-
1 Надежда
- spes (alicujus rei, de aliqua re); fiducia (rei alicujus); praesumptio; exspectatio;• в надежде на что? - qua spe?
• в надежде на что-л. - ad spem alicujus rei;
• возлагать надежды - spem bonam (re)ponere;
• возлагать надежду на кого-л. - habere spem de aliquo; spes in aliquo est;
• полный надежды - spei certus;
• не иметь надежды - desperare; nullam spem habere;
• нет никакой надежды - spei nihil est; nulla spes est;
• нет никакой надежды, что это случится - id fore spes nulla est / ostenditur / relinquitur / nullus spei relictus est locus;
• потерять надежду - spem abjicere (deponere); a spe repelli; decidere a spe;
• потерять надежду на победу - desperare victoriam;
• лишиться надежды - desperare; diffidere; nulla spe pasci; animo cadere; spen omnem deponere / abjicere spem omnium rerum;
• лишить кого-либо надежды - spem alicui adimere / eripere / auferre; de spe dejicere aliquem;
• не питать никакой надежды на мир - desperare pacem;
• когда всякая надежда была потеряна - spe undique abscisa;
• угасшая надежда - spes sublapsa;
• потерявший всякую надежду - spe depulsus;
• лишить надежды - tollere spem;
• возыметь некоторую надежду - in nonnulam spem venire, ingredi, adduci;
• слабая надежда - specula;
• у меня есть надежда - spes me tenet; aliquid in spe est;
• у меня остается еще некоторая надежда - spes me quaedam sustentat;
• есть некоторый луч надежды - spes affulget;
• твоя надежда не тщетна (не напрасна) - ad spem respondet eventus; spes tua non fuit irrita;
• внушать надежду - aliquem in spem vocare;
• моя надежда на успех моей просьбы возросла - majorem spem impetrandi nactus sum;
• мыс Доброй Надежды - - Caput Bonae Spei;
• внушать (подать) надежду - ostendere spem; afferre, facere, dare spem; spondere (ingenium Philippi magnum spondebat virum); in spem inducere aliquem; spem injicere alicui;
• есть надежда на что-л. - ostenditur spes alicujus rei;
• окрылённые надеждой - in spem adducti;
• лелеять надежду - affectare spem;
• питать добрые надежды - bene sperare;
• я имею великую надежду - magna me spes tenet; magna un spe sum; spem bonam habeo;
• подающий бoльшие надежды - in quo certior spes est; (юноша) - adulescens summae spei;
• тешить (обманывать) себя пустой надеждой - blandiri sibi inepta spe;
• льститься пустой надеждой - spes inanes agitare;
• обмануться в надежде - spe dejici, labi;
• надежда достичь чего-л. - spes affectandae alicujus rei;
• в надежде достигнуть власти - spe dominationis, in spe potentiae;
• погибли надежды земледельца - coloni vota jacent;
• вся надежда на него - omnis spes vertitur in eo;
• вся моя надежда на Бога, его милосердие и благость - in unius Dei bonitate atque clementia omnia statuo / colloco / pono; omnes in solo Deo sitas atque locatas rationes et spes habeo; in Deo spes mea omnis residet;
• только эта надежда мне и остается - haec una mihi spes superest; hac una spe nitor;
• надежда его обманула - spes eum frustratur;
• надежда моя осталась тщетной - spes mea in irritum redacta est; ad irritum spes mea cecidit;
• он тешит его тщетной надеждой - ilu надежда - illum inani spe ducit / pascit / lactat;
• ты оправдал наши надежды - exspectationem de te factam explevisti; conceptae de te opinioni egregie respondisti;
• только надежда утешает человека в несчатьи - sola spes hominem in miseriis consolari solet;
См. также в других словарях:
se défier — ● se défier verbe pronominal (de défier, avec influence du latin diffidere, ne pas se fier à) Littéraire Ne pas avoir confiance en quelqu un, quelque chose, s en méfier, être ou se mettre en garde contre eux : Elle s est toujours défiée des… … Encyclopédie Universelle
défier — [ defje ] v. tr. <conjug. : 7> • 1080 desfier; de dé et fier 1 ♦ Inviter (qqn) à venir se mesurer comme adversaire. ⇒ provoquer. Défier qqn en combat singulier. Défier un ami aux échecs. Défier le tenant du titre (⇒ challenger) . 2 ♦ Mettre … Encyclopédie Universelle
desfide — DESFÍDE, desfid, vb. III. tranz. 1. A chema, a provoca pe cineva să dovedească un lucru, ştiut fiind că nu va reuşi. ♦ A spune cuiva că nu este crezut sau că este considerat incapabil. 2. A înfrunta, a nesocoti o primejdie; a sfida, a brava.… … Dicționar Român
desfier — I. Se Desfier, Diffidere. Desfier un autre au combat, Bellum indicere, Pro hoste se haberi velle nuntiare. II. Se desfier de ses gens de guerre, Rebus suis diffidere. Qui se desfie et desespere, Diffidens. Se desfiant de son droit, Sçachant avoir … Thresor de la langue françoyse
Diffide — Dif*fide , v. i. [L. diffidere. See {Diffident}.] To be distrustful. [Obs.] Dr. H. More. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
Diffident — Dif fi*dent, a. [L. diffidens, entis, p. pr. of diffidere; dif = dis + fidere to trust; akin to fides faith. See {Faith}, and cf. {Defy}.] 1. Wanting confidence in others; distrustful. [Archaic] [1913 Webster] You were always extremely diffident… … The Collaborative International Dictionary of English
diffident — adjective Etymology: Middle English, from Latin diffident , diffidens, present participle of diffidere to distrust, from dis + fidere to trust more at bide Date: 15th century 1. hesitant in acting or speaking through lack of self confidence 2 … New Collegiate Dictionary
Deponens — Ein Deponens (pl. Deponentien oder verba deponentia; v. lat.: dēpōnere = ablegen, weglegen) ist ein Verb, welches nur in Passivformen existiert, dabei aber aktive Bedeutung hat. Seine passive Bedeutung hat es nach antiker Sichtweise bildlich… … Deutsch Wikipedia
Semideponens — (v. lat. deponere = ab bzw. niederlegen) ist ein Terminus aus der lateinischen Sprachwissenschaft. Bei Semideponentien sind die beiden Verbalstämme den Diathesen unterschiedlich zugeordnet, d.h. sie haben entweder einen aktivischen Präsensstamm… … Deutsch Wikipedia
Diffidenz — (lat. diffidentia), Mißtrauen; diffidiren (lat. diffidere), mißtrauen, verzweifeln … Herders Conversations-Lexikon
diffident — diffidently, adv. diffidentness, n. /dif i deuhnt/, adj. 1. lacking confidence in one s own ability, worth, or fitness; timid; shy. 2. restrained or reserved in manner, conduct, etc. 3. Archaic. distrustful. [1425 75; late ME < L diffident (s. of … Universalium