Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

dissonare

  • 1 consono

    cōn-sono, sonuī, āre, zusammentönen od. -schallen, im Einklang ertönen, erschallen, I) eig.: a) v. leb. Wesen: apes consonant vehementer, Varr. r. r. 3, 16, 30: consonuere cornicines funebri strepitu, die Hornisten stimmten einen Trauermarsch an, Petr. 78, 6. – b) v. lebl. Subjj.: α) v. musikal. Instrum. u. menschlichen Lauten, cum ex pulpito omne tibiarum genus organorumque consonuit (mit einem Male einstimmt, a tempo einfällt), fit concentus ex dissonis, Sen.: doces me, quo modo inter se acutae ac graves voces consonent, Sen.: consonante clamore (mit einstimmigem G.) nominatim Quinctium orare, ut etc., Liv. – dah. als rhet. t. t., v. der Rede = im Einklang stehen, initia et clausulae inter se consonant, Quint.: u. v. Worten = gleich ablauten, extremis syllabis, Quint. – β) von Örtl., widerhallen, tubae utrimque contra canunt; consonat terra, Plaut.: consonantes loci, quos appellant συνηχοῦντας, Vitr. – m. Abl. (von), consonuisse ululatibus theatrum, Tac.: plausu fremituque virûm... consonat omne nemus, Verg. – II) übtr., im Einklang, stehen, harmonieren, übereinstimmen, stimmen (Ggstz. dissonare), numeri universitas (Hauptsumme) consonat, Augustin. – m. Dat. (mit) od. mit cum u. Abl., ut omnis oratio moribus consonet, Ps. Cic. in Sall.: hoc enim contractui bonae fidei consonat, ICt.: aequalitas ac tenor vitae per omnia consonans sibi, Sen.: fac potius quo modo animus secum meus consonet nec consilia mea discrepent, Sen. – m. in u. Abl. Gerund., sibi in faciendis ac non faciendis, Quint. 2, 20, 5.

    lateinisch-deutsches > consono

  • 2 dissono

    dis-sono, sonuī, sonitum, āre, I) verworren tönen, loci dissonantes (griech. κατηχοῦντες, Ggstz. consonantes, griech. συνηχοῦντες), Vitr. 5, 8, 1. – II) übtr., nicht übereinstimmen, abweichen, einer Sache nicht entsprechen, sich mit etw. nicht vertragen (Ggstz. consonare, respondere), an universa, quae maiores nostri prodiderunt, huius temporis culturae respondeant, an aliquā dissonent, Col. 1, 1, 3: in quantum mores populorum dissonant, habitus quoque discrepantissimus, Solin. 52, 19: a veritate, Amm. 22, 15, 6: plurima praeceptis historiae dissonantia, Amm. 26, 1, 1. – v. Pers., quā ratione euangelistae de numero dissonare videantur, Ambros. in Luc. 6. § 44. – / Perf. dissonavi, Itala (Verc.) exod. 24, 11 (?).

    lateinisch-deutsches > dissono

  • 3 consono

    cōn-sono, sonuī, āre, zusammentönen od. -schallen, im Einklang ertönen, erschallen, I) eig.: a) v. leb. Wesen: apes consonant vehementer, Varr. r. r. 3, 16, 30: consonuere cornicines funebri strepitu, die Hornisten stimmten einen Trauermarsch an, Petr. 78, 6. – b) v. lebl. Subjj.: α) v. musikal. Instrum. u. menschlichen Lauten, cum ex pulpito omne tibiarum genus organorumque consonuit (mit einem Male einstimmt, a tempo einfällt), fit concentus ex dissonis, Sen.: doces me, quo modo inter se acutae ac graves voces consonent, Sen.: consonante clamore (mit einstimmigem G.) nominatim Quinctium orare, ut etc., Liv. – dah. als rhet. t. t., v. der Rede = im Einklang stehen, initia et clausulae inter se consonant, Quint.: u. v. Worten = gleich ablauten, extremis syllabis, Quint. – β) von Örtl., widerhallen, tubae utrimque contra canunt; consonat terra, Plaut.: consonantes loci, quos appellant συνηχοῦντας, Vitr. – m. Abl. (von), consonuisse ululatibus theatrum, Tac.: plausu fremituque virûm... consonat omne nemus, Verg. – II) übtr., im Einklang, stehen, harmonieren, übereinstimmen, stimmen (Ggstz. dissonare), numeri universitas (Hauptsumme) consonat, Augustin. – m. Dat. (mit) od. mit cum u. Abl., ut omnis oratio moribus consonet, Ps. Cic. in Sall.: hoc enim contractui bonae fidei consonat, ICt.: aequalitas ac tenor vitae per omnia consonans
    ————
    sibi, Sen.: fac potius quo modo animus secum meus consonet nec consilia mea discrepent, Sen. – m. in u. Abl. Gerund., sibi in faciendis ac non faciendis, Quint. 2, 20, 5.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > consono

  • 4 dissono

    dis-sono, sonuī, sonitum, āre, I) verworren tönen, loci dissonantes (griech. κατηχοῦντες, Ggstz. consonantes, griech. συνηχοῦντες), Vitr. 5, 8, 1. – II) übtr., nicht übereinstimmen, abweichen, einer Sache nicht entsprechen, sich mit etw. nicht vertragen (Ggstz. consonare, respondere), an universa, quae maiores nostri prodiderunt, huius temporis culturae respondeant, an aliquā dissonent, Col. 1, 1, 3: in quantum mores populorum dissonant, habitus quoque discrepantissimus, Solin. 52, 19: a veritate, Amm. 22, 15, 6: plurima praeceptis historiae dissonantia, Amm. 26, 1, 1. – v. Pers., quā ratione euangelistae de numero dissonare videantur, Ambros. in Luc. 6. § 44. – Perf. dissonavi, Itala (Verc.) exod. 24, 11 (?).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > dissono

См. также в других словарях:

  • dissonare — v. intr. [dal lat. dissonare ] (io dissuòno, ecc.; aus. avere ), non com. 1. (mus.) [produrre dissonanza] ▶◀ discordare. ◀▶ concordare, consonare. 2. (fig.) [essere in disaccordo, anche con la prep. da : la tua opinione dissona dalla mia ] ▶◀ e… …   Enciclopedia Italiana

  • dissonare — dis·so·nà·re v.intr. (io dissuòno; avere) TS mus. produrre dissonanza | BU fig., discordare {{line}} {{/line}} DATA: sec. XIV. ETIMO: dal lat. dissŏnāre, v. anche sonare …   Dizionario italiano

  • dissonare — {{hw}}{{dissonare}}{{/hw}}v. intr.  (io dissuono ;  la o  dittonga in uo  solo se tonica ; aus. avere ) 1 (mus.) Produrre dissonanza. 2 (fig.) Essere discordante …   Enciclopedia di italiano

  • dissonare — v. intr. 1. (lett., mus.) stonare CONTR. intonarsi, armonizzare 2. (fig.) divergere, discordare, contrastare, non corrispondere CONTR. accordarsi, concordare, corrispondere …   Sinonimi e Contrari. Terza edizione

  • dissoner — [ disɔne ] v. intr. <conjug. : 1> • 1355, rare av. XVIIIe; lat. dissonare ♦ Faire dissonance. ♢ Fig. et littér. Couleur qui dissone avec une autre. ⇒ jurer. ⊗ CONTR. Accorder (s ), harmoniser (s ). ● dissoner verbe intransitif ( …   Encyclopédie Universelle

  • disonar — (Del lat. dissonare.) ► verbo intransitivo 1 MÚSICA Producir un sonido inarmónico, faltando a la armonía: ■ el viejo órgano disonaba y sus notas retumbaban en la basílica. SE CONJUGA COMO contar 2 Estar una cosa en desacuerdo o desarmonía notable …   Enciclopedia Universal

  • Dissonanz — Kakophonie; Disharmonie; Misston; Kakofonie; Missklang * * * Dis|so|nanz [dɪso nants̮], die; , en: 1. Missklang: ein Musikstück voller unerträglicher Dissonanzen. 2. Differenzen, Unstimmigkeiten: zwischen den beiden gibt es häufiger Dissonanzen.… …   Universal-Lexikon

  • Miß- — Míß , eine alte Partikel, welche nur noch in der Zusammensetzung mit verschiedenen Nennwörtern, am häufigsten aber mit Zeitwörtern üblich ist, wo sie verschiedene Bedeutungen hat. Sie bezeichnet daselbst, 1. Eine Verschiedenheit, eine… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • dissonance — [ disɔnɑ̃s ] n. f. • 1320, repris 1450; bas lat. dissonantia 1 ♦ Mus. Intervalle qui appelle une résolution, par un accord harmonique; les notes responsables d un tel effet. Les intervalles de seconde, de septième et tous les intervalles… …   Encyclopédie Universelle

  • dissonant — dis|so|nạnt 〈Adj.; Mus.〉 Ggs konsonant 1. misstönend, nicht zusammenklingend 2. nach Auflösung verlangend [→ dissonieren] * * * dis|so|nạnt <Adj.> [zu lat. dissonans (Gen.: dissonantis), 1. Part. von: dissonare, ↑ dissonieren]: 1. (Musik) …   Universal-Lexikon

  • Dissonant — Dis so*nant, a. [L. dissonans, antis, p. pr. of dissonare to disagree in sound, be discordant; dis + sonare to sound: cf. F. dissonant. See {Sonant}.] 1. Sounding harshly; discordant; unharmonious. [1913 Webster] With clamor of voices dissonant… …   The Collaborative International Dictionary of English

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»