-
1 deunx
dĕunx, cis, m. [de + uncia] [st1]1 [-] les 11/12 èmes de la livre romaine ou d'un tout qcq divisible. - heres ex deunce et semuncia, Cic. Caec. 17: héritier pour onze douzièmes et demi (= 23/24èmes). - petis ut nummi, quos hic quincunce modesto Nutrieras, peragant avidos sudore deunces? Pers. 5, 150: tu demandes que l'argent que tu avais fait fructifier ici à un modeste cinq pour cent, arrive à te produire en suant un onze pour cent vorace? [st1]2 [-] mesure contenant onze fois le cyathus, 11/12èmes de setier. - Mart. 12, 28. [st1]3 [-] mesure contenant les 11/12èmes d'un arpent, 26,400 pieds carrés. - Col. 5, 1, 12.* * *dĕunx, cis, m. [de + uncia] [st1]1 [-] les 11/12 èmes de la livre romaine ou d'un tout qcq divisible. - heres ex deunce et semuncia, Cic. Caec. 17: héritier pour onze douzièmes et demi (= 23/24èmes). - petis ut nummi, quos hic quincunce modesto Nutrieras, peragant avidos sudore deunces? Pers. 5, 150: tu demandes que l'argent que tu avais fait fructifier ici à un modeste cinq pour cent, arrive à te produire en suant un onze pour cent vorace? [st1]2 [-] mesure contenant onze fois le cyathus, 11/12èmes de setier. - Mart. 12, 28. [st1]3 [-] mesure contenant les 11/12èmes d'un arpent, 26,400 pieds carrés. - Col. 5, 1, 12.* * *Deunx, deuncis, masc. gen. Iuuen. Une livre moins une once, Onze onces.\Deunx. Mart. Une mesure contenant trois demisextiers à la mesure de Paris moins une douzieme partie.\Deunx. Columel. Onze pars d'un demi arpent de terre divisé en douze parties eguales.\Ex deunce aliquem haeredem facere. Cic. Le faire seul et unique heritier de toute sa succession et de tous ses biens, hors mis une douzieme partie qu'on a donné à un autre. -
2 dextans
dextans, antis, m. [de + sextans] l'unité moins 1/6 = les cinq sixièmes de la livre romaine, ou d'un tout qcq divisible. - Suet. Ner. 32 ; Vitr. 3, 3.* * *dextans, antis, m. [de + sextans] l'unité moins 1/6 = les cinq sixièmes de la livre romaine, ou d'un tout qcq divisible. - Suet. Ner. 32 ; Vitr. 3, 3.* * *Dextans, dextantis, m. g. Colum. Dix onces, Une dizaine, ou dix douziesmes, dont les douze font le tout. -
3 dissolubilis
dissolubilis, e [st2]1 [-] séparable, divisible. [st2]2 [-] qu'on peut résoudre, soluble (problème).* * *dissolubilis, e [st2]1 [-] séparable, divisible. [st2]2 [-] qu'on peut résoudre, soluble (problème).* * *Dissolubilis, et hoc dissolubile, penul. corr. Cic. Aisé à deslier, ou dissouldre. -
4 dīviduus
-
5 divisibilis
divisibilis, divisibile ADJ -
6 partibilis
partibilis, partibile ADJ -
7 tripartitus
tripartita, tripartitum ADJthree-fold; divisible into three -
8 dispartibilis
dispartĭbĭlis, e, adj. [dispartio], divisible; coupled with demutabilis (late Lat.), Tert. adv. Hermog. 39. -
9 dividuus
dīvĭdŭus, a, um, adj. [id.].I.Divisible:II.omne animal et dissolubile et dividuum sit necesse est,
Cic. N. D. 3, 12, 29; id. Univ. 7, 19; Col. 12, praef. 8.—Divided, separated (mostly poet. and in postAug. prose):B.dividuom talentum faciam,
Plaut. Rud. 5, 3, 53; cf. Ter. Ad. 2, 2, 33: munere, * Hor. Ep. 1, 17, 49:coma,
Ov. Am. 1, 5, 10:aqua,
id. F. 1, 292:equi amne,
id. Am. 2, 488:luna,
i. e. a half-moon, Plin. 2, 97, 99, § 215:arbores,
with a parted trunk, id. 16, 30, 53, § 122:labor apium,
Sen. Ep. 121 fin.:dividuum (me) tenent alter et alter amor,
Ov. Am. 2, 10, 10.— -
10 divisibilis
dīvīsĭbĭlis, e, adj. [divido], divisible:anima (with dissolubilis),
Tert. Anim. 14: non enim divisibilis et comprehensibilis est Deus, Hilar. in Matt. 9, 7. -
11 partibilis
partĭbĭlis, e, adj. [id.], divisible (postclass.):anima,
Claud. Mam. Stat. Anim. 1, 18 (al. partilis). -
12 partilis
partĭlis, e, adj. [pars], divisible, single (post-class.):corporeum omne, quod partile,
Aug. Trin. 12, 9; Cael. Aur. Tard. 2, 1, 44:Nemesis partilibus praesidens fatis,
i. e. over the fate of individuals, Amm. 14, 11, 25.— Adv.: partĭlĭter, partially, in part:cum ea, quae fiant, non partiliter fiant, sed ad census summam redeant,
not in favor of a part, Arn. 1, 8; 6, 192. -
13 partiliter
partĭlis, e, adj. [pars], divisible, single (post-class.):corporeum omne, quod partile,
Aug. Trin. 12, 9; Cael. Aur. Tard. 2, 1, 44:Nemesis partilibus praesidens fatis,
i. e. over the fate of individuals, Amm. 14, 11, 25.— Adv.: partĭlĭter, partially, in part:cum ea, quae fiant, non partiliter fiant, sed ad census summam redeant,
not in favor of a part, Arn. 1, 8; 6, 192. -
14 trepartitus
trĭpartītus or - pertītus, a, um, Part. [ter-partior], divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose):1.ea causa tripertita erit in accusatione,
Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12:qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit,
id. Sest. 61, 129:tripartita ab iis inducitur ratio bonorum,
id. Ac. 1, 5, 21:divisio tripartita (al. tripertita),
id. Off. 3, 2, 9:exercitus,
Tac. A. 2, 74:jus privatum, quod tripartitum est,
Just. Inst. 1, 1, 4.— SubsttTrĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius:2.exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita,
Dig. 1, 2, 2, § 38.—Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.— Adv.: trĭpartītō ( - pertītō), in or into three parts:qui bona dividit tripertito,
Cic. Tusc. 5, 13, 40:tripartito divisus equitatus,
Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33:Caesar partitis copiis... adit tripartito,
Caes. B. G. 6, 6:aggreditur urbem,
Liv. 21, 7. -
15 tripartitus
trĭpartītus or - pertītus, a, um, Part. [ter-partior], divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose):1.ea causa tripertita erit in accusatione,
Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12:qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit,
id. Sest. 61, 129:tripartita ab iis inducitur ratio bonorum,
id. Ac. 1, 5, 21:divisio tripartita (al. tripertita),
id. Off. 3, 2, 9:exercitus,
Tac. A. 2, 74:jus privatum, quod tripartitum est,
Just. Inst. 1, 1, 4.— SubsttTrĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius:2.exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita,
Dig. 1, 2, 2, § 38.—Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.— Adv.: trĭpartītō ( - pertītō), in or into three parts:qui bona dividit tripertito,
Cic. Tusc. 5, 13, 40:tripartito divisus equitatus,
Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33:Caesar partitis copiis... adit tripartito,
Caes. B. G. 6, 6:aggreditur urbem,
Liv. 21, 7. -
16 Tripertita
trĭpartītus or - pertītus, a, um, Part. [ter-partior], divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose):1.ea causa tripertita erit in accusatione,
Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12:qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit,
id. Sest. 61, 129:tripartita ab iis inducitur ratio bonorum,
id. Ac. 1, 5, 21:divisio tripartita (al. tripertita),
id. Off. 3, 2, 9:exercitus,
Tac. A. 2, 74:jus privatum, quod tripartitum est,
Just. Inst. 1, 1, 4.— SubsttTrĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius:2.exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita,
Dig. 1, 2, 2, § 38.—Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.— Adv.: trĭpartītō ( - pertītō), in or into three parts:qui bona dividit tripertito,
Cic. Tusc. 5, 13, 40:tripartito divisus equitatus,
Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33:Caesar partitis copiis... adit tripartito,
Caes. B. G. 6, 6:aggreditur urbem,
Liv. 21, 7.
См. также в других словарях:
divisible — [ divizibl ] adj. • 1361; bas lat. divisibilis ♦ Qui peut être divisé. Pour Descartes, la matière est divisible à l infini. Math. Nombre divisible par un autre, dont la division par cet autre nombre est un nombre entier. Les nombres pairs sont… … Encyclopédie Universelle
divisible — di·vis·i·ble /də vi zə bəl/ adj: capable of being divided esp. into independent parts (as promises or interests) a divisible contract compare entire di·vis·i·bil·i·ty /də ˌvi zə bi lə tē/ n Merriam Webster’s Dictionary of Law … Law dictionary
Divisible — Di*vis i*ble, a. [L. divisibilis, fr. dividere: cf. F. divisible. See {Divide}.] Capable of being divided or separated. [1913 Webster] Extended substance . . . is divisible into parts. Sir W. Hamilton. [1913 Webster] {Divisible contract} (Law), a … The Collaborative International Dictionary of English
Divisible — Di*vis i*ble, n. A divisible substance. Glanvill. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
divisible — DIVISIBLE. adj. des 2 genr. Qui se peut diviser. Plusieurs Philosophes disent que la matière est divisible à l infini … Dictionnaire de l'Académie Française 1798
divisible — Cuando significa, referido a un número entero, ‘que puede dividirse por otro dando como cociente una cantidad entera’, el divisor suele ir introducido con la preposición por: «Serán bisiestos los años cuyo número sea divisible por 4» (Maza… … Diccionario panhispánico de dudas
divisible — adjetivo 1. Área: matemáticas [Número entero] que puede dividirse por otro entero y da un cociente entero: Los números pares son divisibles por dos. Antónimo: indivisible. 2. Que puede dividirse o compartirse … Diccionario Salamanca de la Lengua Española
divisible — Divisible. adj. de tout genre. Qui se peut diviser. Les Philosophes disent que la quantité est divisible à l infini … Dictionnaire de l'Académie française
divisible — early 15c., from O.Fr. divisibile, from L.L. divisibilis, from divis , pp. stem of L. dividere (see DIVIDE (Cf. divide)) … Etymology dictionary
divisible — is the current word meaning ‘able to be divided’, not normally dividable … Modern English usage
divisible — (Del lat. divisibĭlis). 1. adj. Que puede dividirse. 2. Mat. Dicho de una cantidad: Que, dividida por otra, da por cociente una cantidad entera … Diccionario de la lengua española