-
1 entbehren
v/t нуждаться (в П); Pers. тосковать (по Д); entbehren können обходиться < обойтись> (без Р); jeglicher Grundlage entbehren не иметь под собой никакой почвы -
2 entbehren
entbehren * [ɛnt'be:rən]vt ( verzichten auf)jdn/etw \entbehren können móc obyć się bez kogoś/czegoś -
3 spare
1. adjective1) (not in use) übrigspare time/moment — Freizeit, die/freier Augenblick
are there any spare tickets for Friday? — gibt es noch Karten für Freitag?
2) (for use when needed) zusätzlich, Extra[bett, -tasse]2. nounspare room — Gästezimmer, das
Ersatzteil, das/-reifen, der usw.3. transitive verb1) (do without) entbehrencan you spare me a moment? — hast du einen Augenblick Zeit für mich?
4) (fail to use)not spare any expense/pains or efforts — keine Kosten/Mühe scheuen
no expense spared — an nichts gespart. See also academic.ru/62742/rod">rod 3)
* * *[speə] 1. verb1) (to manage without: No-one can be spared from this office.) verschonen2) (to afford or set aside for a purpose: I can't spare the time for a holiday.) erübrigen4) (to avoid causing grief, trouble etc to (a person): Break the news gently in order to spare her as much as possible.) ersparen5) (to avoid using, spending etc: He spared no expense in his desire to help us.) sparen6) (to avoid troubling (a person with something); to save( a person trouble etc): I answered the letter myself in order to spare you the bother.) ersparen2. adjective1) (extra; not actually being used: We haven't a spare (bed) room for guests in our house.) Ersatz-...3. noun2) (an extra wheel etc, kept for emergencies.) der Reservereifen•- sparing- sparingly
- spare part
- spare rib
- and to spare
- to spare* * *[speəʳ, AM sper]I. vt1. (not kill)▪ to \spare sb jdn verschonen2. (go easy on)▪ to \spare sb jdn schonento \spare sb's feelings jds Gefühle schonen, Rücksicht auf jds Gefühle nehmen3. (avoid)▪ to \spare sb sth jdm etw ersparenthe government troops have been \spared loss of life bis jetzt sind den Regierungstruppen Verluste [an Menschenleben] erspart geblieben\spare us the suspense and tell us who won the first prize spann uns nicht auf die Folter und erzähl uns, wer den ersten Preis gewonnen hatto \spare sb embarrassment/worry jdm Peinlichkeiten/Sorgen ersparen4. (not use)5. (do without)▪ to \spare sb/sth jdn/etw entbehren, auf jdn/etw verzichtencan you \spare one of those apples? kannst du mir einen dieser Äpfel geben?to \spare room for sth für etw akk Platz [frei] habento have sth to \spare etw übrig haben6. (make free)there's no time to \spare es ist keine Zeit übrigto \spare [the] time [for sth] Zeit [für etw akk] übrig habento not have time to \spare keine Zeit zu verlieren haben7. (give)▪ to \spare sb sth jdm etw gebencould you \spare me £10 [or £10 for me]? kannst du mir 10 Pfund leihen?to \spare a thought for sb an jdn denken8.▶ to \spare übrig habenI caught the plane with only two minutes to \spare ich erreichte das Flugzeug zwei Minuten vor dem AbflugII. adjall children should bring a \spare set of clothes alle Kinder sollten Kleider zum Wechseln mitbringenis this seat \spare? ist dieser Platz noch frei?\spare [bed]room Gästezimmer ntto have some \spare cash noch etwas Geld übrig haben\spare key Ersatzschlüssel mto have a \spare minute [or moment] einen Moment Zeit habendo you want this piece of cake? — yes, if it's going \spare willst du dieses Stück Kuchen? — ja, wenn es sonst keiner will\spare build hagerer Körperbauto survive on a \spare diet mit dürftiger Kost auskommen\spare meal mageres Essenthe room was \spare in design der Raum war sparsam ausgestattetto drive sb \spare jdn wahnsinnig machen famto go \spare durchdrehen slIII. nI seem to have lost my key but luckily I always carry a \spare ich habe wohl meinen Schlüssel verloren, aber glücklicherweise trage ich immer einen Ersatzschlüssel bei mir2. (parts)▪ \spares pl Ersatzteile pl* * *[spɛə(r)]1. adjhave you any spare string?, have you any string spare? — kannst du mir (einen) Bindfaden geben?, hast du (einen) Bindfaden für mich?
I can give you a racket/pencil, I have a spare one — ich kann dir einen Schläger/Bleistift geben, ich habe noch einen or ich habe einen übrig
take a spare pen in case that one doesn't work — nehmen Sie noch einen Füller mit, falls dieser nicht funktioniert
it's all the spare cash I have —
when you have a few spare minutes or a few minutes spare —
3)to drive sb spare (inf) — jdn wahnsinnig machen (inf)
to go spare — durchdrehen (inf), wild werden (inf)
2. nErsatzteil nt; (= tyre) Reserverad nt3. vt1) usu neg (= grudge, use sparingly) sparen mit; expense, pains, effort scheuendon't spare the horses (hum) — steig aufs Gas (inf)
we must spare no effort in trying to finish this job —
there was no expense spared in building this hotel — beim Bau dieses Hotels ist an nichts gespart worden or hat man keine Kosten gescheut
spare the rod and spoil the child (prov) — wer mit der Rute spart, verzieht das Kind (Prov)
to spare sb sth — jdm etw überlassen or geben; money jdm etw geben
can you spare the time to do it? — haben Sie Zeit, das zu machen?
I can spare you five minutes —
there is none to spare — es ist keine(r, s) übrig
to have sth to spare —
there's enough and to spare — es ist mehr als genug da
to have a few minutes/hours to spare — ein paar Minuten/Stunden Zeit haben
I got to the theatre/airport with two minutes to spare — ich war zwei Minuten vor Beginn der Vorstellung im Theater/vor Abflug am Flughafen
3) (= do without) person, object entbehren, verzichten auf (+acc)I can't spare him/it — ich kann ihn/es nicht entbehren, ich kann auf ihn/es nicht verzichten, ich brauche ihn/es unbedingt
can you spare this for a moment? — brauchst du das gerade?, kannst du das im Moment entbehren?
to spare a thought for sb/sth — an jdn/etw denken
the fire spared nothing —
5)(= save)
to spare sb/oneself sth — jdm/sich etw ersparenspare me the gory details — verschone mich mit den grausigen Einzelheiten
to spare him any embarrassment — um ihn nicht in Verlegenheit zu bringen
he has been spared the ordeal of seeing her again — es blieb ihm erspart, sie noch einmal sehen zu müssen
* * *spare [speə(r)]A v/t(not) spare o.s. sich (nicht) schonen;spare his blushes bring ihn doch nicht in Verlegenheit!2. sparsam oder schonend umgehen mit, schonen:spare me the trouble erspare mir die Mühe;spare me these explanations verschone mich mit diesen Erklärungen4. jemanden entbehren5. etwas entbehren, erübrigen, übrig haben:can you spare me a cigarette (a moment)? hast du eine Zigarette (einen Augenblick Zeit) für mich (übrig)?;B v/i sparsam lebenC adj1. Ersatz…, Reserve…:a) Reserve-, Ersatzreifen mb) Br umg hum Rettungsring m (Fettwulst um die Hüfte);spare part → D 1;2. überflüssig, -schüssig, übrig:do you have five spare minutes? haben Sie fünf Minuten Zeit (übrig)?;spare moment freier Augenblick;spare room Gästezimmer n;3. sparsam, kärglich4. sparsam (Person)5. mager (Person)a) jemanden auf die Palme bringen,b) jemanden verrückt machen ( with mit);go spare auf die Palme gehenD s1. TECH Ersatzteil n/m2. Reserve-, Ersatzreifen m* * *1. adjective1) (not in use) übrigspare time/moment — Freizeit, die/freier Augenblick
2) (for use when needed) zusätzlich, Extra[bett, -tasse]spare room — Gästezimmer, das
2. noungo spare — (Brit. coll.): (be very angry) durchdrehen (salopp)
Ersatzteil, das/-reifen, der usw.3. transitive verb1) (do without) entbehren3) (not hurt) [ver]schonennot spare any expense/pains or efforts — keine Kosten/Mühe scheuen
no expense spared — an nichts gespart. See also rod 3)
* * *adj.frei adj.übrig adj. v.entbehren v.erübrigen v.jemandem etwas ersparen ausdr.jemanden verschonen ausdr.schonen v.sparen v.verschonen v.übrig haben ausdr. -
4 unfounded
adjective(fig.) unbegründetthe rumours are totally unfounded — die Gerüchte entbehren jeder Grundlage
* * *(not based on facts or reality: The rumours are completely unfounded.) unbegründet* * *un·found·ed[ʌnˈfaʊndɪd]adj unbegründetthese accusations are \unfounded in fact diese Anschuldigungen entbehren einer tatsächlichen Grundlageour fears about the weather proved \unfounded unsere Befürchtungen wegen des Wetters stellten sich als unbegründet heraus* * *[ʌn'faʊndɪd]adjunbegründet, nicht fundiert; suspicion also grundlos; rumour also, allegations aus der Luft gegriffento prove ( to be) unfounded — sich als unbegründet or grundlos erweisen
* * *unfounded adj (adv unfoundedly) unbegründet, grundlos:be entirely unfounded jeder Grundlage entbehren, völlig aus der Luft gegriffen sein* * *adjective(fig.) unbegründet* * *adj.grundlos adj.haltlos adj.unbegründet adj. -
5 do without
transitive verb* * *(to manage without and accept the lack of: We'll just have to do without a phone; If you're too lazy to fetch the ice-cream you can just do without; I can do without your opinion, if you don't mind.) auskommen ohne* * *vi▪ to \do without without sth* * *do without v/i1. auskommen oder sich behelfen ohne:can you do without your dictionary for an hour? kannst du dein Wörterbuch eine Stunde entbehren?2. verzichten auf (akk):do without breakfast nicht frühstücken* * *transitive verbdo without something — ohne etwas auskommen; auf etwas (Akk.) verzichten
* * *expr.entbehren v.entbehren können ausdr.verzichten auf v. -
6 foundation
noun1) (establishing) Gründung, die; (of hospital, monastery) Stiftung, die; (of school of painting, of religion) Begründung, die2) (institution) Stiftung, die3) usu. in pl.foundation[s] — (underlying part of building; also fig.) Fundament, das
be without or have no foundation — (fig.) unbegründet sein
lay the foundation of/for something — (fig.) das Fundament od. die Grundlage zu etwas legen
4) (cosmetic) Grundierung, die* * *1) (the act of founding: the foundation of a new university.) die Gründung2) (the base on which something is built: First they laid the foundations, then they built the walls.) das Fundament3) (an amount of money to be used for a special purpose or the organization that manages it: The British Foundation for Cancer Research.) die Stiftung* * *foun·da·tion[ˌfaʊnˈdeɪʃən]nto shake sth to its \foundations etw in seinem Fundament erschütternto shake sth to its \foundations etw in seinen Grundfesten erschütternto have no [or be without] \foundation der [o jeglicher] Grundlage entbehren geh* * *[faUn'deISən]n2) (= institution) Stiftung f3)foundations pl ( Build, of house etc ) — Fundament nt; (of road) Unterbau m
4) (fig: basis) Grundlage fto be without foundation (rumours, allegations) — jeder Grundlage entbehren; (fears) unbegründet sein
to rock or shake sth to its foundations — etw bis in seine Grundfesten erschüttern
5) (= make-up) Grundierungscreme f* * *foundation [faʊnˈdeıʃn] s1. meist pl ARCH Fundament n:a) das Fundament legen für, fundamentieren,2. meist pl TECH Unterbau m, -lage f (einer Straße etc), Bettung f3. Grundlegung f4. fig Gründung f, Errichtung f:5. (gemeinnützige) Stiftung:be on the foundation Geld aus der Stiftung erhalten6. a) Unterlage fb) steifes (Zwischen)Futter7. MAL Grundierung f, Grundanstrich m9. a) → academic.ru/29055/foundation_garment">foundation garment 110. fig Grund(lage) m(f), Basis f, Fundament n:be completely without foundation, have no foundation in fact jeder Grundlage entbehren* * *noun1) (establishing) Gründung, die; (of hospital, monastery) Stiftung, die; (of school of painting, of religion) Begründung, die2) (institution) Stiftung, die3) usu. in pl.foundation[s] — (underlying part of building; also fig.) Fundament, das
be without or have no foundation — (fig.) unbegründet sein
lay the foundation of/for something — (fig.) das Fundament od. die Grundlage zu etwas legen
4) (cosmetic) Grundierung, die* * *n.Fundament n.Grundlage f.Gründung -en f.Stiftung -en f. -
7 careo
careo, uī, itūrus, ēre (falisk. carefo »carebo«; vgl. altind. çasati schneidet, lat. castro, āre, castus, ūs, die Enthaltsamkeit, Keuschheit), von etw. leer-, entblößt-, frei sein, ohne etw. sein, etw. nicht od. nicht mehr haben (gleichviel ob das Fehlende ein Gut od. ein Übel ist), m. folg. Abl., I) im allg.: a) v. leb. Wesen: malo, Cic. u. Scrib.: vitio, Scrib.: dolore, febri, Cic.: culpā, Komik., Cic. u.a.: suspicione, Cic.: morte, unsterblich sein, Hor.: pilo, haarlos sein, Plin. – b) v. Lebl.: terra caret sensu, Lucr.: haec duo tempora carent crimine, Cic.: oratio, quae astu caret, Quint.: ripa caret ventis, Hor.: provincia malis hominibus caret, ist rein von Gesindel, ICt.: lege carens civitas, gesetzloser, Cic.: facilius est, ut id, quod habuit initium, fine careat, quam ut habeat finem, quod initio careat, Lact. – II) insbes.: A) durch eigenen Willen etw. nicht haben, d.i. sich einer Sache enthalten, sich ihrer nicht bedienen, von ihr keinen Gebrauch machen, ihr entsagen, c. temeto, Plaut. u. Cic. fr.: Veneris fructu, Lucr.: facultatibus amicorum, Nep. – od. durch eigene Schuld etwas verloren-, vergeudet usw. haben, omni maiorum censu, Iuven. 1, 59 sq. – dah. a) von einer Örtlichkeit sich entfernt halten, nicht an (auf) od. in einen Ort gehen od. auch bloß von wo entfernt sein, urbe, foro, senatu, publico, nicht in die Stadt, auf den Markt, in den Senat, auf die Straße gehen, Cic.: caret libens patriā, Tac. – b) von einer Handlung entfernt sein, ihr nicht beiwohnen od. beiwohnen können, quod declamationibus nostris cares, damni nihil facis, Cic. ep. 7, 33, 1. – B) von etwas Wünschenswertem entblößt sein, etw. nicht mehr haben, etw. entbehren, entbehren od. meiden müssen, auf etw. verzichten müssen, einer Sache entsagen müssen, verlustig gehen, ermangeln u. mit dem Nbbgr. der subjektiven Gemütsstimmung den Mangel einer Sache schwer empfinden, etw. missen, vermissen (während egere u. indigere in bezug auf unentbehrliche Bedürfnisse stehen; vgl. Cic. Tusc. 1, 87 u. 88 u. Sen. de vit. beat. 7, 2 voluptate virtus saepe caret, numquam indiget), gew. m. folg. Abl., te, Plaut.: hoc commodo, Lucil. fr.: patriā, Ter. u. Nep.: prope triennium provinciā domoque, Cic.: consuetudine amicorum, Cic.: libertate, Hor.: matre carentes (mutterlosen, verwaisten) privigni, Hor.: mihi carendum est conviviis, Cic. – m. Genet., tui carendum quod erat, Ter. heaut. 400: u. quod carendum tui erat, Laev. fr. 15 M. (b. Gell. 19, 7, 7). – m. Acc., quia id quod amo careo, Plaut. Curc. 136 (vgl. Plaut. Poen. 820): illam caream, Ter. Eun. 223: meos parentes careo, Turpil. com. 32: quae filios duos caruit, Corp. inscr. Lat. 13, 2103: lucem caruit, Corp. inscr. Lat. 8, 5372: v. Lebl., reputes cum animo tuo an ista causa tempus argumentandi careat, Fronto ep. ad amic. 2, 7. p. 196, 13 N.; vgl. Gromat. vet. 6, 18 u. 25, 15. – dah. passiv, careri, Acro Hor. carm. 3, 1, 46. Marc. Emp. 6 med.: u. Partiz. Fut. Pass., virque mihi dempto fine carendus abest? Ov. her. 1, 50. – mit folg. Infin., quaque caret proferre aliquam de gurgite gentem, Ps. Cypr. Sodom. 142. – absol., quamquam non caret is, qui non desiderat, Cic. de sen. 47: u. im Gerund., quae quam sit cara post carendo intellegunt, Trag. inc. fr. 194 (b. Cic. de or. 157): dies festi quid haberent voluptatis carendo magis intellexi quam fruendo, Cic. post red. ad Quir. 3. – / Partiz. Fut. Akt. caritūrus oft, zB. Ov. met. 2, 222 u.a. Sen. de ben. 1, 11, 1. Curt. 10, 2 (10), 27. Iustin. 4, 5, 1 (s. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 3. S. 581 u. 582). – Genet. Plur. Part. Präs. Akt. carentum, Lucr. 4, 35. Verg. georg. 4, 255 u. 472. – Depon. careor bei den Altlat. nach Prisc. 8, 26.
-
8 egeo
egeo, guī, ēre, I) dürftig sein, darben, Mangel leiden, a) absol.: egebat? immo locuples erat, Cic.: semper avarus eget, Hor.: dummodo ipse egeat, wenn nur der Herr darbt, Catull.: egebat aerarium, es war Ebbe in der St., Flor.: Passiv unpers., amatur atque egetur acriter, Plaut. Pseud. 273. – b) einer Sache bedürftig sein, etw. nötig haben (Ggstz. abundare alqā re), m. Abl., medicinā, Cic.: admonitione, Cic.: consilio, Cic.: auxilio, Cic.: ope, Liv.: quae se ipsis contenta sunt (das Selbständige) meliora quam quae egent aliis (das Unselbständige), Cic. – m. Genet., auxilii, Caes.: alienae opis, Sall. fr.: custodis, medici, Hor.: nostri maiores neque consilii neque audaciae umquam eguēre, hat es niemals weder an Einsicht noch an K. gefehlt, Sall.: m. allg. Acc. (s. Prisc. 18, 295), quidquam, Plaut.: multa, Cato fr.: nihil, Gell.: m. Infin. Praes. Pass., Mela 2, 3, 4; 2, 4, 1 (2. § 41 u. 2. § 58). – II) übtr.: 1) (= careo) etw. entbehren müssen, nicht besitzen, nicht haben, m. Abl., auctoritate, Cic.: m. Genet., classis, Verg.: rationis egens, die Besinnung verlierend, durch Furcht entmutigt, Verg. Vgl. egens no. b. – 2) etw. entbehren können, Cato inc. oratt. fr. 10 (b. Gell. 13, 23, 1). – 3) (wie δέομαι) = desidero, etw. od. jmd. vermissen = nach etw. od. jmd. sich sehnen, Verlangen tragen, verlangen, m. Abl., pane, Hor.: m. Genet., tui amantis, Plaut.: plausoris, Hor.: qui tis (= tui) egeat, quia te careat, Plaut.: fontis egens erro, Prop.: m. Acc.: et rus egeo et amo, Porphyr. Hor. ep. 1, 10, 10. – / Partiz. Fut. akt. egiturus, Tert. adv. Marc. 4, 24.
-
9 στέρομαι
στέρομαι, gew. nur praes. u. impt. als pass. zu στερέω (vgl. dies u. στερίσκω), beraubt sein, entbehren, τινός; νίκης, Hes. O. 213; χαίρειν τε καὶ στέρεσϑαι, Soph. Trach. 136; στέρομαι δ' οἴκων, στέρομαι παίδων, Eur. Ion 815; Phoen. 391 und öfter; στέρεσϑαι τῆς χώρης, Her. 8, 140, 1; εἴπερ στερόμεϑα ἐπιστήμης, Plat. Theaet. 196 e; Soph. 146 c u. öfter; Xen. An. 3, 2, 2 Conv. 4, 31 n. A., wie Pol. 2, 61, 10. – Als aor. kann man dazu rechnen ἐστέρην; σοῠ στερέντα, Eur. Alc. 625, oft; auch φασγάνῳ βίον στερείς, Hel. 94; u. fut. στερήσομαι, ich werde beraubt werden, entbehren, οἵου στερήσεσϑ' ἀνδρός, Hipp. 1460 El. 308.
-
10 δέω
δέω und δεύω, bedürfen; wohl nicht, wie gewöhnlich angenommen wird, von einer Wurzel ΔΕF-, sondern von einer Wurzel ΔΥ-, mit Guna ΔΕγ-; zunächst verwandt ist wohl δεύτερος, δεύτατος. In δέω ist das Υ der Wurzel ausgestoßen; vgl. ἔχευα ἔχεα, ἀλεύω ἀλέω, ἀχεύων ἀχέων, εὔαδεν ἕαδεν. Die Attische Prosa hat von δεύω δέω ein activum δέω, δεήσω, ἐδέησα, δεδέηκα, meist unpersönlich gebraucht, δεῖ, δεήσει, ἐδέησε, δεδέῆκε, und ein deponens passiv. δέομαι, δεήσομαι, ἐδεήϑην, δεδέημαι; dic Contraction in ει unterbleibt zuweilen, δέεται und δεῖται, δέεσϑαι und δεῖσϑαι, s. Buttmann Ausf. Gramm. ed. 2 Bd 2 S. 150. Bei Homer findet sich das activum in wenigen Formen und Stellen: ἐδεύησεν zweimal; Odyss. 9, 540 κὰδ δ' ἔβαλεν μετόπισϑε νεὸς κυανοπρώροιο τυτϑόν, ἐδεύησεν δ' οἰήιον ἄκρον ἱκέσϑαι, es fehlte (nur noch grade), daß er die Spitze des Steuerruders traf, Apollon. Lex. Homer. p. 62, 11 ἐδεύησεν· ἐνδεὴς ἐγένετο; derselbe Vers interpolirt Odyss. 9, 483 κὰδ δ' ἔβαλε προπάροιϑε νεὸς κυανοπρώροιο τυτϑόν, ἐδεύησεν δ' οἰήιον ἄκρον ἱκέσϑαι, vgl. Scholl. vs. 5401 δῆσεν oder ἔδησεν einmal, Iliad. 18, 100 ὁ μὲν μάλα τηλόϑι πάτρης ἔφϑιτ', ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσϑαι, er entbehrte meiner, daß ich ihm ein Retter geworden wäre, var. lect. δ' ἔδησεν, vgl. Scholl. (Herodian.) und Apollon. Lex. Homer. p. 62, 14 ἔδ η σεν· ἐνδεὴς ἐγένετο· »ἐμεῖο δ' ἔδησεν ἀρῆς«; δ εῖ unpersönlich einmal, Iliad. 9, 337 τί δὲ δεῖ πολεμιζέμεναι Τρώεσσιν Ἀργείους, »wozu ist es nöthig, daß die Argiver mit den Troern kämpfen?« In dieser Weise gebraucht Homer öfters χρή; und so haben denn auch in der vorliegenden Stelle Neuere statt δεῖ schreiben wollen χρή, ein Versuch, welcher eben so wohlfeil und eben so werthlos ist wie Iliad. 18, 100 der geistreiche Vorschlag Neuerer statt ἐμεῖο δ' ἔδησεν oder ἐμεῖο δὲ δῆσεν zu schreiben ἐμεῠ δ' ἐδέησεν; beide »Besserungen« sind leichtfertge, frivole Attentate auf den aus dem Alterthume überlieferten Homer-Text, was Buttmann einsah, Ausf. Gramm. ed. 2 Bd 2 S. 151 sq. Anmerk. Vgl. noch mit δῆσεν ἔδησεν das Homerische κῆται, welches sich zu κέηται verhält wie δῆσεν zu δέησεν. – Häufiger als das activ. erscheint bei Homer das deponens, immer mit dem Υ, δεύομαι, in folgenden Formen und Stellen: δεύεαι Iliad. 23, 484; δεύῃ Odyss. 1, 254; δεύεται Odyss. 7, 73. 8, 137; δευοίατο Iliad. 2, 128. 5, 202; δευέσϑω Iliad. 20, 122; δεύεσϑαι Iliad. 13, 310; δευόμενος Iliad. 22, 492; δευόμενον Iliad. 1, 134. 20, 472 Odyss. 4, 264; δευομένους Iliad. 3, 294; ἐδεύεο Iliad. 17, 142; ἐδεύετο Iliad. 1, 468. 602. 2, 431. 4, 48. 7, 320. 23, 56. 24, 69 Odyss. 16, 479. 19, 425; δευέσϑην Iliad. 8, 127; δεύοντο Iliad. 2, 709; δευήσεαι Odyss. 6, 192. 14, 510; δευήσεσϑαι Iliad. 13, 786 Odyss. 23, 128. Aorist. und perfect. kommen bei Homer nicht vor. Bedeutung und Construction: absolut, Iliad. 1, 134 αὐτὰρ ἔμ' αὔτως ἧσϑαι δευόμενον, entbehrend; Iliad. 22, 492 δευομενος δέ τ' ἄνεισι πάις ἐς πατρὸς ἑταίρους, Mangel leidend; Iliad. 20, 122 μηδέ τι ϑυμῷ δευέσϑω, er soll sich nicht verlassen fühlen; δεύεσϑαί τινος einer Sache oder Person entbehren, Iliad. 2, 128 πολλαί κεν δεκάδες δευοίατο οἰνοχόοιο; Odyss. 1, 254 ἦ δὴ πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυσῆος δεύῃ; Iliad. 4, 48 οὐ γάρ μοί ποτε ῃωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐίσης, λοιβῆς τε κνίσης τε; Odyss. 19, 425 δαίνυνι', οὐδέ τι ϑυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐίσης; Odyss. 4, 264 πόσιν οὔ τευ δευόμενον, οὔτ' ἂρ φρένας οὔτε τι εἶδος; Iliad. 3, 294 καὶ τοὺς (ἄρνας) μὲν κατέϑηκεν ἐπὶ χϑονὸς ἀσπαίροντας, ϑυμοῠ δευομένους· ἀπὸ γὰρ μένος εἵλετο χαλκός, der Lebenskraft ermangelnd, sterbend, vgl. Apollon. Lex. Homer. p. 57, 34; δεύεσϑαί τινος Einem nachstehn, Iliad. 23, 484 ἄλλα τε πάντα δεύεαι Ἀργείων, auch in allen andern Stücken stehst du den Argivern nach; δεύεσϑαί τινος in etwas nachstehn, zurückstehn, Iliad. 17, 142 Ἕκτορ εἶδος ἄριστε, μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο, im Kampfe standest du sehr zurück, das εο in ἐδεύεο mit Synizese zu lesen; so hat man auch Iliad. 13, 310 erklärt, ἐπεὶ οὔ ποϑι ἔλπομαι οὕτως δεύεσϑαι πολέμοιο καρηκομόωντας Ἀχαιούς, Apollon. Lex. Homer. p. 58, 1. – Vgl. die Homerischen compos. ἐπιδεύομαι und ἐπιδευής. – Folgende: 1) Activum: παραδείγματος αὐτὸ τὸ παράδειγμα δεδέηκεν, der Beweis bedarf selbt des Beweises. Plat. Polit. 277 d; ἡ βουλὴ δεῖ διακρινοῠντος Lach. 184 c. – Gew. a) πολλοῠ, ὀλίγου δέω, essehltviel, wenigdaran, daßich, e. inf., z. B. πολλοῠ δεῖς τὸ εἶδος ἀγνοεῖν τοῠ παιδός, es fehlt viel daran, daß du nicht kennen solltest, Plat. Lys. 204 e; vgl. Theaet. 167 b; ὡστε ϑολλοῠ δέω μὴ οὐ δύο γε φεύγειν Euthyd. 297 c; πολλοῦ μοι δοκῶ δεῖν τὰ ὑμέτερα ἔχειν Xen. An. 7, 6, 18; οὐ πολλοῠ δέοντας ἴσους τὸ πλάτος καὶ τὸ μῆκος εἶναι, beinahe eben so dick wie lang, 5, 4, 32; auch absol., als nachdrückliche Veineinung, πολλοῠ γε δέω, Plat. Phaedr. 228 a, wie Dem. 20, 58, ich bin weit entfernt, d. i. durchaus nicht; τοῦ παντὸς δέω, Aesch. Prom. 1008; τοσούτου δέουσιν ἐλεεῖν ὥστε μᾶλλον, wie tantum abest, Isocr. 4, 168; vgl. 14, 18 u. 11, 5, wo vor Bekk. τοσούτῳ stand. Seltener steht auch der acc., τοσοῠτον δέω εἰδέναι Plat. Menon. 71 a; Luc. Icarom. 5; ὀλίγον, μικρὸν δέω τοῠ ποιεῖν, Plut. Pyrrh. 17. 30, öfter. – An Vrbdgen, wie μικροῠ δέοντα τέτταρα τάλαντα, beinahe vier Talente, woran wenig fehlt, Dem. 27, 35, reihen sich Ausdrücke für die Zahlen 18, 19, 28, 29 u. ä.; δυοῖν δέοντα τεσσαράκοντα, Her. 1, 14. Bes. Att., ἑνὸς δέον εἰκοστὸν ἔτος, das zwanzigste Jahr weniger eins, d. i. das neunzehnte, Thuc. 8, 6. 25; πεντήκοντα δυοῖν δέοντα ἔτη, d. i. 48 Jahre, 2, 1; μιᾶς δέουσι ἑξήκοντα, Plat. Legg. V, 738 a; Sp. brauchen gen. abs., ἑξήκοντα ἑνὸς δέοντος ἔτη, Plut. Pomp. 79; D. L. 5, 27. – b) das imperson. δεῖ, conj. δέῃ, auch δῇ, s. Mein. III, 293, es bedarf, ist nöthig; mit acc. c. inf., Pind. Ol. 6, 28; Her. bes. von Schicksalbestimmungen, οὐ γὰρ ἔδει Ναξίους ἀπολέσϑαι, sie sollten nicht untergehen, 5, 33; vgl. 6, 64. 9, 109; u. mit dem Zusatz κατὰ τὸ ϑεοπρόπιον, 8, 53; δεῖ γενέσϑαι τι, Thuc. 5, 26. Seltener findet eine Attraction statt, ἡγούμην αὐτὸς περιεῖναι δεῖν αὐτῶν, καὶ μεγαλοψυχότερος φαίνεσϑαι Dem. 19, 235; vgl. 44, 28 u. Lob. Phryn. 754; selten auch steht der dat., δεῖ ἐπισάξαι τὸν ἵππον Πέρσῃ ἀνδρί Xen. An. 3, 4, 35; vgl. Oec. 7, 20; Soph. O. C. 721; Eur. Hipp. 945; Plat. Rep. X, 608 c.; Soph. abdt auch δεῖ σ' ὅπως δεἰξεις Ai. 553; bgl. Phil. 54. – Ohne Inf., εἴ τι δέοι u. ἐἀν τι δέῃ, wenn es nöthig sein sollte, Xen. oft. – Gew. mit dem gen. der Sache, δεῖ τινος, es bedarf einer Bache, es ist etwas nöthig, es thut Noth, εὐβουλίπς δεῖ Beph. Ant. 1083; ἀγαϑοῠ δημτουργοῠ δεῖ Plat. Gouv. 187 c, der sogar abdi σφόδρα ἡμῖν δεῖ ἄκρων εἶναι τῶν ἀρχόντων Rep. V, 459 b; οὐδὲν ἔτι αὐτῶν δεῖ Thuc. 5, 55; Xen. An. 5, 1, 10. Die Person, welche etwas nöthig hat, steht gew. im dat., ἔδει γὰρ δὴ συμμαχίης τινός οἱ μεγάλης Her. 5, 38, wo pleonast ἐξευρεϑῆναι zugesetzt ist; ἓν δεῖ μόνον μοι Eur. Suppl. 594; τέχνης δεῖ τῷ μέλλοντι δρᾶν Plat. Soph. 255 a; δεῖ μοι τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως Men. 79 c. Selten im accus., αὐτὸν σε δεῖ Προμηϑέως Aesch. Ag. 840; ποίας με δεῖ φροντίδος Soph. El. 602; vgl. Eur. Rhes. 837; u. spätere Prosaiker, nach Arist. pol. 7, 13. – c) an a) schließt steh πολλοῠ, ὀλίγου δεῖ, essehltviel, wenig, worauf acc. c. inf. folgt, πολλοῦ γε δεῖ οὕτως ἔχειν Plat. Prot. 341 d; ἐδέησεν ἐλαχίστου αὐτοὺς διαφϑεῖραι (τὸ πῠρ), es fehlte sehr wenig daran, daß das Feuer sie rernichtete, Thuc. 2, 77; daher πολλοῦ γε καὶ δεῖ, zu nachdrücklicher Verneinung am Ende des Satzes, weit gefehlt, Dem. 18, 300 u. sonst; absol. πολλοῠ, ὀλίγοὺ δεῖν, so daß viel, wenig fehlt, Plat. Apol. 22 a Lgg. XII, 998 d; ὀλίγου δεῖν φορήματι ἀλλὰ προςϑήματι ἐοίκασι, beinahe, Xen. Mem. 3, 10, 13; so μικροῦ δεῖν, Isocr. 4, 144; ἵν' εἰδῆτε πολλοῠ δεἴν ἄξιον ὄντα, daß viel fehlt, daß er bei weitem nicht würdig ist, Dem. 23, 7. – 2) Deponens: perf. δεδέημαι Xen. An. 7, 7, 14; nöthighaben, bedürfen, entbehren, τινός; Sp. D., wie Ap. Rh. 1, 968; sehr gew. Her. u. Att. Auch οὐδὲν ἐμοῠ δέονται, Plat. Theaet. 151 b, u. öfter; εἴ τι ἄλλο ἡ τῆς οὐσίας δέοιο Conv. 218 c; ἢν δέ τι δέωνται τοῦ βασιλέως, in irgend einer Sache, Thuc. 8, 37; οἱ δεόμενοι, die Bedürftigen, Isocr. 6, 67, wie οἱ μάλιστα βίου δ. 4, 35; vgl. Her. 8, 59; so absol., τὸ δεῖσϑαι, Xen. An. 2, 6, 13. Dah. = begehren, wünschen, τινός, Her. 9, 35, u. Folgde oft; c. inf., Her. 2, 173; δέομαι αὐτὸ τοῠτο μαϑεῖν Plat, Phaed. 73 b, u. sonst; bitten. Πολυκράτεος πέμψαι ἑαυτῷ στρατόν Her. 3, 44; τῶν ἱερέων πάντα διελϑεῖν Plat. Tim. 23 d, u. sonst; auch mit dem acc. c. inf., ἐδεήϑη Δαρείου ἕνα αὐτῷ παἴδα καταλειφϑῆναι Her. 4, 84; δέομαι ὑμῶν τούτοις τὸν νοῠν προςέχοντας ἀναμιμνήσκισϑαι Andoc. 1, 37; aber auch ἐδέοντο Κύρου ὡς προϑυμοτάτου γενέσϑαι Xen. Hell. 1, 5, 2. – Mit folgd. ὥςτε, Thuc. 1, 119; ὅπως, Plut. Ant. 84; τοῠτο ὑμῶν δέομαι δίκαιον Plat. Apol. 18 a; ὅπερ ἐδεόμεϑά σου Conv. 173 e; σύμφορα δέονται Thuc. 1, 32; wie δονατά Plat. Prot. 335; δίκαια καὶ μέτρια Dem. 58, 2; vgl. Xen. Cyr. 1, 4, 1; An. 7, 2, 34; ἐδεήϑῆ ἐμοῦ τινα ἰσχυρὰν δέησιν Aesch. 2, 43; δέῃμα, ὃ δεῖταί μου σφόδρα Ar. Ach. 1059; τινὸς παρά τινος, Luc. u. a. Sp. Auffallend ist ἐδέοντο Βοιωτοὺς ὅπως παραδῶσι Thuc. 5, 36, wo Krüger ᾐτοῠντο vermuthet.
-
11 быть лишённым
-
12 его слова лишены всякого смысла
pronpompous. seine Worte entbehren jede Bedeutung, seine Worte entbehren jeder BedeutungУниверсальный русско-немецкий словарь > его слова лишены всякого смысла
-
13 нуждаться
v1) gener. (an etw.) Bedarf haben (в чём-л.), (крайне) (etw.) (dringend) nötig haben (в чём-л.), Bedürfnis nach (etw.) haben, Not leiden, an etw. (D) Bedarf häben (в чем-л.), arm sein (â ÷¸ì-ë.; an D), arm sein (в чем-л.), bedürfen (D) (в чем-л.), brauchen (в чем-л.), einer Sache (G) bedürftig sein (в чём-л.), einer Sache bedürftig sein (в чем-л.), entbehren (в чем-л.), wollen, brauchen (в чём-л.)2) colloq. im Dreck sitzen, im Dreck stecken, gebrauchen (в чём-л.)3) obs. (G) benötigen (в чем-л.), mängeln (в чем-л.)4) book. bedürfen (в чём-л.), benötigen (в чём-л.)5) law. bedürfen (íàïð. der Bestätigung), nötig haben6) pompous. entbehren (в чём-л.) -
14 groundless
adjectivethese reports etc. are groundless — diese Berichte usw. entbehren jeder Grundlage
* * *adjective (without reason: Your fears are groundless.) grundlos* * *ground·less[ˈgraʊndləs]adj worries, fears unbegründet, grundlos* * *groundless adj (adv groundlessly) grundlos, unbegründet* * *adjectivethese reports etc. are groundless — diese Berichte usw. entbehren jeder Grundlage
* * *adj.grundlos adj. -
15 careo
careo, uī, itūrus, ēre (falisk. carefo »carebo«; vgl. altind. çasati schneidet, lat. castro, āre, castus, ūs, die Enthaltsamkeit, Keuschheit), von etw. leer-, entblößt-, frei sein, ohne etw. sein, etw. nicht od. nicht mehr haben (gleichviel ob das Fehlende ein Gut od. ein Übel ist), m. folg. Abl., I) im allg.: a) v. leb. Wesen: malo, Cic. u. Scrib.: vitio, Scrib.: dolore, febri, Cic.: culpā, Komik., Cic. u.a.: suspicione, Cic.: morte, unsterblich sein, Hor.: pilo, haarlos sein, Plin. – b) v. Lebl.: terra caret sensu, Lucr.: haec duo tempora carent crimine, Cic.: oratio, quae astu caret, Quint.: ripa caret ventis, Hor.: provincia malis hominibus caret, ist rein von Gesindel, ICt.: lege carens civitas, gesetzloser, Cic.: facilius est, ut id, quod habuit initium, fine careat, quam ut habeat finem, quod initio careat, Lact. – II) insbes.: A) durch eigenen Willen etw. nicht haben, d.i. sich einer Sache enthalten, sich ihrer nicht bedienen, von ihr keinen Gebrauch machen, ihr entsagen, c. temeto, Plaut. u. Cic. fr.: Veneris fructu, Lucr.: facultatibus amicorum, Nep. – od. durch eigene Schuld etwas verloren-, vergeudet usw. haben, omni maiorum censu, Iuven. 1, 59 sq. – dah. a) von einer Örtlichkeit sich entfernt halten, nicht an (auf) od. in einen Ort gehen od. auch bloß von wo entfernt sein, urbe, foro, senatu, publico, nicht in die Stadt, auf den Markt, in den————Senat, auf die Straße gehen, Cic.: caret libens patriā, Tac. – b) von einer Handlung entfernt sein, ihr nicht beiwohnen od. beiwohnen können, quod declamationibus nostris cares, damni nihil facis, Cic. ep. 7, 33, 1. – B) von etwas Wünschenswertem entblößt sein, etw. nicht mehr haben, etw. entbehren, entbehren od. meiden müssen, auf etw. verzichten müssen, einer Sache entsagen müssen, verlustig gehen, ermangeln u. mit dem Nbbgr. der subjektiven Gemütsstimmung den Mangel einer Sache schwer empfinden, etw. missen, vermissen (während egere u. indigere in bezug auf unentbehrliche Bedürfnisse stehen; vgl. Cic. Tusc. 1, 87 u. 88 u. Sen. de vit. beat. 7, 2 voluptate virtus saepe caret, numquam indiget), gew. m. folg. Abl., te, Plaut.: hoc commodo, Lucil. fr.: patriā, Ter. u. Nep.: prope triennium provinciā domoque, Cic.: consuetudine amicorum, Cic.: libertate, Hor.: matre carentes (mutterlosen, verwaisten) privigni, Hor.: mihi carendum est conviviis, Cic. – m. Genet., tui carendum quod erat, Ter. heaut. 400: u. quod carendum tui erat, Laev. fr. 15 M. (b. Gell. 19, 7, 7). – m. Acc., quia id quod amo careo, Plaut. Curc. 136 (vgl. Plaut. Poen. 820): illam caream, Ter. Eun. 223: meos parentes careo, Turpil. com. 32: quae filios duos caruit, Corp. inscr. Lat. 13, 2103: lucem caruit, Corp. inscr. Lat. 8, 5372: v. Lebl., reputes cum animo tuo an ista causa tempus ar-————gumentandi careat, Fronto ep. ad amic. 2, 7. p. 196, 13 N.; vgl. Gromat. vet. 6, 18 u. 25, 15. – dah. passiv, careri, Acro Hor. carm. 3, 1, 46. Marc. Emp. 6 med.: u. Partiz. Fut. Pass., virque mihi dempto fine carendus abest? Ov. her. 1, 50. – mit folg. Infin., quaque caret proferre aliquam de gurgite gentem, Ps. Cypr. Sodom. 142. – absol., quamquam non caret is, qui non desiderat, Cic. de sen. 47: u. im Gerund., quae quam sit cara post carendo intellegunt, Trag. inc. fr. 194 (b. Cic. de or. 157): dies festi quid haberent voluptatis carendo magis intellexi quam fruendo, Cic. post red. ad Quir. 3. – ⇒ Partiz. Fut. Akt. caritūrus oft, zB. Ov. met. 2, 222 u.a. Sen. de ben. 1, 11, 1. Curt. 10, 2 (10), 27. Iustin. 4, 5, 1 (s. Neue- Wagener Formenl.3 Bd. 3. S. 581 u. 582). – Genet. Plur. Part. Präs. Akt. carentum, Lucr. 4, 35. Verg. georg. 4, 255 u. 472. – Depon. careor bei den Altlat. nach Prisc. 8, 26. -
16 egeo
egeo, guī, ēre, I) dürftig sein, darben, Mangel leiden, a) absol.: egebat? immo locuples erat, Cic.: semper avarus eget, Hor.: dummodo ipse egeat, wenn nur der Herr darbt, Catull.: egebat aerarium, es war Ebbe in der St., Flor.: Passiv unpers., amatur atque egetur acriter, Plaut. Pseud. 273. – b) einer Sache bedürftig sein, etw. nötig haben (Ggstz. abundare alqā re), m. Abl., medicinā, Cic.: admonitione, Cic.: consilio, Cic.: auxilio, Cic.: ope, Liv.: quae se ipsis contenta sunt (das Selbständige) meliora quam quae egent aliis (das Unselbständige), Cic. – m. Genet., auxilii, Caes.: alienae opis, Sall. fr.: custodis, medici, Hor.: nostri maiores neque consilii neque audaciae umquam eguēre, hat es niemals weder an Einsicht noch an K. gefehlt, Sall.: m. allg. Acc. (s. Prisc. 18, 295), quidquam, Plaut.: multa, Cato fr.: nihil, Gell.: m. Infin. Praes. Pass., Mela 2, 3, 4; 2, 4, 1 (2. § 41 u. 2. § 58). – II) übtr.: 1) (= careo) etw. entbehren müssen, nicht besitzen, nicht haben, m. Abl., auctoritate, Cic.: m. Genet., classis, Verg.: rationis egens, die Besinnung verlierend, durch Furcht entmutigt, Verg. Vgl. egens no. b. – 2) etw. entbehren können, Cato inc. oratt. fr. 10 (b. Gell. 13, 23, 1). – 3) (wie δέομαι) = desidero, etw. od. jmd. vermissen = nach etw. od. jmd. sich sehnen, Verlangen tragen, verlangen, m. Abl., pane, Hor.: m. Genet., tui amantis,————Plaut.: plausoris, Hor.: qui tis (= tui) egeat, quia te careat, Plaut.: fontis egens erro, Prop.: m. Acc.: et rus egeo et amo, Porphyr. Hor. ep. 1, 10, 10. – ⇒ Partiz. Fut. akt. egiturus, Tert. adv. Marc. 4, 24. -
17 without
prepositioncan you do it without his knowing? — kannst du das machen, ohne dass er davon weiß?
* * *1) (in the absence of; not having: They went without you; I could not live without him; We cannot survive without water.) ohne2) (not: He drove away without saying goodbye; You can't walk along this street without meeting someone you know.) ohne* * *with·outI. prepshe looks much better \without make-up sie sieht ohne Make-up viel besser austo be \without foundation ( fig) jeder Grundlage entbehren2. (no occurrence of)\without delay/warning ohne Verzögerung/[Vor]warnung\without question ohne Frage3. (no feeling of)\without conviction ohne Überzeugungwhy don't you start \without me? warum fangt ihr nicht schon ohne mich an?\without sugar ohne Zucker5. LAW\without prejudice ohne Verbindlichkeit [o Anerkennung einer Rechtspflicht▪ from \without von außen* * *[wɪð'aʊt]1. prepohnewithout a tie/passport — ohne Krawatte/(einen) Pass
without speaking — ohne zu sprechen, wortlos
außenwithout my noticing it — ohne dass ich es bemerkte
3. adj predohneto be without sth — etw nicht haben, einer Sache (gen) entbehren (form)
* * *A präp1. ohne ( doing zu tun):without his finding me ohne dass er mich fand oder findet; → academic.ru/22063/do_without">do without, go without2. außerhalb, jenseits:without the gate vor dem TorB adv1. (dr)außen:black without außen schwarz;2. ohne:go without leer ausgehenC s (das) Äußerea) wenn nicht, außer wenn,b) ohne dass* * *prepositioncan you do it without his knowing? — kannst du das machen, ohne dass er davon weiß?
* * *prep.ohne präp.ohn präp. -
18 δέω
δέω, binden; Sanskrit ved. dâ »binden«, dâman »Strick«, dâmâ »Fessel«. In der Bdtg verbinden: eine Wunde; bes. = ins Gefängnis werfen; übertr., τὸ στόμα μου δέδεται, wie behext, durch Zauber--------------------------------δέω u. δεύω, bedürfen; κὰδ δ' ἔβαλεν μετόπισϑε νεὸς κυανοπρώροιο τυτϑόν, ἐδεύησεν δ' οἰήιον ἄκρον ἱκέσϑαι, es fehlte (nur noch grade), daß er die Spitze des Steuerruders traf; ὁ μὲν μάλα τηλόϑι πάτρης ἔφϑιτ', ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσϑαι, er entbehrte meiner, daß ich ihm ein Retter geworden wäre; αὐτὰρ ἔμ' αὔτως ἧσϑαι δευόμενον, entbehrend; δευομενος δέ τ' ἄνεισι πάις ἐς πατρὸς ἑταίρους, Mangel leidend; μηδέ τι ϑυμῷ δευέσϑω, er soll sich nicht verlassen fühlen; δεύεσϑαί τινος einer Sache oder Person entbehren; δεύεσϑαί τινος einem nachstehn; δεύεσϑαί τινος in etwas nachstehn, zurückstehn. (1) Activum: παραδείγματος αὐτὸ τὸ παράδειγμα δεδέηκεν, der Beweis bedarf selbt des Beweises. Gew. (a) πολλοῠ, ὀλίγου δέω, es fehlt viel, wenig daran, daß ich; οὐ πολλοῠ δέοντας ἴσους τὸ πλάτος καὶ τὸ μῆκος εἶναι, beinahe eben so dick wie lang; auch absol., als nachdrückliche Veineinung, πολλοῠ γε δέω; μικροῠ δέοντα τέτταρα τάλαντα, beinahe vier Talente, woran wenig fehlt; ἑνὸς δέον εἰκοστὸν ἔτος, das zwanzigste Jahr weniger eins, d. i. das neunzehnte. (b) das imperson. δεῖ, conj. δέῃ, auch δῇ, es bedarf, ist nötig; bes. von Schicksalbestimmungen, οὐ γὰρ ἔδει Ναξίους ἀπολέσϑαι, sie sollten nicht untergehen. Ohne Inf., εἴ τι δέοι u. ἐἀν τι δέῃ, wenn es nöthig sein sollte. Gew. mit dem gen. der Sache, δεῖ τινος, es bedarf einer Sache, es ist etwas nötig, es tut Not.. (2) Deponens: perf. δεδέημαι; nötig haben, bedürfen, entbehren. Dah. = begehren, wünschen -
19 στέρομαι
στέρομαι, beraubt sein, entbehren; στερήσομαι, ich werde beraubt werden, entbehren -
20 indigeo
ind-igeo, guī, ēre (indu [= in] u. egeo), I) an etw. Mangel haben (es mangelt jmdm. an etw.), einer Sache bedürfen, bedürftig sein, α) m. Genet., porti, Turpil. fr.: omnium rerum, Plaut.: armorum, Nep.: Ggstz., quarum et abundemus rerum et quarum indigeamus, Lucil. 308. – β) m. Abl.: iis rebus, quae ad oppugnationem castrorum sunt usui, Caes.: quibus rebus indiguerunt, adiuvit, Nep.: cum praecipue Lacedaemonii indigerent pecuniā, Nep.: Passiv unpers., si vero indigetur hoc genere, Pallad. 8, 4, 1. – γ) m. allg. Acc.: nihil ind., Varro LL. 5, 92: ne quid ex his indigeat architectus, Vitr. 1, 1, 14. – δ) Partiz. indigēns absol., ita utrumque (corpus et animus) per se indigens (mangelhaft, unzureichend) alterum alterius auxilio eget, Sall. Cat. 1, 7: Superl. m. Genet., aquarum indigentissimae (an W. großen Mangel habende) terrae, Iul. Val. 3, 1. – subst., indigēns, entis, m., der Dürftige, Bedürftige, indigens et mendicus, Vulg. deut. 15, 4: gew. Plur., Cic. de off. 2, 52 u. de fin. 2, 118. Eutr. 7, 19. – II) einer Sache bedürfen, etw. nötig haben, brauchen, nicht entbehren können, a) v. leb. Wesen, α) m. Genet.: mei, illius, Cic.: minime alterius, Cic.: huius patris, Ter.: argenti, Lucil. fr.: non auri, non argenti, Cic.: pecuniae (Ggstz. habere pecuniam), Cic.: opis eius, Nep.: tui consilii, Cic.: indigens somni, schlaftrunken, Suet.: anser indigens ciborum, Colum. – β) m. Abl.: aliis, Cic.: cibo, Suet.: longinquis auxiliis, Liv.: ope virtutum alienarum, Plin. pan.: ferri auxilio non ind., Iustin.: non ind. clementiā ullius, Plin. ep.: annis triginta medicinā non ind., Nep.: cohortatione non ind., Cic.: monitione, Suet. – γ) m. Infin., ich habe nötig, es verlangt mich, sed hoc plane indigeo discere, quid sit ›penus‹, Gell. 4, 1, 6: multum eis arbitrer profutura, si non indigeant libris posthac Hieronymi coërceri, Sulp. Sev. dial. 1, 21, 5. – b) v. Lebl.: α) m. Genet.: aliquid (eorum), quorum indiget usus, eins der notwendigsten Wirtschaftsgeräte, Verg.: totius corporis et ipsius linguae motus et exercitationes non tam artis indigent quam laboris, Cic.: hoc bellum indiget celeritatis, Cic. – β) m. Abl.: oleo utraeque (cotes) indigentes, Plin.: aula indiget oleo, Gell.: a quo, quod indigent potu, poma dicta esse possunt, Varro: est enim disputatio illa multā et anxiā curā et circumspicientiā indigens, Gell.: cum plurimis amicitiis fortuna principum indigeat, Plin. pan. – / Depon. Nbf. indigērī, Itala (Verc.) Ioann. 16, 30.
См. также в других словарях:
Entbehren — Entbêhren, verb. reg. act. etwas nicht haben, Mangel daran leiden, in Beziehung auf die Art und Weise, wie man denselben erträgt, so wohl mit der zweyten, als mit der vierten Endung der Sache. Die Luft, welcher sie doch nicht entbehren konnten,… … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
entbehren — V. (Aufbaustufe) ohne eine bestimmte Person oder Sache zurechtkommen Synonyme: auskommen, verzichten Beispiel: Er konnte meine Hilfe nicht entbehren. entbehren V. (Oberstufe) geh.: das Fehlen von jmdm. sehr stark empfinden Synonyme: vermissen,… … Extremes Deutsch
entbehren — [Network (Rating 5600 9600)] Bsp.: • Kannst du heute ein wenig Zeit entbehren? … Deutsch Wörterbuch
entbehren — Vsw std. (9. Jh.), mhd. enbern, ahd. inberan Stammwort. Eigentlich das verneinte Verb beran tragen, bringen (gebären), also eigentlich nicht tragen , das zu nicht haben und schließlich ermangeln wird. Die verbale Negation ist sekundär in der… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
entbehren — entbehren: Das Verb mhd. enbern, mnd. en‹t›bēren, ahd. inberan ist eine Verneinung des im Nhd. untergegangenen Verbs ahd. beran »tragen« (vgl. ↑ gebären) und hat aus »nicht ‹bei sich› tragen« den Sinn »ermangeln, vermissen« entwickelt. Die… … Das Herkunftswörterbuch
entbehren — passen (müssen); entsagen; verzichten; entbehren können * * * ent|beh|ren [ɛnt be:rən]: a) <tr.; hat auf jmdn., etwas unfreiwillig verzichten müssen, (jmdn., etwas) nicht haben, nicht bekommen: wir haben diese Freiheit schmerzlich entbehrt; er … Universal-Lexikon
entbehren — ent·be̲h·ren; entbehrte, hat entbehrt; [Vt] 1 etwas entbehren geschr; ohne etwas auskommen (müssen): Nach dem Krieg mussten die Menschen vieles entbehren 2 jemanden (nicht) entbehren können auf jemanden (nicht) verzichten können: Wir können… … Langenscheidt Großwörterbuch Deutsch als Fremdsprache
entbehren — 1. a) vermissen; (geh.): missen. b) auskommen ohne, Mangel leiden, verzichten; (geh. veraltend): entraten. 2. abgehen, ermangeln, fehlen, hapern, mangeln, nicht haben, ohne etw. sein, vermissen lassen; (geh.): gebrechen. * * *… … Das Wörterbuch der Synonyme
entbehren — ent|beh|ren ; ein Buch entbehren; des Trostes entbehren … Die deutsche Rechtschreibung
Entbehren — 1. Entbehre und geniesse! – Körte, 1117; Simrock, 2075. Frz.: Bien perdu, bien connu. 2. Wer wohl entbehren kann, der kann wohl haben. – Körte, 1118; Simrock, 2076 … Deutsches Sprichwörter-Lexikon
Entbehren sollst du, sollst entbehren! — Mit bitteren Worten lässt Goethe seinen Faust im ersten Teil des Dramas der Erkenntnis Ausdruck geben, dass jedes befriedigte Bedürfnis neue Wünsche weckt. Faust glaubt auch nicht, dass das Leben überhaupt in irgendeiner Form seinem Sehnen und… … Universal-Lexikon