Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

conjunct

  • 1 SUBSTANTIA CONIUNCTA

    conjunct substance - соединенная субстанция; являющаяся результатом соединения формы и материи.

    Латинские философские термины > SUBSTANTIA CONIUNCTA

  • 2 ne

    ne ne (c conjunct.) чтобы не

    Латинско-русский словарь > ne

  • 3 ne

    ne ne (c conjunct.) как бы не

    Латинско-русский словарь > ne

  • 4 ac

    ac, Conjunct., s. at-que.

    lateinisch-deutsches > ac

  • 5 ac

    ac, Conjunct., s. atque.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > ac

  • 6 demum

    dēmum (also demus, like prorsus, quorsus, rursus, deorsus, Liv. Andr. ap. Paul. ex Fest. p. 70, 8 Müll.; Plaut. Trin. 3, 3, 51 Ritschl and Brix), adv. [a sup. form from de, downmost; cf.: sub, summus], used to give prominence to an idea in opposition to or restriction of another, at length, at last, not till then; just, precisely; only, etc.
    I.
    In Latin of every period and description of writing (for syn. cf.: tandem, denique, postremum, primo).
    A.
    Enclitically with pronouns, like adeo (but less freq.), just, precisely, especially, exactly, indeed; also translated by an emphasis of the pronoun:

    id demum lepidumst,

    Plaut. Pers. 2, 3, 14; cf.:

    sic sentio, id demum aut potius id solum esse miserum, quod turpe sit,

    Cic. Att. 8, 8 init.:

    idem velle atque idem nolle, ea demum firma amicitia est,

    Sall. C. 20, 4; cf. id. ib. 12 fin.:

    relinquere aculeum in audientium animis is demum potest, qui, etc.,

    Plin. Ep. 1, 20, 18:

    tamquam ad eam linguam demum natus esset,

    Quint. 6 prooem. §

    11: me fortuna hac demum voluit consistere terra,

    Verg. A. 1, 629; cf. id. ib. 2, 743 al.:

    ille demum antiquis est adulescens moribus,

    Plaut. Capt. 1, 2, 20:

    per quaedam parva sane, si ipsa demum aestimes, ducunt,

    Quint. 1, 10, 5:

    vos demum, ut video, legem antiquastis sine tabella. Sed ego, etc.,

    Cic. Leg. 3, 17, 38 (but Bait. vos quidem):

    quae demum causae secundam valetudinem praestent, Cels. praef.: jam vero exsilium, si rerum naturam, non ignominiam nominis quaerimus, quantum demum a perpetua peregrinatione differt?

    Cic. Tusc. 5, 37, 107:

    sciscitando eo demum pervenit, ut haud procul esset, quin Remum agnosceret,

    Liv. 1, 5 fin.
    (β).
    Strengthened by a preceding verum enim vero, or a following profecto:

    verum enim vero id demum juvat, si quem, etc.,

    Ter. Ad. 2, 3, 2; Sall. C. 2, 9; cf. Liv. 4, 4:

    is demum profecto vitam aequa lance pensitabit, etc.,

    Plin. 7, 7, 5.—
    (γ).
    Separated from the pronoun:

    hoc est demum quod percrucior,

    Plaut. Bac. 5, 1, 13:

    illa seges demum,

    Verg. G. 1, 47.—
    B.
    Enclitically with the adverbs nunc, tum, or tunc, post, modo, jam, ibi, sic, etc.; just, precisely, not till; also freq. expressed by more strongly accenting those particles.—
    a.
    Nunc demum, Gr. nun dê, now, now at length, at last (cf.: nunc adeo, under 2. adeo, no. B. 2. c.):

    nunc demum ego cum illa fabulabor libere,

    Plaut. Poen. 5, 3, 40;

    so with scio,

    id. Epid. 3, 4, 22; id. Mil. 2, 6, 62;

    with intellego,

    Ter. Heaut. 2, 3, 12; cf.:

    nunc demum rescribo iis litteris, quas, etc.,

    Cic. Att. 16, 3; and:

    undevicesimo aetatis anno dicere in foro coepi et nunc demum, quid praestare debeat orator, adhuc tamen per caliginem video,

    yet it is only now that I am at length beginning to see, Plin. Ep. 5, 8, 8 et saep.—
    (β).
    In Plautus with following conjunctions, cum, quoniam, etc.:

    nunc demum a me insipienter factum esse arbitror, Cum rem cognosco,

    Plaut. Mil. 2, 6, 80; cf. id. Rud. 4, 4, 78.—
    (γ).
    Separated by pol, edepol, or other words:

    nunc pol demum ego sum liber,

    Plaut. Cas. 4, 4, 14:

    nunc edepol demum in memoriam regredior, cum cogito, etc.,

    id. Capt. 5, 4; 25; id. Cas. 4, 4, 14; id. Aul. 1, 2, 1:

    heu, nunc misero mihi demum Exsilium infelix!

    Verg. A. 10, 849.—
    b.
    Tum demum, then at length, then indeed (so most freq., esp. in the historians;

    in Caes. only in this connection): tum demum Liscus oratione Caesaris adductus, etc.,

    Caes. B. G. 1, 17; 1, 50, 2; 1, 51, 2; Liv. 2, 20; 3, 12; Plin. Ep. 6, 20, 6; Verg. A. 6, 330; 573; id. G. 3, 205; Ov. F. 4, 615 et saep.:

    utraque re satis experta tum demum consules,

    Liv. 2, 29.—
    (β).
    With foll. conjunct. ubi, si, cum, etc. (and in Plautus also separate; cf. above, no. 1. b. and c.):

    ubi expolivero, Magis hoc tum demum dices,

    Plaut. Poen. 1, 1, 61; Sall. J. 46; Cels. 7, 27 fin.:

    si id facies, tum demum scibis, etc.,

    Plaut. Mil. 4, 8, 56; id. Men. 2, 2, 71; Cic. Rep. 1, 24; cf. with quodsi, Att. ap. Cic. Att. 9, 10, 4:

    ac tum demum, cum medium tenuere, etc.,

    Plin. Ep. 8, 20, 7:

    tum tu igitur demum id adulescenti aurum dabis, Ubi, etc.,

    Plaut. Trin. 3, 3, 52.—Once in this connection demum alone:

    servata res est demum, si illam videro,

    Plaut. Merc. 5, 2, 68.—
    c.
    Tunc demum (cf. Drak. Liv. 41, 3, 5):

    tunc demum intelleges, etc.,

    Sen. Ep. 121; Suet. Calig. 9; Vulg. Gen. 41, 9; and with cum, Col. praef. fin.;

    with ubi,

    Cels. 3, 6, and 10.—
    d.
    Post demum, afterwards, not till after:

    post eum demum huc cras adducam,

    Plaut. As. 5, 2, 65:

    post igitur demum, etc.,

    id. Amph. 3, 1, 16.—With post as praep.: unas enim post idus Martias, Asin. Pollio ap. Cic. Fam. 10, 31, 4:

    post biduum demum,

    Suet. Aug. 10 fin.
    e.
    Modo demum, only now, now for the first time:

    modone id demum sensti,

    Ter. And. 5, 3, 11.—
    f.
    Jam demum, now at last, now (cf. dê... êdê, Eurip. Suppl. 980;

    Troad. 235),

    Ov. Tr. 2, 8.—
    g.
    Ibi demum, just there:

    illic ibi demum'st locus, ubi, etc.,

    Plaut. Capt. 5, 4, 3; Quint. 10, 3, 13:

    ibi demum morte quievit,

    Verg. A. 9, 445; cf. id. ib. 1, 629; Stat. Th. 2, 474; id. Silv. 2, 3, 14; cf.

    also ibi demum, of time,

    Ter. Hec. 1, 2, 53.—
    h.
    Sic demum:

    sic demum socios consumpta nocte reviso,

    Verg. A. 2, 795; 6, 154.—
    k.
    Ita demum, Vulg. 2 Mac. 6, 15.—
    2.
    With the abl. temp. or absol.:

    ego novus maritus anno demum quinto et sexagesimo fiam?

    Ter. Ad. 5, 8, 15:

    decimo demum pugnavimus anno,

    Ov. M. 13, 209:

    quarta vix demum exponimur hora,

    Hor. S. 1, 5, 23:

    hieme demum,

    Plin. Ep. 7, 2, 2:

    pontificatum maximum, quem numquam vivo Lepido auferre sustinuerat, mortuo demum suscepit,

    Suet. Aug. 31; cf.:

    appellato demum collegio obtinuit,

    id. Caes. 23:

    his demum exactis,

    Verg. A. 6, 637:

    noctu demum rex recessit,

    Curt. 7, 11, 20.—And once with the nominative of the part. perf.:

    damnatus demum, vi coactus reddidit Mille et ducentos Philippos,

    i. e. not until condemned, Plaut. Bac. 2, 4, 38.—
    C.
    To add emphasis to the idea contained in a proposition, in fact, in very truth, certainly, indeed (rare):

    ea sunt enim demum non ferenda in mendacio, quae, etc.,

    Cic. Rep. 2, 15:

    immemor est demum, nec frugum munere dignus, qui, etc.,

    Ov. M. 15, 122; Quint. 10, 6, 5;

    so to strengthen a comparative (cf.: adeo, etiam): latius demum ire,

    further yet, Plaut. Most. 3, 2, 156:

    num expositio haec longior demum esse debeat,

    Quint. 4, 2, 79.—
    II.
    In postAug. Latin.
    A.
    Only, solely, exclusively ( = duntaxat, tantum, solum, tantummodo, modo): ne vulgarem viam ingressus, alienis demum vestigiis insisterem, Quint. prooem. § 3; id. 2, 15, 1:

    adeo suis demum oculis credidit,

    id. 11, 3, 68: quaedam (verba) tertiae demum personae figura dicuntur, ut licet, piget, id. 1, 4, 29: [p. 545] qui (Cicero) non assecutus esset docendo judicem tantum et utiliter demum ac Latine perspicueque dicendo, ut, etc., id. 8, 3, 3 et saep.:

    nihil magis pro contione testatus est, quam id demum se habiturum, quod, etc.,

    but just that, Suet. Oth. 6 et saep.:

    ut non is demum sit veneficus, qui vitam abstulit data potione, sed etiam qui mentem,

    Quint. 9, 2, 105; cf.

    with the following verum etiam,

    id. 7 prooem. § 1.—
    b.
    Ita demum, only so; then or in that case only; not till then ( = tum demum);

    esp. freq. in conditional propositions: si plus humoris excernitur quam assumitur, ita demum secundae valetudinis spes est,

    Cels. 3, 21; Plin. Ep. 3, 3, 2; Suet. Claud. 25 al.—
    B.
    To point out something as taking place only after previous delay, at length, at last = tandem:

    quod oppidum Hispaniae frustra diu oppugnatum illitis demum galbano facibus succenderit,

    Suet. Galb. 3; cf. corresp. with tandem, id. Calig. 6.—
    * 2.
    For denique no. II. 2, finally, in fine:

    ex quibus alium Ciceroni, alium Caesari, singulis demum singulos opponeremus,

    Tac. Or. 26 fin. Cf. Hand Turs. II. p. 250-260; Zumpt ad Curt. 6, 39, 25; Mützell ad Curt. 3, 7, 8; 3, 22, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > demum

  • 7 ut

    I.
      adv.
      1) как, каким образом, как например;
      2) чем;
      3) по мере того, как
      ♦ ut …ita (sic) как …, так; хотя …, всё же
    II.
      conj.
      1) c. indic. когда, как только;
      2) c. conjunct. чтобы; что; так … что; хотя, пусть

    Dictionary Latin-Russian new > ut

  • 8 Условные сокращения и обозначения

      abl. - ablativus (sc. casus) - аблятив
      acc. - accusativus (sc. casus) - винительный падеж
      adj. - adjectivum (sc. nomen) - имя прилагательноеooo
      adv. - adverbium - наречие
      c. - cum - с, вместе с (например, c. abl. = cum ablativo с аблятивом)
      compar. - comparativus (sc. gradus) - сравнительная степень
      conj. - conjunctio - союз
      conjunct. - conjunctivus (sc. modus) - сослагательное наклонение
      dat. - dativus (sc. casus) - дательный падеж
      defect. - defectivum (sc. verbum) - недостаточный глагол
      dem. - demonstrativum (sc. pronomen) - указательное местоимение
      deminut. - demminutivum (sc. verbum) - уменьшительное слово
      distribut. - distributivum (sc. numerale) - разделительное числительное
      elat. – elativus (sc. gradus) букв.: 'поднятый, возвышенный’. Прилагательное в превосходной степени, употреблённой безотносительно к объекту сравнения
      etc. – et cetera – и так далее
      f – femininum (sc. genus) – женский род
      fut. – futurum (sc. tempus) – будущее время
      gen. – genetivus (sc. casus) – родительный падеж
      imperat. – imperativus (sc. modus) – повелительное наклонение
      impers. – impersonale (sc. verbum) – безличный глагол, безличное значение
      indecl. - indeclinabile (sc. verbum) – несклоняемое слово
      indef. - indefinitum (sc. pronomen) - неопределённое местоимение
      indic. - indicativus (sc. modus) - изъявительное наклонение
      inf. - infinitivus (sc. modus) - неопределённое наклонение
      intens. - intensivum (sc. verbum) –слово (преимущественно глагол) в усилительном значении
      interj. – interjectio – междометие
      interr. - interrogativum (sc. pronomen) - вопросительное местоимение
      intrans. – intransitivum (sc. verbum) – непереходный глагол, непереходное значение
      m – masculinum (sc. genus) – мужской род
      n – neutrum (sc. genus) – средний род
      nom. – nominativus (sc. casus) - именительный падеж
      num. - numerale (sc. nomen) - имя числительное
      part. - participium - причастие
      pass. – passivum (sc. genus) – страдательный залог
      perf. – perfectum (sc. tempus) – перфект
      pl. – pluralis (sc. numerus) – множественное число
      pl.t. – plurale tantum – только множественное (число)
      posit. - positivus (sc. gradus) - положительная степень
      postposit. – postpositio – постпозитивный предлог или союз
      praep. – praepositio – предлог
      praes. – praesens (sc. tempus) – настоящее время
      pron. - pronomen - местоимение
      relat. - relativum (sc. pronomen) - относительное местоимение
      sc. - scilicet - подразумевается
      sg. – singularis (sc. numerus) – единственное число
      subst. - substantivum (sc. nomen) - имя существительное
      sup. - supinum - супин
      superl. - superlativus (sc. gradus) - превосходная степень
      trans. – transitivum (sc. verbum) – переходный глагол, переходное значение
      voc. – vocativus (sc. casus) - звательный падеж
      (gen.sg.) – в родительном падеже единственного числа
      (m = f = n) – прилагательное или местоимение одинаково пишется во всех 3 родах
      (m = f,n) - прилагательное или местоимение одинаково пишется в мужском и женском родах
      (m,f,n) - прилагательное или местоимение неодинаково пишется во всех 3 родах
      p.p.p. – participium perfecti passivi – страдательное причастие прошедшего времени
      * данное слово отсутствует в словаре.Дворецкого И.Х.

    Dictionary Latin-Russian new > Условные сокращения и обозначения

См. также в других словарях:

  • conjunct — CONJÚNCT, Ă, conjuncţi, te, adj. (În sintagma) Forme conjuncte = formele scurte ale prezentului indicativ pers. 1 sg. ( s) şi pers. 3 sg. şi pl. ( i, s) al verbului a fi şi formele neaccentuate ale pronumelui personal la dativ şi acuzativ sg. şi… …   Dicționar Român

  • Conjunct — Con*junct , a. [L. conjunctus, p. p. See {Conjoin}.] 1. United; conjoined; concurrent. [Archaic] [1913 Webster] 2. (Her.) Same as {Conjoined}. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • conjunct — I adjective allied, amalgamated, associated, binding, coadunate, coalescent, coherent, cohesive, combined, complex, composite, concerted, conjoint, connected, consensual, consolidated, contiguous, cooperative, correlative, incorporated,… …   Law dictionary

  • conjunct — mid 15c., from L. conjunctus, pp. of conjugare (see CONJUGAL (Cf. conjugal)). A doublet of CONJOINT (Cf. conjoint) …   Etymology dictionary

  • conjunct — [kən juŋkt′; ] also, and for n.always [, kän′juŋkt΄] adj. [ML < L conjunctus, pp. of conjungere: see CONJOIN] 1. joined together; joint; associated 2. Music pertaining to progression by successive degrees of a scale n. a person or thing joined …   English World dictionary

  • Conjunct — Not to be confused with Conjunct (music). In linguistics, the term conjunct has three distinct uses: A conjunct is an adjunct that adds information to the sentence that is not considered part of the propositional content (or at least not… …   Wikipedia

  • conjunct — conjunctly, adv. adj. /keuhn jungkt , kon jungkt/; n. /kon jungkt/, adj. 1. bound in close association; conjoined; combined; united: conjunct ideas; conjunct influences. 2. formed by conjunction. 3. Gram. a. occurring only in combination with an… …   Universalium

  • conjunct — Conjoint Con*joint , a. [F. conjoint, p. p. of conjoindre. See {Conjoin}, and cf. {Conjunct}.] United; connected; associated. Influence conjoint. Glover. [1913 Webster] {Conjoint degrees} (Mus.), two notes which follow each other immediately in… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • conjunct — con•junct adj. [[t]kənˈdʒʌŋkt, ˈkɒn dʒʌŋkt[/t]] n. [[t]ˈkɒn dʒʌŋkt[/t]] adj. 1) bound in close association; conjoined; united: conjunct influences[/ex] 2) formed by conjunction 3) mad progressing melodically by intervals of a second: the conjunct …   From formal English to slang

  • conjunct — 1. noun a) Either term of a conjunction b) An adjunct that supplements a sentence with information, not considered to be an essential part of the propositional content, that connects the sentence with previous parts of the discourse, as therefore …   Wiktionary

  • conjunct tetrachords — noun plural : two adjacent tetrachords in which the highest note of one is the same as the lowest note of the other * * * conjunct tetrachords plural noun (Gr music) Tetrachords in which the highest note of the lower is the lowest note of the… …   Useful english dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»