simply to set:qua venit exoriens, qua deficit,
Prop. 4, 4, 27: lunā deficiente, waning (opp. crescente), Gell. 20, 8, 5; of fire and light, to go out, expire, become extinct:ignis,
Verg. G. 352:lumen,
Petr. 111, 4:progenies Caesarum in Nerone deficit,
becomes extinct, dies out, Suet. Galb. 1; cf. Plin. Pan. 39, 6; Just. 7, 2, 4; Sen. Suas. 2, 22;but deficit ignis,
does not extend, Verg. A. 2, 505:in hac voce defecit,
he departed, expired, Suet. Aug. 99; Quint. 6 prooem. § 11: deficit omne quod nascitur, comes to an end, Quint. 5, 10, 79; cf.:mundum deficere,
id. ib.:deficit vita,
Plaut. Asin. 3, 3, 19;quod multi Gallicis tot bellis defecerant,
had been lost, Caes. B. C. 3, 2 fin.:ultima jam passi comites bello Deficiunt,
grow faint, Ov. M. 14, 483:deficit Matho,
fails, becomes bankrupt, Juv. 7, 129:debitores,
Dig. 49, 14, 3, § 8:munimenta defecerant,
yielded, surrendered, Curt. 4, 4, 19.— Trop.:ne negotio desisteret neu animo deficeret,
nor be disheartened, Caes. B. C. 3, 112 fin.; so,animo,
id. B. G. 7, 30; id. B. C. 1, 19; 2, 43; Cic. Rosc. Am. 4, 10;for which, ne deficiant (apes) animum,
Varr. R. R. 3, 16, 34; and in a like sense absol.:ne una plaga accepta patres conscripti conciderent, ne deficerent,
Cic. Att. 1, 16, 9; so Caes. B. C. 2, 31 fin.; Sall. J. 51, 4:deficit ars,
Ov. M. 11, 537: illis legibus populus Romanus prior non deficiet: si prior defexit publico consilio dolo malo, tu illo die, Juppiter, etc., to depart from, violate the conditions of a treaty, an old formula used in taking an oath, Liv. 1, 24 fin.:pugnando deficere,
i. e. to be deficient, wanting, Caes. B. C. 2, 6, 3; cf. poet. with foll. inf.:suppeditare Materies,
Lucr. 1, 1039; Sil. 3, 112; Tib. 4, 1, 191.— Hence, dēfectus, a, um, P. a. (acc. to no. III.), weak, weakened, worn out, enfeebled (not ante-Aug.):quod sibi defectis illa tulisset opem,
Ov. F. 3, 674:defectus annis et desertus viribus,
Phaedr. 1, 21, 3; cf.:defectissimus annis et viribus,
Col. 1 prooem. §12: senio (arbor),
id. 5, 6, 37:laboribus,
Val. Fl. 2, 285:vadit incerto pede, jam viribus defecta,
Sen. Hippol. 374:defectae senectutis homine,
Dig. 7, 1, 12, § 3:in tumidis et globosis (speculis) omnia defectiora (corresp. with paria and auctiora),
smaller, App. Mag. p. 283.— Plur. subst.: dēfecti, ōrum, m.:sidera obscura attributa defectis,
the weak, Plin. 2, 8, 6, § 28. -
5 dēficiō
dēficiō fēcī, fectus, ere ( fut perf. defexit, old form. in L.—Pass., usu. deficior; dēfit, T., Enn. ap. C., V.; dēfierī, T.; dēfīet, L.) [de + facio].— Intrans, to withdraw, revolt, desert, fall off: civitates quae defecerant, Cs.: milites ne deficerent, S.: ab Aeduis, Cs.: a re p.: a patribus ad plebem, to go over, L.: ad Poenos, desert, L. — Of things, to be wanting, be absent, fail, cease, disappear, be lost, run out: non frumentum deficere poterat, Cs.: ex arboribus frons, Cs.: ne (mihi) vox viresque deficerent: non deficiente crumenā, H.: ne Deficeret navis, be overwhelmed, V.: quod plena luna defecisset, was eclipsed: ignem Deficere videbat, dying out, V.: quā deficit ignis, ceases to destroy, V.: Deficit ars, is exhausted, O.: nil apud me tibi defieri patiar, T.: Lac mihi non aestate novum defit, V.: nunquamne causa defiet, cur, etc.? L. — Of persons, to fail, sink, faint, be insufficient, be missing: quod multi Gallicis tot bellis defecerant, had been lost, Cs.: siquid deficias, i. e. need aid, T.: deficientibus animis, L.: O dubiis ne defice rebus, fail (me) in perplexity, V.— To fail, be bankrupt: Matho deficit, Iu.: te memorare, cease, Tb.—Fig., to withdraw, depart, forsake, be parted, abandon, desert: a virtute: si utilitas ab amicitiā defecerit.— To fail, be wanting, fall short: animo, be disheartened, Cs.: ne unā plagā acceptā patres deficerent: in limine primo, V.: illis legibus populus R. prior non deficiet, si prior defexit, etc., prove false, violate, L. (old form.): neque comminus pugnando deficiebant, Cs.— Trans, to leave, desert, fail, abandon (of things): cum vires nostros deficerent, Cs.: me Leontina civitas: me vox, latera deficiant, si, etc.: cum deficit orbom (Sol), is eclipsed, O.: sol defectus lumine, Tb.: si quem proles defecerit omnis, i. e. perish, V.: cum aquilifer a viribus deficeretur, Cs.: mulier ratione deficitur: animo defici, Cu.: defecta vigore cervix, O.: nec me deficiet rogitare, etc., nor will I fail, Pr.* * *Ideficere, defeci, defectus V INTRANSfail/falter; run short/out; grow weak/faint; come to end; revolt/rebel, defect; pass away; become extinct, die/fade out; subside/sink; suffer eclipse, waneIIdeficere, defeci, defectus V TRANSfail, disappoint, let down; leave without a sufficiency; cease to be available; (PASS) be left without/wanting, lack; have shortcomings; L:come to nothing -
6 inānis
inānis e, adj. with comp. and sup, empty, void: vas: domum reddere inanem: naves (opp. onustae), Cs.: naves, dismantled: tumulus, cenotaph, V.: sepulchrum, O.—Void, stripped, deserted, abandoned, unoccupied: civitas: egentes inanesque discedere, empty-handed: equus, without a rider: Absint inani funere neniae, without a corpse, H.: venter, hungry, H.: quod inani sufficit alvo, Iu.: laeva, without rings, H.: litterae, empty: paleae, light, V.: corpus, lifeless: galea, i. e. harmless, V.: umbra, O.: verba, a semblance of speech, V.: Gaurus (an extinct volcano), Iu.: epistula inanis aliquā re utili: ager centum aratoribus inanior est, less populous by: Sanguinis pectus inane, O.: lymphae dolium, H.—Fig., empty, useless, worthless, vain, unprofitable: Laborem inanem capit, T.: honesti inane nomen esse: elocutio: damnatus inani iudicio, Iu.: minae: multae res, ut gloria, unsubstantial: causas nectis inanīs, pretexts, V.: simulatio, Cs.: fama, unfounded, V.: Tempus, leisure, V.: omnia plena consiliorum, inania verborum, poor in words: quae inanissima prudentiae reperta sunt.—Of persons, vain, puffed up, worthless, petty: homo, S.: inanīs Hoc iuvat, empty heads, H.: animus: inaniora ingenia, L.* * *inanis, inane ADJvoid, empty, hollow; vain; inane, foolish -
7 inter-eō
inter-eō iī, itūrus, īre (perf. interīsse, C.), to go among, be lost: ut interit magnitudine maris stilla muriae.—Fig., to perish, go to ruin, decay, die: pauci interiere, S.: statuae intereunt tempestate: tormentorum usum spatio propinquitatis interire, be destroyed, Cs.: fame, Cs.: omnia fato Interitura, O.: pecunia, N.: Ne genus intereat, become extinct, O.: Novaeque pergunt interire lunae, H.: Interii! cur id non dixti? I am ruined! T. -
8 bonasus
European bison (Bos bonasus), a species of wild ox (now almost extinct) -
9 demorior
demori, demortuus sum V DEPdie; die off/out (group/class), become extinct; be gone; long for much (w/ACC) -
10 Prototroctes oxyrhynchus
—1. LAT Prototroctes oxyrhynchus Günther2. RUS новозеландский прототрокт m3. ENG extinct grayling4. DEU —5. FRA —VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Prototroctes oxyrhynchus
-
11 exspiro
ex-spīro ( expīro), āvi, ātum, 1, v. a. and n. (mostly poet. and in post-Aug. prose; not in Cic. and Caes.).I.Act., to breathe out, to emit, to blow out, to exhale, give out: animam pulmonibus, Lucil. ap. Non. 38, 27:B.animam medios in ignes,
Ov. M. 5, 106:auras,
id. ib. 3, 121:flumen sanguinis de pectore,
Lucr. 2, 354; cf.:flammas pectore,
Verg. A. 1, 44:odorem de corpore,
Lucr. 4, 124:sonos per saxa (unda),
Sil. 9, 285:colorem (uniones),
Plin. 9, 35, 56, § 115.—Poet. transf.:C. II.cadavera vermes,
i. e. send forth, produce, Lucr. 3, 720:silva comas tollit fructumque exspirat in umbras,
i. e. spreads out into foliage, Stat. S. 5, 2, 70.—Neutr.A. 1.Lit.:* 2.per fauces montis ut Aetnae Exspirent ignes,
Lucr. 6, 640:ignis foras (with exire in auras),
id. 6, 886:vis fera ventorum,
Ov. M. 15, 300:halitus Averni,
Val. Fl. 4, 493:unguenta,
evaporate, Plin. 13, 3, 4, § 20: vis, Lucil. ap. Non. 38, 30.—Trop.:B.irae pectoris exspirantes,
Cat. 64, 194.—To breathe one's last, to expire.I.Lit.:2.ut per singulos artus exspiraret,
Sall. H. 1, 30 Dietsch.:atram tundit humum exspirans,
Verg. A. 10, 731:ubi perire jussus exspiravero,
Hor. Epod. 5, 91:inter primam curationem exspiravit,
Liv. 2, 20, 9:inter verbera et vincula,
id. 28, 19, 12:extremus exspirantis hiatus,
Quint. 6, 2, 31; 9, 2, 73; Sen. Ep. 99, 27; Curt. 3, 5, 4; Suet. Tib. 21; id. Claud. 23; Val. Max. 4, 5, 6; Plin. 7, 36, 36, § 122.— Pass. impers.:quoniam membranā cerebri incisā statim exspiretur,
Plin. 11, 37, 67, § 178:exspiravit aper dentibus apri,
Juv. 15, 162.—Trop., to expire, perish, come to an end, cease:si ego morerer, mecum exspiratura res publica erat,
Liv. 28, 28, 11:libertate jam exspirante,
Plin. Pan. 57, 4:ne res publica exspiraret,
Val. Max. 3, 2, 18:criminis causa exspirat,
becomes extinct, ceases, Dig. 48, 17, 1 fin.; 24, 3, 19:prior obligatio,
ib. 45, 1, 58. -
12 exstinguo
ex-stinguo ( ext-), nxi, nctum, 3 (archaic perf. subj. exstinxit, for exstinxerit, Plaut. Truc. 2, 6, 43.—Contracted forms exstinxsti, Verg. A. 4, 682; Pac. ap. Cic. de Or. 2, 46, 193;I.and exstinxem,
Verg. A. 4, 606), v. a., to put out what is burning, to quench, extinguish (class.; esp. freq. in Cic. and in the trop. signif.).Lit.:B.recens exstinctum lumen,
Lucr. 6, 791:exstincta lumina,
Cic. Fam. 4, 3, 2:faces,
Plin. 2, 103, 106, § 228:lucernam,
id. 31, 3, 28, § 49; cf.:senes mori sic videntur ut sua sponte nulla adhibita vi consumptus ignis exstinguitur,
goes out, Cic. de Sen. 19, 71:ignem,
Ov. F. 2, 712:incendium,
Cic. Fam. 4, 13, 2:sol exstinguitur,
id. Rep. 6, 22: exstincto calore ipsi exstinguimur, id. N. D. 2, 9, 23:calx exstincta,
i. e. slaked, Vitr. 2, 5.—Transf., to deprive of life or strength, to kill, destroy:II.animam alicui,
Ter. Ad. 3, 2, 16:nolite, hunc jam natura ipsa occidentem velle maturius exstingui vulnere vestro,
Cic. Cael. 32, 79; cf. id. N. D. 2, 9, 23:juvenem fortuna morbo exstinxit,
Liv. 8, 3, 7:vir egregius exstinctus,
cut off, Cic. Brut. 1, 1; id. Rep. 6, 14; Verg. E. 5, 20; Hor. Ep. 2, 1, 14; Plin. 9, 8, 8, § 25; Tac. A. 3, 7 et saep.:rapitur miser exstinguendus Messalinae oculis,
Juv. 10, 332:vel modico tepore sucus exstinguitur,
i. e. is dried up, Curt. 6, 4, 11:mammas,
Plin. 23, 2, 32, § 67:odorem alii,
to destroy, id. 19, 6, 34, § 113:venena,
to render powerless, id. 20, 17, 69, § 179: aquam Albanam dissipatam rivis, to consume, get rid of, an old prophecy in Liv. 5, 16, 9.—Trop., to abolish, destroy, annihilate, annul (syn.: tollo, deleo, opprimo, diruo, everto, demolior, destruo;opp. inflammo): tyrannis institutis leges omnes exstinguuntur atque tolluntur,
Cic. Agr. 3, 2, 5:ea, quae antea scripserat,
id. Verr. 2, 2, 70, § 172:improbitas exstinguenda atque delenda est,
id. Div. in Caecil. 8, 26:potentiam exstinguere atque opprimere,
id. Rosc. Am. 13, 36;but also distinguished from opprimere: ut exstinctae potius amicitiae quam oppressae esse videantur,
extinct, id. Lael. 21, 78:ad sensus animorum atque motus vel inflammandos vel etiam exstinguendos,
id. de Or. 1, 14, 60:sermo omnis ille oblivione posteritatis extinguitur,
id. Rep. 6, 23 fin.; cf.:exstinctis rumoribus,
Caes. B. C. 1, 60 fin.:ad ejus salutem exstinguendam,
Cic. Mil. 2, 5:nomen populi Romani,
id. Cat. 4, 4, 7:superiorem gloriam rei militaris,
Caes. B. G. 5, 29, 4:memoriam publicam,
Cic. Mil. 27, 73:gratiam,
id. Fam. 1, 1, 4:familiaritates,
id. Lael. 10, 35:invidiam,
id. Balb. 6, 16:infamiam,
id. Verr. 2, 2, 69, § 168: causam nascentem dissensionis, Matius in Cic. Fam. 11, 28, 2:consuetudinem,
Cic. Cael. 25, 61:reliquias belli,
id. Fam. 10, 25, 1:bellum civile,
Plin. 7, 26, 27, § 96:jus pignoris,
Dig. 20, 1, 9; cf.fideicommissum,
ib. 32, 1, 11:actionem,
ib. 47, 2, 42 al. -
13 extinguo
ex-stinguo ( ext-), nxi, nctum, 3 (archaic perf. subj. exstinxit, for exstinxerit, Plaut. Truc. 2, 6, 43.—Contracted forms exstinxsti, Verg. A. 4, 682; Pac. ap. Cic. de Or. 2, 46, 193;I.and exstinxem,
Verg. A. 4, 606), v. a., to put out what is burning, to quench, extinguish (class.; esp. freq. in Cic. and in the trop. signif.).Lit.:B.recens exstinctum lumen,
Lucr. 6, 791:exstincta lumina,
Cic. Fam. 4, 3, 2:faces,
Plin. 2, 103, 106, § 228:lucernam,
id. 31, 3, 28, § 49; cf.:senes mori sic videntur ut sua sponte nulla adhibita vi consumptus ignis exstinguitur,
goes out, Cic. de Sen. 19, 71:ignem,
Ov. F. 2, 712:incendium,
Cic. Fam. 4, 13, 2:sol exstinguitur,
id. Rep. 6, 22: exstincto calore ipsi exstinguimur, id. N. D. 2, 9, 23:calx exstincta,
i. e. slaked, Vitr. 2, 5.—Transf., to deprive of life or strength, to kill, destroy:II.animam alicui,
Ter. Ad. 3, 2, 16:nolite, hunc jam natura ipsa occidentem velle maturius exstingui vulnere vestro,
Cic. Cael. 32, 79; cf. id. N. D. 2, 9, 23:juvenem fortuna morbo exstinxit,
Liv. 8, 3, 7:vir egregius exstinctus,
cut off, Cic. Brut. 1, 1; id. Rep. 6, 14; Verg. E. 5, 20; Hor. Ep. 2, 1, 14; Plin. 9, 8, 8, § 25; Tac. A. 3, 7 et saep.:rapitur miser exstinguendus Messalinae oculis,
Juv. 10, 332:vel modico tepore sucus exstinguitur,
i. e. is dried up, Curt. 6, 4, 11:mammas,
Plin. 23, 2, 32, § 67:odorem alii,
to destroy, id. 19, 6, 34, § 113:venena,
to render powerless, id. 20, 17, 69, § 179: aquam Albanam dissipatam rivis, to consume, get rid of, an old prophecy in Liv. 5, 16, 9.—Trop., to abolish, destroy, annihilate, annul (syn.: tollo, deleo, opprimo, diruo, everto, demolior, destruo;opp. inflammo): tyrannis institutis leges omnes exstinguuntur atque tolluntur,
Cic. Agr. 3, 2, 5:ea, quae antea scripserat,
id. Verr. 2, 2, 70, § 172:improbitas exstinguenda atque delenda est,
id. Div. in Caecil. 8, 26:potentiam exstinguere atque opprimere,
id. Rosc. Am. 13, 36;but also distinguished from opprimere: ut exstinctae potius amicitiae quam oppressae esse videantur,
extinct, id. Lael. 21, 78:ad sensus animorum atque motus vel inflammandos vel etiam exstinguendos,
id. de Or. 1, 14, 60:sermo omnis ille oblivione posteritatis extinguitur,
id. Rep. 6, 23 fin.; cf.:exstinctis rumoribus,
Caes. B. C. 1, 60 fin.:ad ejus salutem exstinguendam,
Cic. Mil. 2, 5:nomen populi Romani,
id. Cat. 4, 4, 7:superiorem gloriam rei militaris,
Caes. B. G. 5, 29, 4:memoriam publicam,
Cic. Mil. 27, 73:gratiam,
id. Fam. 1, 1, 4:familiaritates,
id. Lael. 10, 35:invidiam,
id. Balb. 6, 16:infamiam,
id. Verr. 2, 2, 69, § 168: causam nascentem dissensionis, Matius in Cic. Fam. 11, 28, 2:consuetudinem,
Cic. Cael. 25, 61:reliquias belli,
id. Fam. 10, 25, 1:bellum civile,
Plin. 7, 26, 27, § 96:jus pignoris,
Dig. 20, 1, 9; cf.fideicommissum,
ib. 32, 1, 11:actionem,
ib. 47, 2, 42 al. -
14 finio
I.Lit.A.In gen.:B.populi Romani imperium Rhenum finire,
Caes. B. G. 4, 16, 4:quo (jugo) Cappadocia finitur ab Armenia, Auct. B. Alex. 35, 5: Tmolus Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis,
Ov. M. 11, 152; Vell. 2, 126, 3:rem res finire videtur (followed by terminare),
Lucr. 1, 998:riparum clausas margine finit aquas,
Ov. F. 2, 222:signum animo,
Liv. 1, 18, 8:in ore sita lingua est, finita dentibus,
Cic. N. D. 2, 59, 149.—In partic.: finiens orbis or circulus, the horizon: illi orbes, qui aspectum nostrum definiunt, qui a Graecis horizontes nominantur, a nobis finientes rectissime nominari possunt, Cic. Div. 2, 44, 92:II.circulus,
Sen. Q. N. 5, 17, 2.Trop.A.To set bounds to, restrain, check:B.equidem illud ipsum non nimium probo, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis: an potest cupiditas finiri?
Cic. Fin. 2, 9, 27; cf.:cupiditates satietate,
id. ib. 2, 20, 64:deliberativas miror a quibusdam sola utilitate finitas,
Quint. 3, 8, 1.—For definio, to prescribe, determine, fix, appoint, assign:C.sepulcris novis finivit modum,
Cic. Leg, 2, 26, 66:AD EAM REM RATIONE CVRSVS ANNVOS SACERDOTES FINIVNTO,
id. ib. 2, 8, 20:spatia omnis temporis numero noctium,
Caes. B. G. 6, 18, 2; cf.: Hercyniae silvae latitudo novem dierum iter patet;non enim aliter finiri potest,
i. e. its extent cannot be described more accurately, id. ib. 6, 25, 1; so too is to be explained the disputed passage: hoc autem sphaerae genus, in quo solis et lunae motus inessent... in illa sphaera solida non potuisse finiri, this sort of (movable) celestial globe... could not be defined, marked out, on that solid globe (of Thales), Cic. Rep. 1, 14:locum, in quo dimicaturi essent,
Liv. 42, 47, 5:ut si finias equum, genus est animal, species mortale, etc.,
Quint. 7, 3, 3; cf.:rhetorice finitur varie,
id. 2, 15, 1:sit nobis orator is, qui a M. Catone finitur,
id. 12, 1, 1; 12, 3, 40.— Pass. impers.:de pecunia finitur, Ne major causa ludorum consumeretur quam, etc.,
Liv. 40, 44, 10.—To put an end to, to finish, terminate:2.bellum,
Caes. B. C. 3, 51, 3; Curt. 3, 1, 9; Tac. A. 15, 17; Just. 16, 2, 8; Vell. 2, 17, 1:prandia nigris moris,
Hor. S. 2, 4, 23: graves labores morte, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115 (transl. from Eurip. ponôn pepaumenon):dolores morte,
id. Fin. 1, 15, 49:tristitiam vitaeque labores molli mero,
Hor. C. 1, 7, 17:labores,
id. ib. 3, 4, 39; id. S. 1, 1, 93:dolores,
id. ib. 2, 3, 263:studia,
id. Ep. 2, 2, 104:amores,
id. C. 1, 19, 4:sitim,
id. Ep. 2, 2, 146:honores aequo animo,
Vell. 2, 33, 3:vitam mihi ense,
Ov. Tr. 3, 7, 49:vitam voluntariā morte, inediā, etc.,
Plin. 6, 19, 22, § 66; 8, 42, 64, § 157;so very rarely of a natural death: Valerianus in illo dedecore vitam finivit,
Lact. Mort. Pers. 5, 6; cf. Tac. A. 1, 9; Sen. Ep. 66, 43:praecipitare te et finire,
Sen. Cons. ad Marc. 3, 3:(Burrus) impedito meatu spiritum finiebat,
Tac. A. 14, 51:animam,
Ov. M. 7, 591:(distinctiones) interest sermonem finiant an sensum,
Quint. 11, 3, 37; cf.:ut verbum acuto sono finiant,
to pronounce with the accent on the last syllable, id. 1, 5, 25.— Pass., to come to an end, close, be ended, terminate:ut senten tiae verbis finiantur,
end, close with verbs, Cic. de Or. 3, 49, 191; cf.:nec solum componentur verba ratione, sed etiam finientur,
id. Or. 49, 164:Latinum (verbum), quod o et n litteris finiretur, non reperiebant,
Quint. 1, 5, 60; cf. id. 1, 6, 14.—In partic. ( poet. and in post-Aug. prose), to come to an end, to cease.a.To finish speaking, draw to a close, end:b.finierat Paean,
Ov. M. 1, 566; 13, 123; 14, 441; cf.:finiturus eram, sed, etc.,
id. A. A. 1, 755:ut semel finiam,
Quint. 1, 12, 6; 8, 3, 55; cf.:denique, ut semel finiam,
id. 9, 4, 138: 5, 13, 3; 11, 3, 59.—To come to one's end, to die:* 1. * 2.sic fuit utilius finiri ipsi, Cic. poët. Tusc. 1, 48, 115: sic Tiberius finivit octavo et septuagesimo aetatis anno,
Tac. A. 6, 50 fin.; for which, in pass.:qui morbo finiuntur,
Plin. Ep. 1, 12, 2:Seleucus quoque iisdem ferme diebus finitur,
Just. 27, 3, 12; cf.:finita Juliorum domo,
become extinct, Tac. H. 1, 16.—Hence, fīnītus, a, um, P. a. In rhetor., of words, that terminate properly, well-rounded, rhythmical:et ipsi infracta et amputata loquuntur et eos vituperant, qui apta et finita pronuntiant,
Cic. Or. 51, 170.— Sup.:finitissimus,
Prisc. 1076 P.— Adv.: fīnītē.(Acc. to II. B.) Definitely, specifically:referri oportere ad senatum aut infinite de re publica, aut de singulis rebus finite,
Gell. 14, 7, 9. -
15 finite
I.Lit.A.In gen.:B.populi Romani imperium Rhenum finire,
Caes. B. G. 4, 16, 4:quo (jugo) Cappadocia finitur ab Armenia, Auct. B. Alex. 35, 5: Tmolus Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis,
Ov. M. 11, 152; Vell. 2, 126, 3:rem res finire videtur (followed by terminare),
Lucr. 1, 998:riparum clausas margine finit aquas,
Ov. F. 2, 222:signum animo,
Liv. 1, 18, 8:in ore sita lingua est, finita dentibus,
Cic. N. D. 2, 59, 149.—In partic.: finiens orbis or circulus, the horizon: illi orbes, qui aspectum nostrum definiunt, qui a Graecis horizontes nominantur, a nobis finientes rectissime nominari possunt, Cic. Div. 2, 44, 92:II.circulus,
Sen. Q. N. 5, 17, 2.Trop.A.To set bounds to, restrain, check:B.equidem illud ipsum non nimium probo, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis: an potest cupiditas finiri?
Cic. Fin. 2, 9, 27; cf.:cupiditates satietate,
id. ib. 2, 20, 64:deliberativas miror a quibusdam sola utilitate finitas,
Quint. 3, 8, 1.—For definio, to prescribe, determine, fix, appoint, assign:C.sepulcris novis finivit modum,
Cic. Leg, 2, 26, 66:AD EAM REM RATIONE CVRSVS ANNVOS SACERDOTES FINIVNTO,
id. ib. 2, 8, 20:spatia omnis temporis numero noctium,
Caes. B. G. 6, 18, 2; cf.: Hercyniae silvae latitudo novem dierum iter patet;non enim aliter finiri potest,
i. e. its extent cannot be described more accurately, id. ib. 6, 25, 1; so too is to be explained the disputed passage: hoc autem sphaerae genus, in quo solis et lunae motus inessent... in illa sphaera solida non potuisse finiri, this sort of (movable) celestial globe... could not be defined, marked out, on that solid globe (of Thales), Cic. Rep. 1, 14:locum, in quo dimicaturi essent,
Liv. 42, 47, 5:ut si finias equum, genus est animal, species mortale, etc.,
Quint. 7, 3, 3; cf.:rhetorice finitur varie,
id. 2, 15, 1:sit nobis orator is, qui a M. Catone finitur,
id. 12, 1, 1; 12, 3, 40.— Pass. impers.:de pecunia finitur, Ne major causa ludorum consumeretur quam, etc.,
Liv. 40, 44, 10.—To put an end to, to finish, terminate:2.bellum,
Caes. B. C. 3, 51, 3; Curt. 3, 1, 9; Tac. A. 15, 17; Just. 16, 2, 8; Vell. 2, 17, 1:prandia nigris moris,
Hor. S. 2, 4, 23: graves labores morte, Poët. ap. Cic. Tusc. 1, 48, 115 (transl. from Eurip. ponôn pepaumenon):dolores morte,
id. Fin. 1, 15, 49:tristitiam vitaeque labores molli mero,
Hor. C. 1, 7, 17:labores,
id. ib. 3, 4, 39; id. S. 1, 1, 93:dolores,
id. ib. 2, 3, 263:studia,
id. Ep. 2, 2, 104:amores,
id. C. 1, 19, 4:sitim,
id. Ep. 2, 2, 146:honores aequo animo,
Vell. 2, 33, 3:vitam mihi ense,
Ov. Tr. 3, 7, 49:vitam voluntariā morte, inediā, etc.,
Plin. 6, 19, 22, § 66; 8, 42, 64, § 157;so very rarely of a natural death: Valerianus in illo dedecore vitam finivit,
Lact. Mort. Pers. 5, 6; cf. Tac. A. 1, 9; Sen. Ep. 66, 43:praecipitare te et finire,
Sen. Cons. ad Marc. 3, 3:(Burrus) impedito meatu spiritum finiebat,
Tac. A. 14, 51:animam,
Ov. M. 7, 591:(distinctiones) interest sermonem finiant an sensum,
Quint. 11, 3, 37; cf.:ut verbum acuto sono finiant,
to pronounce with the accent on the last syllable, id. 1, 5, 25.— Pass., to come to an end, close, be ended, terminate:ut senten tiae verbis finiantur,
end, close with verbs, Cic. de Or. 3, 49, 191; cf.:nec solum componentur verba ratione, sed etiam finientur,
id. Or. 49, 164:Latinum (verbum), quod o et n litteris finiretur, non reperiebant,
Quint. 1, 5, 60; cf. id. 1, 6, 14.—In partic. ( poet. and in post-Aug. prose), to come to an end, to cease.a.To finish speaking, draw to a close, end:b.finierat Paean,
Ov. M. 1, 566; 13, 123; 14, 441; cf.:finiturus eram, sed, etc.,
id. A. A. 1, 755:ut semel finiam,
Quint. 1, 12, 6; 8, 3, 55; cf.:denique, ut semel finiam,
id. 9, 4, 138: 5, 13, 3; 11, 3, 59.—To come to one's end, to die:* 1. * 2.sic fuit utilius finiri ipsi, Cic. poët. Tusc. 1, 48, 115: sic Tiberius finivit octavo et septuagesimo aetatis anno,
Tac. A. 6, 50 fin.; for which, in pass.:qui morbo finiuntur,
Plin. Ep. 1, 12, 2:Seleucus quoque iisdem ferme diebus finitur,
Just. 27, 3, 12; cf.:finita Juliorum domo,
become extinct, Tac. H. 1, 16.—Hence, fīnītus, a, um, P. a. In rhetor., of words, that terminate properly, well-rounded, rhythmical:et ipsi infracta et amputata loquuntur et eos vituperant, qui apta et finita pronuntiant,
Cic. Or. 51, 170.— Sup.:finitissimus,
Prisc. 1076 P.— Adv.: fīnītē.(Acc. to II. B.) Definitely, specifically:referri oportere ad senatum aut infinite de re publica, aut de singulis rebus finite,
Gell. 14, 7, 9. -
16 inane
I.Physically:(β).cum vas inane dicimus, non ita loquimur ut physici, quibus inane esse nihil placet, sed ita, ut verbi causa sine aqua, sine vino, sine oleo vas esse dicamus,
Cic. Fat. 11, 24:aqualis inanis (opp. plena),
Plaut. Mil. 3, 2, 41:tune inane quicquam putes esse, cum ita completa et conferta sint omnia, ut, etc.,
Cic. Ac. 2, 40, 125:quae spatium pleno possint distinguere inane,
Lucr. 1, 527:domum ejus exornatam et instructam, fere jam iste reddiderat nudam atque inanem,
Cic. Verr. 2, 2, 34, § 84:granum inane cassumque,
Plin. 18, 17, 45, § 161:quae (naves) inanes ad eum remitterentur,
Caes. B. G. 5, 23, 4; so,naves (opp. onustae),
id. B. C. 3, 8, 3; 3, 40, 4; Cic. Verr. 2, 5, 50, § 131; cf.:inde navigia inania et vacua hinc plena et onusta mittantur,
Plin. Pan. 31, 4:lagenae,
Cic. Fam. 16, 26, 2:mensa,
Plaut. Pers. 3, 1, 26:vix incedo inanis, ne ire posse cum onere existimes,
without a burden, id. Am. 1, 1, 174; cf.:ego bajulabo: tu, ut decet dominum, ante me ito inanis,
id. As. 3, 3, 70:janitor ad dantes vigilet: si pulset inanis Surdus, etc.,
emptyhanded, without presents, Prop. 4 (5), 5, 47:hic homo est inanis,
without money, without fortune, Plaut. Most. 3, 1, 44; id. Bacch. 3, 6, 2; id. Trin. 3, 2, 75:misera in civitate et inani,
Cic. Verr. 2, 2, 66, § 160:egentes inanesque discedere,
id. ib. 2, 2, 9, § 25 fin.:structores ad frumentum profecti inanes redierunt,
id. Att. 14, 3, 1; cf. id. Off. 3, 2, 6:equus,
without a rider, id. Verr. 2, 2, 66, § 160; cf.:quid, quod omnes consulares... simul atque assedisti partem istam subselliorum nudam atque inanem reliquerunt?
id. Cat. 1, 7, 16:absint inani funere neniae,
without a corpse, Hor. C. 2, 20, 21:parasitus,
unfed, hungry, Plaut. Stich. 1, 3, 78:venter,
hungry, Hor. S. 1, 6, 127; cf.:siccus, inanis Sperne cibum vilem,
id. ib. 2, 2, 14:quod inani sufficit alvo,
Juv. 5, 7:laeva,
without rings, Hor. S. 2, 7, 9:litterae,
empty, Cic. Fam. 6, 22, 1:paleae,
empty, light, Verg. G. 3, 134:nubila,
id. ib. 4, 196:venti,
id. A. 6, 740: tum ebur ex inani corpore extractum (a transl. of the Platon. apoleloipotos psuchên sômatos), lifeless, dead, Cic. Leg. 2, 18, 45 Mos.:corpus,
Ov. H. 15, 116; id. Am. 3, 9, 6; cf.in the foll.: vulgus,
i. e. the shades, Stat. Th. 1, 93; cf.umbra,
Ov. Tr. 3, 11, 25:imago,
id. F. 5, 463:regna Ditis,
Verg. A. 6, 269:Tartara,
Ov. M. 11, 670: leo, a lion ' s hide, Stat. Th. 1, 483; so,tigris,
id. ib. 6, 722:vultus,
i. e. blind, Sen. Phoen. 43: Gaurus, i. e. hollow (an extinct volcano), Juv. 9, 57. —With abl., gen., or ab (the last rare):B.nulla epistula inanis aliqua re utili,
Cic. Att. 2, 8, 1:Agyrinensis ager centum septuaginta aratoribus inanior est,
id. Verr. 2, 3, 52, § 121:sanguinis atque animi pectus inane,
Ov. H. 3, 60:corpus animae,
id. M. 13, 488; 2, 611; Prop. 3, 18 (4, 17), 32:lymphae dolium,
Hor. C. 3, 11, 26:pectus deorum,
Sil. 2, 309: inanis a marsupio, Prud. steph. 2, 104. —Subst.: ĭnāne, is, n., an empty space, a void (most freq. in Lucr.):II.scilicet hoc id erit vacuum quod inane vocamus,
Lucr. 1, 439:namque est in rebus inane,
id. 1, 330 sq.; cf. id. 1, 569; 2, 236:ita nullum inane, nihil esse individuum potest,
Cic. N. D. 1, 23, 65:plus esse inanis,
Lucr. 1, 365:inani,
ib. 524:inane,
id. 1, 369; 426; 507;514 et saep.: ad inane naturae,
Plin. 30, 1, 4, § 13:per inane,
through the air, Lucr. 1, 1018; 2, 65 et saep.; Verg. E. 6, 31; id. A. 12, 906; Plin. 8, 43, 68, § 169 et saep.— Abl.:inani,
Lucr. 1, 742; 1009:ab inani,
id. 1, 431:in inani,
id. 1, 1078; 2, 122:sine inani,
id. 1, 510; 532; 538:per inania,
id. 1, 223; Ov. M. 2, 506.Trop.A.In gen., empty, useless, worthless, vain, unprofitable:(β).aures ipsae, quid plenum, quid inane sit judicant,
Cic. Brut. 8, 34:quod honestum nos et laudabile esse dicamus, id illi cassum quiddam et inani vocis sono decoratum esse dicant,
id. Tusc. 5, 41, 119; cf.:honesti inane nomen esse,
id. Ac. 2, 22, 71:sin vera visa divina sunt, falsa autem et inania humana,
id. Div. 2, 62, 127:voces inanes fundere,
id. Tusc. 3, 18, 42; cf.elocutio,
id. de Or. 1, 6, 20:damnatus inani judicio,
Juv. 1, 47:vox,
Quint. 11, 3, 32:verba,
id. 8, 2, 17; 9, 3, 100; cf.verborum torrenti,
id. 10, 7, 23:crimen,
Cic. Verr. 2, 2, 72, § 177:o inanes nostras contentiones!
id. de Or. 3, 2, 7:o spes fallaces et cogitationes inanes meae!
id. Mil. 34, 94; cf.:inani et tenui spe te consolaris,
id. Rosc. Com. 14, 42:spes,
Verg. A. 10, 627:religio,
Cic. Rep. 1, 15 fin.:delectari multis inanibus rebus, ut gloriā, etc.,
id. Lael. 14, 49; 23, 86:cupiditates,
id. Fin. 1, 13, 46:causas nequidquam nectis inanes,
Verg. A. 9, 219:minae,
Hor. Epod. 6, 3:tempus inane peto, requiem spatiumque furori,
vacant, leisure, Verg. A. 4, 433; so,ternpora (with morae),
Val. Fl. 3, 657: tempora, in prosody, i. q. the Gr. kenos chronos, the use of a short syllable for a long one, Quint. 9, 4, 51 Spald.—With gen.:B.omnia plena consiliorum, inania verborum,
poor in words, Cic. de Or. 1, 9, 37:quae inanissima prudentiae reperta sunt,
id. Mur. 12, 26.—Of persons, vain, worthless, petty:C.Graii,
Lucr. 1, 639:homo inanis et regiae superbiae,
Sall. J. 64, 5:imagines, quibus inanissimi homines serviunt,
Lact. 2, 17, 8:inanes Hoc juvat,
Hor. S. 1, 4, 76; Liv. 45, 23, 16; Lucr. 1, 639:hi pressi et integri, contra inflati illi et inanes,
Quint. 12, 10, 16; cf.:illud vero pusilli animi et inanis,
Cic. Fam. 2, 17, 7:non negaverim totam Asiae regionem inaniora parere ingenia,
Liv. 45, 23, 16.—As subst.: ĭnāne, is, n., that which is empty or vain; emptiness, vanity, inanity:o curas hominum! o quantum est in rebus inane!
Pers. 1, 1:inane abscindere soldo,
Hor. S. 1, 2, 113.— Plur.:dum vitat humum, nubes et inania captet,
id. A. P. 230:inaina famae,
idle reports, Tac. A. 2, 76:inania belli,
id. ib. 2, 69.—Hence, adv.: ĭnānĭter, vainly, idly, uselessly:exsultare,
Cic. Tusc. 4, 6, 13:moveri,
id. Ac. 2, 15, 47; cf. id. ib. 2, 11, 34:pectus angere,
Hor. Ep. 2, 1, 211:medicas exercet inaniter artes,
Ov. M. 2, 618. -
17 inanis
I.Physically:(β).cum vas inane dicimus, non ita loquimur ut physici, quibus inane esse nihil placet, sed ita, ut verbi causa sine aqua, sine vino, sine oleo vas esse dicamus,
Cic. Fat. 11, 24:aqualis inanis (opp. plena),
Plaut. Mil. 3, 2, 41:tune inane quicquam putes esse, cum ita completa et conferta sint omnia, ut, etc.,
Cic. Ac. 2, 40, 125:quae spatium pleno possint distinguere inane,
Lucr. 1, 527:domum ejus exornatam et instructam, fere jam iste reddiderat nudam atque inanem,
Cic. Verr. 2, 2, 34, § 84:granum inane cassumque,
Plin. 18, 17, 45, § 161:quae (naves) inanes ad eum remitterentur,
Caes. B. G. 5, 23, 4; so,naves (opp. onustae),
id. B. C. 3, 8, 3; 3, 40, 4; Cic. Verr. 2, 5, 50, § 131; cf.:inde navigia inania et vacua hinc plena et onusta mittantur,
Plin. Pan. 31, 4:lagenae,
Cic. Fam. 16, 26, 2:mensa,
Plaut. Pers. 3, 1, 26:vix incedo inanis, ne ire posse cum onere existimes,
without a burden, id. Am. 1, 1, 174; cf.:ego bajulabo: tu, ut decet dominum, ante me ito inanis,
id. As. 3, 3, 70:janitor ad dantes vigilet: si pulset inanis Surdus, etc.,
emptyhanded, without presents, Prop. 4 (5), 5, 47:hic homo est inanis,
without money, without fortune, Plaut. Most. 3, 1, 44; id. Bacch. 3, 6, 2; id. Trin. 3, 2, 75:misera in civitate et inani,
Cic. Verr. 2, 2, 66, § 160:egentes inanesque discedere,
id. ib. 2, 2, 9, § 25 fin.:structores ad frumentum profecti inanes redierunt,
id. Att. 14, 3, 1; cf. id. Off. 3, 2, 6:equus,
without a rider, id. Verr. 2, 2, 66, § 160; cf.:quid, quod omnes consulares... simul atque assedisti partem istam subselliorum nudam atque inanem reliquerunt?
id. Cat. 1, 7, 16:absint inani funere neniae,
without a corpse, Hor. C. 2, 20, 21:parasitus,
unfed, hungry, Plaut. Stich. 1, 3, 78:venter,
hungry, Hor. S. 1, 6, 127; cf.:siccus, inanis Sperne cibum vilem,
id. ib. 2, 2, 14:quod inani sufficit alvo,
Juv. 5, 7:laeva,
without rings, Hor. S. 2, 7, 9:litterae,
empty, Cic. Fam. 6, 22, 1:paleae,
empty, light, Verg. G. 3, 134:nubila,
id. ib. 4, 196:venti,
id. A. 6, 740: tum ebur ex inani corpore extractum (a transl. of the Platon. apoleloipotos psuchên sômatos), lifeless, dead, Cic. Leg. 2, 18, 45 Mos.:corpus,
Ov. H. 15, 116; id. Am. 3, 9, 6; cf.in the foll.: vulgus,
i. e. the shades, Stat. Th. 1, 93; cf.umbra,
Ov. Tr. 3, 11, 25:imago,
id. F. 5, 463:regna Ditis,
Verg. A. 6, 269:Tartara,
Ov. M. 11, 670: leo, a lion ' s hide, Stat. Th. 1, 483; so,tigris,
id. ib. 6, 722:vultus,
i. e. blind, Sen. Phoen. 43: Gaurus, i. e. hollow (an extinct volcano), Juv. 9, 57. —With abl., gen., or ab (the last rare):B.nulla epistula inanis aliqua re utili,
Cic. Att. 2, 8, 1:Agyrinensis ager centum septuaginta aratoribus inanior est,
id. Verr. 2, 3, 52, § 121:sanguinis atque animi pectus inane,
Ov. H. 3, 60:corpus animae,
id. M. 13, 488; 2, 611; Prop. 3, 18 (4, 17), 32:lymphae dolium,
Hor. C. 3, 11, 26:pectus deorum,
Sil. 2, 309: inanis a marsupio, Prud. steph. 2, 104. —Subst.: ĭnāne, is, n., an empty space, a void (most freq. in Lucr.):II.scilicet hoc id erit vacuum quod inane vocamus,
Lucr. 1, 439:namque est in rebus inane,
id. 1, 330 sq.; cf. id. 1, 569; 2, 236:ita nullum inane, nihil esse individuum potest,
Cic. N. D. 1, 23, 65:plus esse inanis,
Lucr. 1, 365:inani,
ib. 524:inane,
id. 1, 369; 426; 507;514 et saep.: ad inane naturae,
Plin. 30, 1, 4, § 13:per inane,
through the air, Lucr. 1, 1018; 2, 65 et saep.; Verg. E. 6, 31; id. A. 12, 906; Plin. 8, 43, 68, § 169 et saep.— Abl.:inani,
Lucr. 1, 742; 1009:ab inani,
id. 1, 431:in inani,
id. 1, 1078; 2, 122:sine inani,
id. 1, 510; 532; 538:per inania,
id. 1, 223; Ov. M. 2, 506.Trop.A.In gen., empty, useless, worthless, vain, unprofitable:(β).aures ipsae, quid plenum, quid inane sit judicant,
Cic. Brut. 8, 34:quod honestum nos et laudabile esse dicamus, id illi cassum quiddam et inani vocis sono decoratum esse dicant,
id. Tusc. 5, 41, 119; cf.:honesti inane nomen esse,
id. Ac. 2, 22, 71:sin vera visa divina sunt, falsa autem et inania humana,
id. Div. 2, 62, 127:voces inanes fundere,
id. Tusc. 3, 18, 42; cf.elocutio,
id. de Or. 1, 6, 20:damnatus inani judicio,
Juv. 1, 47:vox,
Quint. 11, 3, 32:verba,
id. 8, 2, 17; 9, 3, 100; cf.verborum torrenti,
id. 10, 7, 23:crimen,
Cic. Verr. 2, 2, 72, § 177:o inanes nostras contentiones!
id. de Or. 3, 2, 7:o spes fallaces et cogitationes inanes meae!
id. Mil. 34, 94; cf.:inani et tenui spe te consolaris,
id. Rosc. Com. 14, 42:spes,
Verg. A. 10, 627:religio,
Cic. Rep. 1, 15 fin.:delectari multis inanibus rebus, ut gloriā, etc.,
id. Lael. 14, 49; 23, 86:cupiditates,
id. Fin. 1, 13, 46:causas nequidquam nectis inanes,
Verg. A. 9, 219:minae,
Hor. Epod. 6, 3:tempus inane peto, requiem spatiumque furori,
vacant, leisure, Verg. A. 4, 433; so,ternpora (with morae),
Val. Fl. 3, 657: tempora, in prosody, i. q. the Gr. kenos chronos, the use of a short syllable for a long one, Quint. 9, 4, 51 Spald.—With gen.:B.omnia plena consiliorum, inania verborum,
poor in words, Cic. de Or. 1, 9, 37:quae inanissima prudentiae reperta sunt,
id. Mur. 12, 26.—Of persons, vain, worthless, petty:C.Graii,
Lucr. 1, 639:homo inanis et regiae superbiae,
Sall. J. 64, 5:imagines, quibus inanissimi homines serviunt,
Lact. 2, 17, 8:inanes Hoc juvat,
Hor. S. 1, 4, 76; Liv. 45, 23, 16; Lucr. 1, 639:hi pressi et integri, contra inflati illi et inanes,
Quint. 12, 10, 16; cf.:illud vero pusilli animi et inanis,
Cic. Fam. 2, 17, 7:non negaverim totam Asiae regionem inaniora parere ingenia,
Liv. 45, 23, 16.—As subst.: ĭnāne, is, n., that which is empty or vain; emptiness, vanity, inanity:o curas hominum! o quantum est in rebus inane!
Pers. 1, 1:inane abscindere soldo,
Hor. S. 1, 2, 113.— Plur.:dum vitat humum, nubes et inania captet,
id. A. P. 230:inaina famae,
idle reports, Tac. A. 2, 76:inania belli,
id. ib. 2, 69.—Hence, adv.: ĭnānĭter, vainly, idly, uselessly:exsultare,
Cic. Tusc. 4, 6, 13:moveri,
id. Ac. 2, 15, 47; cf. id. ib. 2, 11, 34:pectus angere,
Hor. Ep. 2, 1, 211:medicas exercet inaniter artes,
Ov. M. 2, 618. -
18 Tadiates
Tadĭātes, um, m., an extinct tribe of Central Italy, Plin. 3, 12, 17, § 108. -
19 Venetulani
Vĕnĕtŭlāni, ōrum, m., an extinct people of Latium, Plin. 3, 5, 9, § 80.
См. также в других словарях:
Extinct — Ex*tinct , a. [L. extinctus, exstinctus, p. p. of extinguere, exstinguere. See {Extinguish}.] 1. Extinguished; put out; quenched; as, a fire, a light, or a lamp, is extinct; an extinct volcano. [1913 Webster] Light, the prime work of God, to me… … The Collaborative International Dictionary of English
extinct — [ek stiŋkt′, ikstiŋkt′] adj. [ME < L extinctus, exstinctus, pp. of exstinguere: see EXTINGUISH] 1. a) having died down or burned out; extinguished [an extinct fire] b) no longer active [an extinct volcano] 2. no longer in existence or use;… … English World dictionary
Extinct — Ex*tinct , v. t. To cause to be extinct. [Obs.] Shak. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
extinct — index dead, defunct, lifeless (dead), null (invalid), null and void, obsolete, outdated … Law dictionary
extinct — (adj.) early 15c., from L. extinctus/exstinctus, pp. of extinguere/exstinguere (see EXTINGUISH (Cf. extinguish)). Originally of fires; the sense of the condition of dying out of a family or a hereditary title, 1580s; of species by 1768. Cf.… … Etymology dictionary
extinct — [adj] dead, obsolete abolished, archaic, asleep, bygone, cold*, dead and gone*, deceased, defunct, departed, disappeared, done for*, doused, ended, exanimate, exterminated, extinguished, fallen, gone, inactive, late, lifeless, lost, no longer… … New thesaurus
extinct — ► ADJECTIVE 1) (of a species or other large group) having no living members. 2) no longer in existence. 3) (of a volcano) not having erupted in recorded history. ORIGIN originally in the sense «no longer alight»: from Latin exstinguere extinguish … English terms dictionary
extinct — 01. Some people fear that grizzly bears are in danger of going [extinct]. 02. Dinosaurs have been [extinct] for millions of years. 03. Although dinosaurs have been [extinct] for millions of years, they are still very popular among children. 04.… … Grammatical examples in English
extinct — [[t]ɪkstɪ̱ŋkt[/t]] 1) ADJ A species of animal or plant that is extinct no longer has any living members, either in the world or in a particular place. It is 250 years since the wolf became extinct in Britain. ...the bones of extinct animals. 2)… … English dictionary
extinct — ex|tinct [ıkˈstıŋkt] adj [Date: 1400 1500; : Latin; Origin: exstinctus, past participle of exstinguere; EXTINGUISH] 1.) an extinct type of animal or plant does not exist any more ▪ Dinosaurs have been extinct for millions of years. ▪ Pandas could … Dictionary of contemporary English
extinct — ex|tinct [ ık stıŋkt ] adjective * 1. ) an extinct animal, plant, or language no longer exists: The Tasmanian tiger was declared extinct in 1936. a ) an extinct custom, job, type of person, etc. does not exist any longer because society has… … Usage of the words and phrases in modern English