-
1 effector
effector, ōris, m. (efficio), der Hersteller, Errichter, Urheber, Schöpfer, effector mundi molitorque deus, Cic.: rerum creatarum (v. Gott), Augustin.: tanti operis effector et restitutor deus, Lact.: earum rerum deos facere effectores, diese Dinge für Wirkung einer höhern Macht erklären, Cic. – v. Lebl., stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister, Bildner u. Lehrmeister des rednerischen Ausdrucks, Cic. de or. 1, 150: cum timor ipse initium sapientiae sit et effector beatitudinis, Ambr. de off. 1, 1, 1.
-
2 effector
effector, ōris, m. (efficio), der Hersteller, Errichter, Urheber, Schöpfer, effector mundi molitorque deus, Cic.: rerum creatarum (v. Gott), Augustin.: tanti operis effector et restitutor deus, Lact.: earum rerum deos facere effectores, diese Dinge für Wirkung einer höhern Macht erklären, Cic. – v. Lebl., stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister, Bildner u. Lehrmeister des rednerischen Ausdrucks, Cic. de or. 1, 150: cum timor ipse initium sapientiae sit et effector beatitudinis, Ambr. de off. 1, 1, 1.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > effector
-
3 effector
-
4 effector
effector ōris, m [ex + 2 FAC-], an effecter, producer, cause: stilus dicendi.* * *author, originator, one who creates/causes; maker (Ecc); doer -
5 effector
effector, ōris, m. [id.], an effecter, producer, author (a Ciceronian word), Cic. Univ. 5 fin.; id. Div. 2, 26; id. de Or. 1, 33, 150 (quoted in Quint. 10, 3, 1;for which,
perfector, Cic. de Or. 1, 60 fin.). -
6 effector
создатель, зиждитель, творец (mundi C; rerum creatarum Aug)dicendi e. C — учитель красноречия (стиля) -
7 effector
effectrixproducer, someone who causes something. -
8 stilus
ī m.1) воен. заострённый колstili caeci bAfr, Sil, Amm — замаскированные железные острия (разбрасывавшиеся для того, чтобы препятствовать движению неприятельской конницы)3) стебель, черенок Col4) стиль (палочка с одним острым концом для письма по воску и с другим тупым для стирания написанного)stilum vertere C, H — поворачивать стиль, т. е. стирать или исправлять написанноеstilis ulmeis aliquem conscribere шутл. Pl — расписать кого-л. вязовыми грифелями, т. е. розгами6) склад речи, слог, стиль, способ изложения (s. paene Atticus C; s. totius orationis C)s. exercitatus C — опытное перо7) мнение, суждение, высказывание в письменной формеstili ad unum sermonem congruentes Ap — поданные заключения (декурионов), совпадающие друг с другом по содержанию8) письменность, литература ( Asinius Pollio — non minima pars Romani stili VM)9) речь, язык (Graecus s. Hier) -
9 effectrix
effectrīx, trīcis, f. (Femin, zu effector), die Urheberin, Schöpferin, v. Lebl., terra diei noctisque effectrix, Cic. Tim. 37: est enim (pecunia) effectrix multarum et magnarum voluptatum, es (das Geld) hat die Macht, uns viele u. große V. zu verschaffen, Cic. de fin. 2, 55: quo modo esse potuit mala voluntas bonae voluntatis effectrix? Augustin. de civ. dei 12, 9, 2.
-
10 restitutor
restitūtor, ōris, m. (restituo), der Wiederhersteller, templorum omnium, Wiedererbauer, Liv. 4. 20, 7; restitutores urbium, Corp. inscr. Lat. 9, 1566: rest. Galliarum, Vopisc. Aurel. 9, 4: tanti operis effector et rest. deus, Ps. Apul. Ascl. 26: rest. salutis meae, mein Retter, Cic. Mil. 39: dass. absol., der Retter, Quint. 7, 1, 43.
-
11 stilus
stilus, ī, m. (vgl. īn-stīgo, eig. Stichel), jeder aufrechtstehende spitze Körper; dah. I) als milit. t.t., stili caeci, verdeckte spitze Pfähle, vorn mit eifernen Haken versehen, eine Art Fußangeln, Auct. b. Afr. 31, 7. Sil. 10, 415 (bei Caes. b. G. 7, 73, 9 stimulus gen.): eminentes lignei stili, Amm. 15, 10, 5. – II) ein spitzes, länglich rundes Werkzeug in der Land- u. Gartenwirtschaft, um die Gewächse auseinander zu machen, Colum.: und sie von Würmern zu reinigen, Pallad. – III) der Stiel, Stengel, Stamm, des Spargels, Colum.: des Nußbaumes, Colum. – IV) der (gew. eiferne) Griffel zum Schreiben, der oben breit wie ein Falzbein, unten spitz war, womit man in die wächsernen Tafeln schrieb, 1) eig.: erant in proximo stilus et pugillares, Plin. ep.: ecfer cito stilum ceram tabellas linum, Plaut.: poscit pugillares stilum lumen, Plin. ep. – Man bediente sich seiner besonders zur Übung im Schreiben (vgl. Hieron. epist. 107, 4 b cum vero coeperit [puella] trementi manu stilum in cera ducere) u. zum Konzipieren (s. vorh.); hatte man einen Schreibfehler gemacht, so kehrte man den Griffel um und verstrich das Geschriebene mit Wachs (vgl. Augustin. de ver. relig. 39 stilus ferreus aliā parte quā scribamus, aliā quā deleamus, affabre factus est); dah. stilum vertere = das Geschriebene ausstreichen, saepe stilum vertas, Hor.: vertit stilum in tabulis suis, Cic. – scherzh., stilis me totum usque ulmeis conscribito, Plaut. Pseud. 545; vgl. conscribo a.E.: doppelsinnig = Griffel u. = Dolch, Cic. Phil. 2, 34. Hor. sat. 2, 1, 39. – 2) meton.: a) das Schreiben, das schriftliche Abfassen, die Abfassung, Darstellung, stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister, das Schreiben, die Übung im Schreiben, -in der Komposition, Cic.: st. exercitatus, eine geübte Feder, Cic.: non ita dissimili sunt argumento, sed tamen dissimili oratione sunt factae ac stilo, Sprache u. Abfassung, Ter.: unus sonus est totius orationis et idem stilus, derselbe Klang, dieselbe Komposition, Cic.: orationes paene Attico stilo scriptae, mit attischer Feder, Cic.: ut geographici stili formarunt, nach der Darstellung in der Geographie, Amm. 23, 6, 13. – b) die Ausdrucksweise, Schreibart, der Stil, pressus demissusque, Plin. ep.: pugnax et quasi bellatorius, Plin. ep.: stilum obscurare, Suet.: reliqua stilo maiore dicenda sunt, Eutr.: cum cothurnatius stilus procederet lacrimosus, Amm. – c) das schriftlich Abgefaßte, α) das Schriftentum, die Literatur, Val. Max. 8, 13. ext. 4. Tert. de res. carn. 22. – β) die schriftliche Stimmenabgabe, die Stimme, Apul. met. 10, 8. – d) die Sprache, Graecus, Romanus stilus, Hieron. epist. 3, 4: transferre in Latinum stilum, Porphyr. Hor. ep. 2, 1, 164.
-
12 effectrix
effectrīx, trīcis, f. (Femin, zu effector), die Urheberin, Schöpferin, v. Lebl., terra diei noctisque effectrix, Cic. Tim. 37: est enim (pecunia) effectrix multarum et magnarum voluptatum, es (das Geld) hat die Macht, uns viele u. große V. zu verschaffen, Cic. de fin. 2, 55: quo modo esse potuit mala voluntas bonae voluntatis effectrix? Augustin. de civ. dei 12, 9, 2.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > effectrix
-
13 restitutor
restitūtor, ōris, m. (restituo), der Wiederhersteller, templorum omnium, Wiedererbauer, Liv. 4. 20, 7; restitutores urbium, Corp. inscr. Lat. 9, 1566: rest. Galliarum, Vopisc. Aurel. 9, 4: tanti operis effector et rest. deus, Ps. Apul. Ascl. 26: rest. salutis meae, mein Retter, Cic. Mil. 39: dass. absol., der Retter, Quint. 7, 1, 43.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > restitutor
-
14 stilus
stilus, ī, m. (vgl. īn-stīgo, eig. Stichel), jeder aufrechtstehende spitze Körper; dah. I) als milit. t.t., stili caeci, verdeckte spitze Pfähle, vorn mit eifernen Haken versehen, eine Art Fußangeln, Auct. b. Afr. 31, 7. Sil. 10, 415 (bei Caes. b. G. 7, 73, 9 stimulus gen.): eminentes lignei stili, Amm. 15, 10, 5. – II) ein spitzes, länglich rundes Werkzeug in der Land- u. Gartenwirtschaft, um die Gewächse auseinander zu machen, Colum.: und sie von Würmern zu reinigen, Pallad. – III) der Stiel, Stengel, Stamm, des Spargels, Colum.: des Nußbaumes, Colum. – IV) der (gew. eiferne) Griffel zum Schreiben, der oben breit wie ein Falzbein, unten spitz war, womit man in die wächsernen Tafeln schrieb, 1) eig.: erant in proximo stilus et pugillares, Plin. ep.: ecfer cito stilum ceram tabellas linum, Plaut.: poscit pugillares stilum lumen, Plin. ep. – Man bediente sich seiner besonders zur Übung im Schreiben (vgl. Hieron. epist. 107, 4 b cum vero coeperit [puella] trementi manu stilum in cera ducere) u. zum Konzipieren (s. vorh.); hatte man einen Schreibfehler gemacht, so kehrte man den Griffel um und verstrich das Geschriebene mit Wachs (vgl. Augustin. de ver. relig. 39 stilus ferreus aliā parte quā scribamus, aliā quā deleamus, affabre factus est); dah. stilum vertere = das Geschriebene ausstreichen, saepe stilum vertas, Hor.: vertit stilum————in tabulis suis, Cic. – scherzh., stilis me totum usque ulmeis conscribito, Plaut. Pseud. 545; vgl. conscribo a.E.: doppelsinnig = Griffel u. = Dolch, Cic. Phil. 2, 34. Hor. sat. 2, 1, 39. – 2) meton.: a) das Schreiben, das schriftliche Abfassen, die Abfassung, Darstellung, stilus optimus et praestantissimus dicendi effector ac magister, das Schreiben, die Übung im Schreiben, -in der Komposition, Cic.: st. exercitatus, eine geübte Feder, Cic.: non ita dissimili sunt argumento, sed tamen dissimili oratione sunt factae ac stilo, Sprache u. Abfassung, Ter.: unus sonus est totius orationis et idem stilus, derselbe Klang, dieselbe Komposition, Cic.: orationes paene Attico stilo scriptae, mit attischer Feder, Cic.: ut geographici stili formarunt, nach der Darstellung in der Geographie, Amm. 23, 6, 13. – b) die Ausdrucksweise, Schreibart, der Stil, pressus demissusque, Plin. ep.: pugnax et quasi bellatorius, Plin. ep.: stilum obscurare, Suet.: reliqua stilo maiore dicenda sunt, Eutr.: cum cothurnatius stilus procederet lacrimosus, Amm. – c) das schriftlich Abgefaßte, α) das Schriftentum, die Literatur, Val. Max. 8, 13. ext. 4. Tert. de res. carn. 22. – β) die schriftliche Stimmenabgabe, die Stimme, Apul. met. 10, 8. – d) die Sprache, Graecus, Romanus stilus, Hieron. epist. 3, 4: transferre in Latinum stilum, Porphyr. Hor. ep. 2, 1, 164. -
15 effectrīx
effectrīx īcis, f [effector], a producer, cause. voluptatum.* * *author (feminine), originator, she who creates/causes/effects; maker (Ecc); doe -
16 stilus
stilus (not stylus), ī, m [STIG-], a pointed instrument ; hence, in a double sense: si meus stilus ille fuisset, ut dicitur, had that weapon been mine, had I been the author of that tragedy: hic stilus haud petet ultro Quemquam, my pe<*> will stab no one wantonly, H.—For writing on waxen tablets, an iron pencil, style: orationes paene Attico stilo scriptae, with an Attic pen: luxuries, quae stilo depascenda est, i. e. to be moderated by practice in writing: vertit stilum in tabulis suis, i. e. makes erasures (with the broad upper end of the style): Saepe stilum vertas, H.— A writing, composition, practice of composing: stilus optimus dicendi effector: exercitatus, a practised pen.—A manner of writing, mode of expression, style: Dissimili oratione sunt factae (fabulae) ac stilo, in language and style, T.: artifex stilus, an artistic style.* * *stylus, pencil, iron pen; column, pillar -
17 effectorius
effectōrĭus, a, um, adj. [effector], effectual, resistless:vis,
August. Immort. Anim. 14; 15; id. Gen. ad Lit. Op. Imp. 4, 16. -
18 magister
măgister, tri (old orthog., ‡ magester, like ‡ leber, ‡ Menerva, for liber, Minerva, acc. to Quint. 1, 4, 17), m. [a double comparative in form, from magis, and comparative ending -ter; cf.: minister, sinister], a master, chief, head, superior, director, president, leader, commander, conductor, etc.:I.quibus praecipua cura rerum incumbit, et qui magis quam ceteri diligentiam et sollicitudinem rebus, quibus praesunt, debent, hi magistri appellantur,
Dig. 50, 16, 57.Lit.A.In gen., the dictator in the earliest times was called magister populi, the chief of the people:B.in Magistro populi faciendo, qui vulgo dictator appellatur... qui primus Magister a populo creatus est, Paul. ex Fest. s. v. optima lex, p. 198 Müll.: (sapiens) rectius appellabitur rex quam Tarquinius, qui nec se nec suos regere potuit: rectius magister populi (is enim dictator est) quam Sulla, qui trium pestiferorum vitiorum, luxuriae, avaritiae, crudelitatis magister fuit,
Cic. Fin. 3, 22, 75; cf.also below the passage,
Varr. L. L. 5, § 82 Müll.; Cic. Leg. 3, 3, 9:dictator quidem ab eo appellatur, quia dicitur: sed in nostris libris (sc. auguralibus) vides eum magistrum populi appellari,
id. Rep. 1, 40, 63 Creuz.; cf., with reference to this passage,
Sen. Ep. 108, 31:Larcum moderatorem et magistrum consulibus appositum,
Liv. 2, 18, 5.—Magister equitum, the chief of the cavalry, appointed by the dictator:magister equitum, quod summa potestas hujus in equites et accensos, ut est summa populi dictator, a quo is quoque magister populi appellatus,
Varr. L. L. 5, § 82 Müll.:dictator magistrum equitum dicit L. Tarquitium,
Liv. 3, 27; 7, 21 fin.;23, 11: fumosi equitum magistri,
in a family tree, Juv. 8, 8.—So, magister peditum (analogous to magister equitum), chief of the infantry, Amm. 21, 12, 16. —The censor is called magister morum, master of morals, Cic. Fam. 3, 13, 2:magister sacrorum,
the chief priest, Liv. 39, 18 fin.; v. Drak. ad loc.; so,PVBLICVS SACRORVM (or SACERDOTVM),
Inscr. Orell. 2351:FRATRVM ARVALIVM,
ib. 2426:SALIORVM,
ib. 2247; 2419:LARVM AVGVSTI,
ib. 1661 et saep.:curiae,
the overseer of a curia, Plaut. Aul. 1, 2, 29: vici, the overseer of a quarter or ward, Suet. Aug. 30:chori canentium,
a head-chorister, leader of a choir, Col. 12, 2:officiorum and operarum,
a superintendent, bailiff, id. 1, 18:scripturae and in scripturā,
a director of a company of farmers-general, Cic. Att. 5, 15, 3; id. Verr. 2, 2, 70, § 169; cf.: P. Terentius operas in portu et scripturā Asiae pro magistro dedit, i. e. has performed the functions of a magister, was vice-director, id. Att. 11, 10, 1:quaesivi, qui per eos annos magistri illius societatis fuissent,
id. Verr. 2, 2, 74, § 182:P. Rupilius, qui est magister in ea societate,
id. Fam. 13, 9, 2:maximarum societatum auctor, plurimarum magister,
id. Planc. 13, 32:pecoris,
a chief herdsman, Varr. R. R. 2, 10; cf. Verg. G. 3, 445:elephanti,
conductor, Sil. 4, 616:auctionis,
the director, superintendent, conductor of an auction, Cic. Quint. 15, 50; cf.:is quem putabant magistrum fore, si bona venirent,
id. Att. 1, 1, 3; 6, 1, 15; an officer charged with distributing money among the people, Plaut. Aul. 2, 2, 3.—Law t. t., an agent or assignee to dispose of a debtor's goods:praetor jubet convenire creditores, et ex eo numero magistrum creari, id est eum per quem bona veneant,
Gai. Inst. 3, 79: convivii, the master or president of a feast, Varr. L. L. 5, § 122 Müll.; App. Mag. p. 336, 11: navis, the master or captain of a ship, Dig. 14, 1, 1; Gai. Inst. 4, 71;so without navis,
Juv. 12, 79:gubernatores et magistri navium,
Liv. 29, 25, 7; 45, 42, 3; the steersman, pilot:ipse gubernaclo rector subit, ipse magister,
Verg. A. 5, 176; 1, 115; 6, 353; Val. Fl. 1, 18; 1, 382; Luc. 2, 696; Sil. 4, 719:samnitium,
i. e. of the gladiators, a fencing-master, Cic. de Or. 3, 23, 86:magistri tabernae,
innkeepers, Paul. Sent. 2, 8, 3.—In inscrr. are found also: fani, horreorum, collegii, memoriae, munerum, Augustalis, admissionum, epistolarum, libellorum, etc.; likewise: a bibliothecā, ab marmoribus, etc.—In partic.1.A teacher, instructor, Cic. Phil. 2, 4, 8:2.pueri apud magistros exercentur,
id. de Or. 1, 57, 244:artium lberalium magistri,
id. Inv. 1, 25, 35; cf.:virtutis magistri,
id. Mur. 31, 65; id. N. D. 1, 26, 72:rarum ac memorabile magni Gutturis exemplum conducendusque magister,
Juv. 2, 114.— Transf., of inanim. things:magister mihi exercitor animus nunc est,
Plaut. Trin. 2, 1, 4; id. Curc. 2, 2, 8:stilus optimus dicendi effector ac magister,
Cic. de Or. 1, 33, 150; Pers. prol. 10:timor, non diuturnus magister officii,
Cic. Phil. 2, 36, 90.—An educator of children, a tutor, pedagogue:3.senes me filiis relinquunt quasi magistrum,
Ter. Phorm. 1, 2, 21:docendis publice juvenibus magister,
Gell. 19, 9, 2. —A master, owner, keeper:4. II.trepidumque magistrum In cavea magno fremitu leo tollet alumnus,
Juv. 14, 246.—Trop., an adviser, instigator, author of any thing (very rare):si quis magistrum cepit ad eam rem improbum,
Ter. And. 1, 2, 21:magister ad despoliandum Dianae templum,
Cic. Verr. 2, 3, 21, § 54.—As adj.:rituque magistro Plurima Niliacis tradant mendacia biblis,
Sedul. 1, 15. -
19 molitor
1.mōlītor, ōris, m. [molior], one who undertakes to do a thing, an attempter, author, framer, contriver (class.):2. I.effector mundi molitorque deus,
Cic. Univ. 5:ratis,
Ov. M. 8, 302:caedis,
Tac. A. 11, 29:novarum rerum,
Suet. Dom. 10:maximorum molitores scelerum,
Sen. Tranq. 7, 3.Lit., Dig. 33, 7, 12, § 15. —II.Transf., in mal. part., Aus. Ep. 90, 3. -
20 munus
mūnus (old orthogr. moenus;I.moenera militiaï,
Lucr. 1, 29), ĕris, n. [root mu-; cf.: moenia, munis, munia, etc.], a service, office, post, employment, function, duty (class.; syn.: officium, ministerium, honos).Lit.: munus significat officium, cum dicitur quis munere fungi. Item donum quod officii causā datur, Paul. ex Fest. p. 140 Müll. (cf. infra):B.munus curare,
to discharge an office, Plaut. Truc. 2, 4, 76:octo munus hominum fungi,
id. Men. 1, 4, 5:administrare,
Ter. Ad. 5, 1, 2:munus atque officium,
Cic. Font. 7, 15:rei publicae,
a public office, id. de Or. 1, 45, 199:belli,
Liv. 24, 35:de jure respondendi sustinere,
Cic. Brut. 30, 113:rei publicae explere,
id. Prov. Cons. 14, 35:vigiliarum obire,
to perform, Liv. 3, 6:officii,
the performance of a duty, Cic. Sen. 11, 35:tuum est hoc munus, tuae partes: a te hoc civitas exspectat,
duty, office, obligation, id. Fam. 11, 5, 3:principum est resistere levitati multitudinis,
id. Mil. 8, 22:vitae,
id. Sen. 11, 35:senectutis,
id. Leg. 1, 3, 10.—Esp., = onus, a duty, burden, tribute:II.cum hoc munus imponebatur tam grave civitati,
Cic. Verr. 2, 5, 20, § 51:id quoque munus leve atque commune Mamertinis remisisti,
id. ib. 2, 5, 21, §52: dum ne quis eorum munere vacaret,
Liv. 25, 7, 4:non enim detractionem eam munerum militiae, sed apertam defectionem esse,
id. 27, 9, 9.—Transf.A.A work:B.majorum vigiliarum munus, Cic. Par. prooem.: solitudinis,
a work, book, written in solitude, id. Off. 3, 1, 4.—A service, favor: huc ire licet atque illuc munere ditium dominorum, Sall. Orat. Licin.; Cic. Fam. 10, 11, 1.—2.In partic., the last service, office to the dead, i. e. burial: pro hominis dignitate amplo munere extulit, Nep. Eum. 4, 4 (dub.;C.al. funere): suprema,
Verg. A. 11, 25:supremum mortis,
Cat. 101, 3:debita,
Val. Fl. 3, 313:fungi inani Munere,
Verg. A. 6, 885:cineri haec mittite nostro Munera,
id. ib. 4, 624.—A present, gift (syn.:2.donum, praemium): bonum datum deorum concessu atque munere,
Cic. Univ. 14:mittere alicui,
id. Verr. 2, 4, 27, § 62:mittere aliquid alicui munere,
to send one something as a present, Plin. 37, 5, 19, § 74 (al. muneri):quasi totam regionem muneri accepissent,
had received as a present, Tac. A. 14, 31:aliquem munere donare,
to present one with a gift, Verg. A. 5, 282:dare muneri aliquid alicui,
to give one something as a present, Nep. Thras. 4, 2:munera Liberi,
i. e. wine, Hor. C. 4, 15, 26:terrae,
id. ib. 2, 14, 10:Cereris,
bread, Ov. M. 10, 74; cf.:gratae post munus aristae,
Juv. 14, 183:quem munere palpat Carus,
i. e. a bribe, id. 1, 35.—In partic.a.A public show, spectacle, entertainment, exhibition, esp. a show of gladiators, which was given to the people by the magistrates, and generally by the ædiles, as an expression of gratitude for the honorable office to which they had been elected (cf.:b.ludus, spectaculum): erat munus Scipionis, dignum et eo ipso et illo Q. Metello, cui dabatur,
Cic. Sest. 58, 124:munus magnificum dare,
id. Q. Fr. 3, 8, 6:praebere,
id. Sull. 19, 54:functus est aedilicio maximo munere,
i. e. gave a splendid exhibition, id. Off. 2, 16, 55:edere,
Suet. Tit. 7:venationes, quae vocantur munera,
Lact. 6, 20:munera nunc edunt,
Juv. 3, 36; 4, 18.—A public building for the use of the people, erected at the expense of an individual:c.Pompeii munera,
the theatre, Vell. 2, 130, 1:aut ubi muneribus nati sua munera mater Addidit (i. e. theatro Marcelli porticum Octaviam),
Ov. A. A. 1, 69.—Transf., of the structure of the universe:effector vel moderator tanti operis et muneris,
Cic. Tusc. 1, 28, 70.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
Effector — may refer to: *An actuator, in robotics * Effector (album), a music album by the Experimental Techno group Download *Effector cell, a type of lymphocyte in immunology *Effector (biology), a small molecule that binds to a macromolecule *Effector… … Wikipedia
Effector — Ef*fect or, n. [L.] An effecter. Derham. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
effector — [e fek′tər, ifek′tər] n. [L, a producer < effectus: see EFFECT] 1. a muscle, gland, cell, etc. capable of responding to a stimulus, esp. to a nerve impulse 2. that part of a nerve which transmits an impulse to an organ of response … English World dictionary
effector — 1. C. Sherrington term for a peripheral tissue that receives nerve impulses and reacts by contraction (muscle), secretion (gland), or a discharge of electricity (electric organ of certain bony fishes). 2. A small … Medical dictionary
Effector — efektorius statusas T sritis histologija, ląstelių chemija, histologinė chemija, audinių kultūra atitikmenys: lot. Effector ryšiai: platesnis terminas – nervinės galūnėlės siauresnis terminas – nervinė epitelinė galūnėlė siauresnis terminas –… … Veterinarinės anatomijos, histologijos ir embriologijos terminai
Effector — efektorius statusas T sritis histologija atitikmenys: lot. Effector ryšiai: platesnis terminas – nervinės galūnės siauresnis terminas – nervinė raumeninė galūnė siauresnis terminas – nervinė sekrecinė galūnė siauresnis terminas – nervinės… … Medicininės histologijos ir embriologijos vardynas
effector — adj. & n. Biol. adj. acting in response to a stimulus. n. an effector organ … Useful english dictionary
Effector cell — Effector cells are a type of lymphocyte that are actively engaged in secreting antibodies. The clonal selection theory stipulates that when naïve cells encounter antigens for the first time, they are stimulated to proliferate and differentiate… … Wikipedia
effector cell — n a lymphocyte (as a T cell) that has been induced to differentiate into a form (as a cytotoxic T cell) capable of mounting a specific immune response called also effector lymphocyte * * * 1. a cell that becomes active in response to stimulation … Medical dictionary
effector molecule — effector molecule. См. эффекторная молекула. (Источник: «Англо русский толковый словарь генетических терминов». Арефьев В.А., Лисовенко Л.А., Москва: Изд во ВНИРО, 1995 г.) … Молекулярная биология и генетика. Толковый словарь.
effector organ — effector (def. 2) … Medical dictionary