-
121 immo
immo, incorrectly written īmo [perh. sup. form from in, with ending mo; cf.: summus, primus; hence], on the contrary, no indeed, by no means, or yes indeed, by all means (more commonly contradicting or essentially qualifying what precedes; but never, like minime, as an independent negative, being regularly accompanied by a clause defining the meaning; v. Krebs, Antibarb. p. 551).I.Lit.A.In gen.: Tr. Etiam fatetur de hospite? Th. Immo pernegat, Plaut. Most. 3, 1, 19: An. Ubi? domin'? Ch. Immo apud libertum Discum, Ter. Eun. 3, 5, 60: Do. Hae quid ad me? To. Immo ad te attinent, Plaut. Pers. 4, 3, 27: De. Faciat, ut voles. Nau. Immo ejus judicio permitto omnia, Ter. Phorm. 5, 8, 54; id. Heaut. 4, 3, 28.—Esp., in a reply extending or amplifying the preceding thought (cf.: potius, quin potius): expedies? nempe ut modo? D. Immo melius spero, Ter. Hec. 3, 4, 22; Plaut. Ps. 1, 5, 80: Si. Quid? hoc intellextin'? an nondum etiam ne hoc quidem? Da. Immo callide, Ter. And. 1, 2, 30:2.non igitur faciat, dixerit quis, quod utile sit, quod expediat? Immo intelligat nihil nec expedire nec utile esse, quod sit injustum,
Cic. Off. 3, 17, 76:causa igitur non bona est? Immo optima,
id. Att. 9, 7, 4; cf.:quem hominem? levem? immo gravissimum. Mobilem? immo constantissimum. Familiarem? immo alienissimum,
id. Rosc. Com. 16, 49; id. Att. 10, 12, 4: cum ille dixisset, se vero non exspectare;Immo, inquit, rogo exspectes,
Quint. 9, 3, 68:quid tu? Nullane habes vitia? Immo alia. Et fortasse minora?
Hor. S. 1, 3, 20; Plin. Pan. 36, 3.—So in retorting a question: Me. [p. 894] Quid apud hasce aedes negotii est tibi? So. Immo quid tibi'st? Plaut. Am. 1, 1, 194; id. Bacch. 2, 2, 29: Ph. An amabo meretrix illa est, quae illam sustulit? La. Immo meretrix fuit;sed ut sit, de ea re eloquar,
id. Cist. 2, 3, 22; cf. id. Most. 3, 2, 41: Si. Paucis te volo. So. Dictum puta: Nempe ut curentur recte haec. Si. Immo aliud, Ter. And. 1, 1, 2.—Strengthened by edepol, hercle, ecastor, vero, potius, etc.: Ol. Ecquid amas nunc me? St. Immo edepol me quam te minus, Plaut. Cas. 2, 8, 19; id. Capt. 2, 1, 16: St. Quod bonum atque fortunatum mihi sit. Ol. Ita vero et mihi. Ch. Non. Ol. Immo hercle. Ch. Immo mihi hercle, id. Cas. 2, 6, 51; Ter. Ad. 5, 8, 5: Pa. Mala es. Ph. Immo ecastor, Plaut. Mil. 2, 5, 33: Pa. Nescis, Parmeno, Quantum hodie profueris mihi, etc.... Par. Immo vero scio, neque hoc imprudens feci, Ter. Hec. 5, 4, 37:B.quid? si tyrannidem occupare, si patriam prodere conabitur pater: silebitne filius? Immo vero obsecrabit patrem, ne id faciat,
Cic. Off. 3, 23, 90; id. Q. Fr. 1, 3, 1: Tr. Sub dio coli absque sole perpetuum diem. Si. Immo edepol vero, cum, etc., Plaut. Most. 3, 2, 79: Tr. Ecquid placent? Th. Ecquid placeant me rogas? immo hercle vero perplacent, id. ib. 4, 1, 4:senatus haec intelligit, consul videt: hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit,
Cic. Cat. 1, 1, 2; id. Att. 12, 43, 1: De. Juben' hanc hinc abscedere? Ph. Immo intus potius, Plaut. As. 5, 2, 89:immo hercle abiero potius,
id. Bacch. 2, 2, 33:sed vos nihilne attulistis inde auri domum? Immo etiam,
id. ib. 2, 3, 82:immo etiam,
id. Mil. 4, 2, 23; Ter. And. 4, 1, 46:immo vero etiam, v. above: immo est quoque,
Plaut. Bacch. 4, 8, 51:an infirmissimi omnium tamquam, quos nuper subjecit, Dolopes? Immo contra ea, etc.,
Liv. 41, 24, 8:immo contra,
Dig. 33, 7, 5; 38, 2, 51; 41, 3, 49.—In partic.1.As an expression of dislike or surprise (ante-class.): Ch. Verum vis dicam? Da. Immo etiam Narrationis incipit mihi initium, no indeed! now he is going to begin a long story, Ter. And. 4, 2, 25:2.idne est verum? immo id est genus hominum pessimum,
id. ib. 4, 1, 5: Pe. Euge, euge, lepide: laudo commentum tuum. Pa. Ut, si illanc concriminatus sit advorsum Militem, etc.... Pe. Immo optume, no! capital! Plaut. Mil. 2, 2, 86.—Immo si scias or immo si audias, if you only knew, had only heard, intimating that such is not the case (ante-class.):II.immo si scias,
Plaut. Curc. 2, 3, 42: St. Scelestissimum Me esse credo. Pa. Immo si scias dicta, quae dixit hodie, id. Cas. 3, 5, 35; Ter. Eun. 2, 3, 64: Ly. Bene hercle factum et gaudeo. De. Immo si scias, Plaut. Merc. 2, 2, 27;so ellipt.,
id. Ps. 2, 4, 59; Ter. Heaut. 3, 3, 38:immo si audias Meas pugnas, fugias demissis manibus domum,
Plaut. Ep. 3, 4, 15.—Transf. (perh. not before the Aug. period), for vel potius, in the middle of a sentence, to correct or add emphasis to what has been said, nay rather; nay, I should rather say:► Rarely after a word in the clause (first in Livy):immo ita sit,
nay, Ov. M. 7, 512:simulacra deum, deos immo ipsos convulsos ex sedibus suis ablatos esse,
Liv. 48, 43, 6:ipse aliquid, immo multa quotidie dicat,
Quint. 2, 2, 8; 6, 2, 10; Plin. Pan. 85, 5:qui pauculis diebus gestum consulatum, immo non gestum abiciebant per edictum,
id. ib. 65, 3:nihil causae est, cur non illam vocis modulationem fidibus ac tibiis, immo hercle, cymbalis adjuvemus,
Quint. 11, 2, 59; Curt. 4, 1:immo vero,
Plin. 34, 1, 1, § 1.—In forming a climax:quanta verborum nobis paupertas, immo egestas sit,
Sen. Ep. 58:Agrippinam nihilo tractabiliorem, immo in dies amentiorem,
Suet. Aug. 65; Plin. Pan. 23, 2.nihil immo,
Liv.35, 49, 13:non immo,
Quint. 11, 1, 50; cf.:non habet immo suum,
Mart. 6, 94, 4:vivit immo vigetque,
Liv. 39, 40, 7:statueretur immo,
Tac. A. 12, 6:frueretur immo his,
id. ib. 11, 30:quaedam immo virtutes,
id. ib. 15, 21:illos quin immo,
id. Or. 6; cf.:ipsam quin immo curam,
id. ib. 39:quin immo,
Plin. Ep. 1, 8, 3; Quint. 1, 1, 31; 12, 11, 27; 7, 10, 8. -
122 ita
ĭta, adv. [pronom. stem i-; cf. is; Sanscr. itthā; Zend, itha], in the manner specified, in this manner, in this wise, in such a way, so, thus.I.In gen.A.Referring to what precedes, as has been said, thus, so:B.des operam ut investiges sitne ita,
Cic. Att. 12, 17: vidi ego nequam homines, verum te nullum deteriorem. Phil. Ita sum, Plaut. Bacch. 5, 2, 60:ita aiunt,
Ter. And. 1, 2, 21; 3, 3, 18; id. Ad. 5, 5, 7:et hercule ita fecit,
Cic. Cael. 11, 37:factum est ita,
id. Att. 7, 8, 4:aiunt enim te ita dictitare,
id. Verr. 2, 3, 64, § 151;frequent in phrase: quae cum ita sint,
since what has been said is true, id. Rosc. Com. 6, 17 init.; so,quod cum ita sit,
id. Caecin. 12, 33:quae cum ita essent,
id. Clu. 34, 94 fin. —To introduce the thought which follows, thus, in the following manner, as follows, in this way:C.in tertio de oratore ita scriptum est, in perpetua, etc.,
Quint. 9, 1, 25:haec ita digerunt: primum... secundum, etc.,
id. 11, 2, 20:ita sciunt procuratores... nullius apud te auctoritatem valere plus quam meam,
Cic. Fam. 13, 42, 4; id. Tusc. 3, 18, 41:ita constitui, fortiter esse agendum,
id. Clu. 19, 51. —In affirmations, esp. in replies, yes, it is so, just so, true: quid istic tibi negoti est? Dav. Mihin'? Si. Ita, Ter. And. 5, 2, 8:D.an laudationes? ita, inquit Antonius,
Cic. de Or. 2, 11, 44:Davusne? ita,
Hor. S. 2, 7, 2; so in solemn affirmation: est ita: est, judices, ita, ut dicitur, Cic. Verr. 2, 4, 52, § 117:et certe ita est,
id. Att. 9, 13, 2:ita est,
Plaut. Ps. 1, 5, 51; Ter. And. 1, 1, 27;and in negations: non est ita,
Cic. Off. 1, 44, § 158; strengthened by other particles of affirmation: as vero, profecto, prorsus, plane;ita vero,
Plaut. Men. 5, 9, 37:ita profecto,
id. Am. 1, 1, 214:non est profecto ita, judices,
Cic. Rosc. Am. 40, 121:ita prorsus,
id. Tusc. 2, 27, 67:prorsus ita,
id. Leg. 3, 12, 26:ita plane,
id. Tusc. 1, 7, 13; id. Ac. 2, 35, 113.—In interrogations, esp.a.Jeeringly, implying an affirmative, = alêthes: itane? really? truly? is it so? itane credis? Ter. And. 2, 3, 25; id. Eun. 5, 8, 28; Cic. Div. 2, 40, 83:b.itane est?
id. Rosc. Am. 39, 113;so with vero or tandem: itane vero? ego non justus?
Cic. N. D. 2, 4, 11; id. Verr. 2, 5, 30, § 77; id. Div. 1, 13, 23:itane tandem?
id. Clu. 65, 182. —Where surprise or reproach is implied: quid ita? (Gr. ti dai), why so? how is that? what do you mean? accusatis Sex. Roscium. Quid ita? Cic. Rosc. Am. 12, 34; id. N. D. 1, 35, 99; id. Off. 2, 23, 83:II.quid ita passus est Eretriam capi? quid ita tot Thessaliae urbes? Quid ita, etc.,
Liv. 32, 21, 13; 27, 34, 13; Plaut. Trin. 4, 2, 42.In partic.A.In comparisons, so.1.To point out the resemblance, usually corresponding to ut; sometimes to quasi, quomodo, quemadmodum, quam, tamquam, veluti, qualis, etc., as, like, in the same way as:2.non ita amo ut sani solent homines,
Plaut. Merc. 2, 1, 38:ita ut res sese habet,
Ter. Heaut. 4, 3, 24:ita vero, Quirites, ut precamini, eveniat,
Cic. Phil. 4, 4, 10:omnis enim pecunia ita tractatur, ut praeda, a praefectis,
id. Fam. 2, 17, 7:an ita tu's animata, ut qui expers matris imperiis sies?
Plaut. As. 3, 1, 2:ut homost, ita morem geras,
Ter. Ad. 3, 3, 77:ut hirundines... ita falsi amici, etc.,
Auct. Her. 4, 48, 61:tametsi ita de meo facto loquor, quasi ego illud mea voluntate fecerim,
Cic. Verr. 2, 1, 11, § 29:sed prorsus ita, quasi aut reus numquam esset futurus, aut, etc.,
id. ib. 2, 4, 22, § 49; Quint. 9, 4, 87:me consulem ita fecistis, quomodo pauci facti sunt,
Cic. Agr. 2, 1, 3; Quint. 11, 1, 92:quemadmodum dicimus non feci furtum, ita, non est hoc furtum,
Quint. 7, 3, 1:non ita variant undae... quam facile mutantur amantes,
Prop. 3, 5, 11:castra in hostico incuriose ita posita, tamquam procul abesset hostis,
Liv. 8, 38, 2:neque enim ita se gessit tamquam rationem aliquando esset redditurus,
Cic. Verr. 2, 4, 22, § 49:Alexander ita cupide profectus fuerat, veluti, etc.,
Just. 12, 2, 1:sane ita se habet sacrum, quale apud Homerum quoque est,
Quint. 1, 5, 67.—Following or followed by ut, to denote that two things are in the same condition or category.(α).Ut... ita, as... so, just as... so also, alike... and, as well... as: Dolabellam ut Tarsenses, ita Laodiceni multo amentiores ultro arcessierunt, Cass. ap. Cic. Fam. 12, 13, 10:(β).Hercules cum ut Eurysthei filios, ita suos configebat sagittis,
Cic. Ac. 2, 28, 89; id. Leg. 2, 2, 5. —Ut... ita, although... yet:(γ).ut errare potuisti, sic decipi te non potuisse quis non videt?
Cic. Fam. 10, 20, 2:haec omnia ut invitis, ita non adversantibus patriciis transacta,
Liv. 3, 55, 15; cf.;pleraque Alpium sicut breviora ita arrectiora sunt,
id. 21, 35, 11. —Ita ut, just as:3.ita ut occoepi dicere,
Plaut. Poen. 2, 24; id. Trin. 4, 2, 52:ita ut antea demonstravimus,
Caes. B. G. 7, 76; Cato, R. R. 144, 2.—In oaths, emphatic wishes, solemn assertions, etc., expressed by a comparison:B.ita ille faxit Juppiter,
Plaut. Most. 2, 1, 51: ita me di ament, non nil timeo, i.e. may they so love me as it is true that, etc., Ter. Eun. 4, 1, 1; 3, 2, 21:ita sim felix,
Prop. 1, 7, 3:sollicitat, ita vivam, me tua valetudo,
Cic. Fam. 16, 20, 1; Verg. A. 9, 208; so, followed by ut, with indic.:ita mihi salvā re publicā vobiscum perfrui liceat, ut ego non moveor, etc.,
Cic. Cat. 4, 6, 11:ita me Venus amet, ut ego te numquam sinam, etc.,
Plaut. Curc. 1, 3, 52:ita me amabit sancta Saturitas, itaque suo me condecoret cognomine, ut ego vidi,
id. Capt. 4, 2, 97; by ut, with subj., adding a second wish:nam tecum esse, ita mihi omnia quae opto contingant, ut vehementer velim,
Cic. Fam. 5, 21, 1; for which the abl. absol.: ita incolumi Caesare moriar, Balb. ap. Cic. Att. 9, 7, B, 3; for the subj. with ita, the fut. indic.:ita te amabit Juppiter, ut tu nescis?
Plaut. Aul. 4, 10, 31; id. Merc. 4, 4, 22.—To denote a kind or quality, so, such, of this nature, of this kind:C.nam ita est ingenium muliebre,
Plaut. Stich. 5, 5, 3:ita est amor: balista ut jacitur,
id. Trin. 3, 2, 42:ita sunt res nostrae,
Cic. Att. 4, 1, 8:ita sunt Persarum mores,
Plaut. Pers. 4, 2, 25:si ita sum, non tam est admirandum regem esse me,
Cic. Sull. 7, 22; id. Dom. 27, 71:ita inquam = hoc dico,
id. Phil. 14, 5, 12.—To denote an expected or natural consequence, so, thus, accordingly, under these circumstances, in this manner, therefore:D.ita praetorium missum,
Liv. 21, 54, 3:ita Jovis illud sacerdotium per hanc rationem Theomnasto datur,
Cic. Verr. 2, 2, 51 fin.; esp.: ita fit, thus it comes to pass, hence it follows:ita fit ut animus de se ipse tum judicet, cum id ipsum, quo judicatur, aegrotet,
Cic. Tusc. 3, 1, 1; id. Off. 1, 28, 101; 1, 45, 160:ita fit ut deus ille nusquam prorsus appareat,
id. N. D. 1, 14, 37; id. Leg. 1, 15, 42; so in an inference, therefore: et deus vester nihil agens; expers virtutis igitur;ita ne beatus quidem,
id. N. D. 1, 40, 110; Suet. Caes. 60; so,itaque (= et ita), crassum (caelum) Thebis, itaque pingues Thebani,
Cic. Fat. 4, 7; id. N. D. 3, 17, 44.—Introducing a limitation or restriction, on the condition, on the assumption, in so far, to such an extent, only in so far, etc., commonly followed by ut:E.et tamen ita probanda est mansuetudo, ut adhibeatur rei publicae causa severitas,
Cic. Off. 1, 25, 88:pax ita convenerat, ut Etruscis Latinisque fluvius Albula finis esset,
Liv. 1, 3; 24, 29 fin.:sed ante omnia ita vos irae indulgere oportet, ut potiorem irā salutem habeatis,
id. 23, 3; so with tamen:longiorem dicturis periodum colligendus est spiritus, ita tamen ut id neque diu neque cum sono faciamus,
Quint. 11, 3, 53:haec ita praetereamus, ut tamen intuentes ac respectantes relinquamus,
Cic. Sest. 5, 13. —To denote degree, so, to such a degree, so very, so much:quod quid ita placuerit iis, non video,
Quint. 9, 4, 10:hoc tibi ita mando, ut dubitem an etiam te rogem, ut pugnes ne intercaletur,
Cic. Att. 5, 9, 2:ita fugavit Samnites, ut, etc.,
Liv. 8, 36; esp. with adjj.:judices ita fortes tamen fuerunt, ut... vel perire maluerint, quam,
Cic. Att. 1, 16, 5:ita sordidus ut se Non umquam servo melius vestiret,
Hor. S. 1, 1, 96:ita sunt omnia debilitata,
Cic. Fam. 2, 5, 2; so with negatives: non (haud, nec, etc.) ita, not very, not especially:non ita magna mercede,
Cic. Fam. 1, 9, 3:non ita lato interjecto mari,
id. Or. 8, 25:non ita antiqua,
id. Verr. 2, 4, 49, § 109:accessione utuntur non ita probabili,
id. Fin. 2, 13, 42:haec nunc enucleare non ita necesse est,
id. Tusc. 5, 8, 23:non ita multum provectus,
id. Phil. 1, 3, 7:post, neque ita multo,
Nep. Cim. 3, 4; id. Pel. 2, 4; id. Phoc. 2, 5. -
123 janua
jānŭa, ae, f. [Janus, i. e. ianus, from i, ire; cf. Sanscr. yāna, itio, incessus, from yā, ire], a door, house-door.I.Lit.: principem in sacrificando Janum esse voluerunt, quod ab eundo nomen est ductum: ex quo transitiones perviae, jani;B.foresque in liminibus profanarum aedium januae nominantur,
Cic. N. D. 2, 27, 67:claudere,
id. Verr. 2, 1, 26, § 66:januam occludere,
Plaut. Aul. 1, 2, 11:pultare,
id. Poen. 3, 4, 30:ante ostium et januam,
id. Pers. 5, 1, 6:indiligenter observare,
id. As. 2, 2, 7:reserare,
Ov. H. 4, 141:frangere,
Hor. S. 1, 2, 128.—The dog was commonly chained there;hence, janua mordax,
Plaut. Truc. 2, 4, 1; cf. id. Most. 3, 2, 126 sq.—Transf., an entrance of any sort:II.inferni janua regis,
Verg. A. 6, 106; cf.:atri janua Ditis,
id. ib. 6, 127:mortis,
Sil. 11, 187:leti,
Val. Fl. 4, 23:cum eam urbem sibi Mithridates Asiae januam fore putasset,
the key of Asia, Cic. Mur. 15, 33:hic locus est gemini janua vasta maris,
Ov. Tr. 1, 10, 32.—Trop., an entrance, approach:qua nolui janua sum ingressus in causam,
Cic. Planc. 3, 8:facillime vos ad ea, quae cupitis, perventuros, ab hoc aditu januaque patefacta,
id. de Or. 1, 47, 204:illa januam Famae patefecit,
Plin. Ep. 1, 18, 4; Val. Fl. 4, 231:vultus ac frons, quae est animi janua,
Q. Cic. Pet. Cons. 11, 44:ego sum ostium,
Vulg. Johan. 10, 2. -
124 Lares
1.Lăres (old form ‡ Lăses, Inscr. Fratr. Arval.; cf. Varr. L. L. 6, § 2 Müll.), um and ĭum (Larum, Varr. L. L. 5, § 49 Müll.; Cic. Rep. 5, 5, 7; id. N. D. 3, 25, 63; id. Leg. 2, 8, 19; Inscr. Orell. 961:II.Larium,
Liv. 40, 52), m. [old Lat. Lases; Etrusc. Laran, Lalan; root las-; cf. lascivus], tutelar deities, Lares, belonging orig. to the Etruscan religion, and worshipped especially as the presiders over and protectors of a particular locality (cf. Otfr. Müll. Etrusc. 2, p. 90 sq.):praestites,
the tutelar deities of an entire city, Ov. F. 5, 129 sq.:mille Lares geniumque ducis, qui tradidit illos, urbs habet,
id. ib. 5, 145:Puteolanae civitatis,
Inscr. Orell. 1670:civitatum, Inscr. ap. Grut. p. 10, 2: vicorum,
Arn. 3, 41:rurales, Inscr. ap. Grut. p. 251: compitales,
of cross - roads, Suet. Aug. 31; called also Lares compitalicii, Philarg. ad Verg. G. 2, 381:viales,
worshipped by the road-side, Plaut. Merc. 5, 2, 24:permarini,
tutelar deities of the sea, Liv. 40, 52: caelipotentes, Inscr. ap. Tert. de Spect. 5.— Sing.:Lari viali,
Inscr. Orell. 1762; 1894:eundem esse Genium et Larem, multi veteres memoriae prodiderunt,
Censor. 3, 2.—Most commonly the Lares (as familiares or domestici), the tutelar deities of a house, household gods, domestic Lares (whose images stood on the hearth in a little shrine, aedes, or in a small chapel, lararium); as the tutelar deities of each particular dwelling, also in sing.: Lar, Laris, m.(α).In plur.:(β).rem divinam facere Laribus familiaribus,
Plaut. Rud. 5, 1, 17:sanctis Penatium deorum Larumque familiarium sedibus,
Cic. Rep. 5, 5, 7; id. Quint. 27 fin.:ad aedem Larum,
id. N. D. 3, 25, 63:immolet aequis porcum Laribus,
Hor. S. 2, 3, 164:Laribus tuum Miscet numen,
id. C. 4, 5, 34. —In sing.:B.ego Lar sum familiaris, ex hac familia,
Plaut. Aul. prol. 2:haec imponuntur in foco nostro dari,
id. ib. 2, 8, 16:familiae Lar pater, alium Larem persequi,
id. Merc. 5, 1, 5 sq. —Meton., a hearth, dwelling, home (class.; usually in sing.):(β).larem corona nostrum decorari volo,
Plaut. Trin. 1, 2, 1:relinquent larem familiarem suum?
Cic. Verr. 2, 3, 11, § 27:ad suum larem familiarem redire,
id. ib. 2, 3, 54, §125: nobis larem familiarem nusquam ullum esse?
Sall. C. 20:paternus,
Hor. Ep. 2, 2, 51:patrius,
id. S. 1, 2, 56; cf.:avitus apto Cum lare fundus,
id. C. 1, 12, 43:gaudens lare certo,
id. Ep. 1, 7, 58:parvo sub lare,
id. C. 3, 29, 14:conductus,
Mart. 11, 82, 2:deserere larem,
to abandon one's home, Ov. F. 1, 478:pelli lare,
to be driven from a place, id. ib. 6, 362:alumnus laris Antenorei,
i. e. of the city of Padua, Mart. 1, 77, 2: ob eam rem tibi Lare commercioque interdico, Vet. Formul. ap. Paul. Sent. 3, 4, 7.—In plur., Ov. R. Am. 302:2.jussa pars mutare lares,
Hor. C. S. 39.— Poet., of a bird's nest:avis in ramo tecta laremque parat,
Ov. F. 3, 242:cum rapit Halcyones miserae fetumque laremque,
Val. Fl. 4, 45. -
125 Maenia Columna
A.Maenĭus, a, um, adj., of or belonging to a Mænius, Mænian: Maenia lex, proposed by the people's tribune Mænius, A. U. C. 468, Cic. Brut. 14, 55.— Esp. freq., Maenĭa Cŏlumna, ae, f., a pillar in the Forum, at which thieves and refractory slaves were scourged, and to which bad debtors were summoned, a whipping-post, Cic. Div. in Caecil. 16, 50; id. Sest. 58, 124.—B.Maenĭānum, i, n., a projecting gallery, balcony of a house (first made use of by a Mænius); commonly used in the plur.: Maeniana appellata sunt a Maenio censore, qui primus in Foro ultra columnas tigna projecit, quo ampliarentur superiora spectacula, Paul. ex Fest. p. 134 Müll.; Cic. Ac. 2, 22, 70; Suet. Calig. 18; Vitr. 5, 1, 2; Varro ap. Plin. 35, 10, 37, § 113; Dig. 50, 16, 242; Cod. Just. 8, 10, 11. —In sing.:Maenianum conscendere,
Val. Max. 9, 12, 7. -
126 Maenianum
A.Maenĭus, a, um, adj., of or belonging to a Mænius, Mænian: Maenia lex, proposed by the people's tribune Mænius, A. U. C. 468, Cic. Brut. 14, 55.— Esp. freq., Maenĭa Cŏlumna, ae, f., a pillar in the Forum, at which thieves and refractory slaves were scourged, and to which bad debtors were summoned, a whipping-post, Cic. Div. in Caecil. 16, 50; id. Sest. 58, 124.—B.Maenĭānum, i, n., a projecting gallery, balcony of a house (first made use of by a Mænius); commonly used in the plur.: Maeniana appellata sunt a Maenio censore, qui primus in Foro ultra columnas tigna projecit, quo ampliarentur superiora spectacula, Paul. ex Fest. p. 134 Müll.; Cic. Ac. 2, 22, 70; Suet. Calig. 18; Vitr. 5, 1, 2; Varro ap. Plin. 35, 10, 37, § 113; Dig. 50, 16, 242; Cod. Just. 8, 10, 11. —In sing.:Maenianum conscendere,
Val. Max. 9, 12, 7. -
127 Maenius
A.Maenĭus, a, um, adj., of or belonging to a Mænius, Mænian: Maenia lex, proposed by the people's tribune Mænius, A. U. C. 468, Cic. Brut. 14, 55.— Esp. freq., Maenĭa Cŏlumna, ae, f., a pillar in the Forum, at which thieves and refractory slaves were scourged, and to which bad debtors were summoned, a whipping-post, Cic. Div. in Caecil. 16, 50; id. Sest. 58, 124.—B.Maenĭānum, i, n., a projecting gallery, balcony of a house (first made use of by a Mænius); commonly used in the plur.: Maeniana appellata sunt a Maenio censore, qui primus in Foro ultra columnas tigna projecit, quo ampliarentur superiora spectacula, Paul. ex Fest. p. 134 Müll.; Cic. Ac. 2, 22, 70; Suet. Calig. 18; Vitr. 5, 1, 2; Varro ap. Plin. 35, 10, 37, § 113; Dig. 50, 16, 242; Cod. Just. 8, 10, 11. —In sing.:Maenianum conscendere,
Val. Max. 9, 12, 7. -
128 natio
nātĭo, ōnis, f. [nascor], a being born, birth; hence, transf.I.Personified, Natio, the goddess of birth:II.Natio quoque dea putanda est, quae, quia partus matronarum tueatur, a nascentibus Natio nominata est,
Cic. N. D. 3, 18, 47 (al. Nascio).—A breed, stock, kind, species, race (rare but class.;B.syn.: genus, stirps, familia): in hominibus emendis si natione alter est melior, emimus pluris, etc.,
Varr. L. L. 9, § 93 Müll.;Auct. B. Alex. 7, 3: natio optimatium,
Cic. Sest. 44, 96:officiosissima candidatorum,
id. Pis. 23, 55.—Also in a contemptuous sense, a race, tribe, set:salvete, fures maritimi, Famelica hominum natio, quid agitis?
Plaut. Rud. 2, 2, 6:vestra natio (Epicureorum),
Cic. N. D. 2, 29, 74:ardelionum,
Phaedr. 2, 5, 1.—Of animals:praegnantes opere levant: venter enim labore nationem reddit deteriorem,
Varr. R. R. 2, 6, 4; cf. id. L. L. 9, § 92 Müll.; and: in pecoribus quoque bonus proventus feturae bona natio dicitur, Paul. ex Fest. p. 167 Müll.— Transf., of things, a sort, kind (post-Aug.):nationes in apium naturā diximus,
Plin. 22, 24, 50, § 109:cera natione Pontica,
id. 21, 14, 49, § 83; cf. id. 12, 25, 55, § 125.—In a more restricted sense, a race of people, nation, people (used commonly in a more limited sense than gens, and sometimes as identical with it; cf.: gens, populus; usually applied by Cicero to distant and barbarous people): nam itast haec hominum natio;2.in Epidamniis Voluptarii, etc.,
Plaut. Men. 2, 1, 34:omnes nationes servitutem ferre possunt: nostra civitas non potest,
Cic. Phil. 10, 10, 20; cf.:exteris nationibus ac gentibus ostendere, etc.,
id. Font. 11, 25:ne nationes quidem et gentes,
id. N. D. 3, 39, 93; cf., in the reverse order: omnes exterae gentes ac nationes,
id. Imp. Pomp. 11, 31:per omnes gentes nationesque,
Quint. 11, 3, 87:eruditissima Graecorum natio,
Cic. de Or. 2, 4, 18:Judaei et Syri, nationes natae servituti,
id. Prov. Cons. 5, 10:immanes ac barbarae nationes,
id. Q. Fr. 1, 1, 9, § 27:quod eas quoque nationes adire volebat,
Caes. B. G. 3, 7:Suevi majorem Germaniae partem obtinent, propriis adhuc nationibus nominibusque discreti,
Tac. G. 38:Gannascus, natione Canninefas,
id. A. 11, 18:patre Camissare, natione Care, matre Scythissā natus,
Nep. Dat. 1, 1:NATIONE CILIX,
Inscr. Fabr. p. 495, n. 189; so in connection with names of cities: NATIONE ARRETIO, Inscr. Don. cl. 6, n. 181.—Ad Nationes, the name of a portico in Rome, built by Augustus, where the images of all known nations were set up:3.ante aditum porticūs Ad Nationes,
Plin. 36, 5, 4, § 39; cf. Serv. Verg. A. 8, 721.—In eccl. Lat., like gens, and the Gr. ethnos, opp. to Christians, the heathen:per deos nationum,
Tert. de Idol. 22.
См. также в других словарях:
Commonly — Com mon*ly, adv. 1. Usually; generally; ordinarily; frequently; for the most part; as, confirmed habits commonly continue through life. [1913 Webster] 2. In common; familiarly. [Obs.] Spenser. [1913 Webster] … The Collaborative International Dictionary of English
commonly — index as a rule, generally, invariably Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 … Law dictionary
commonly — c.1300, in a way common to all, also common to all; also usually, from COMMON (Cf. common) (adj.) + LY (Cf. ly) (2) … Etymology dictionary
commonly — [adv] usually as a rule, by ordinary, frequently, generally, more often than not, ordinarily, regularly; concepts 530,541 Ant. uncommonly, unusually … New thesaurus
commonly — ► ADVERB ▪ very often; frequently … English terms dictionary
commonly — [käm′ən lē] adv. 1. in a common manner 2. in the usual course of events; ordinarily … English World dictionary
commonly — com|mon|ly W3 [ˈkɔmənli US ˈka: ] adv 1.) usually or by most people = ↑widely ▪ Sodium chloride is more commonly known as salt. ▪ a commonly used industrial chemical 2.) often, in many places, or in large numbers = ↑widely ▪ Lung cancer is the… … Dictionary of contemporary English
commonly — adv. Commonly is used with these adjectives: ↑available, ↑used Commonly is used with these verbs: ↑arise, ↑assume, ↑call, ↑cite, ↑employ, ↑encounter, ↑hold, ↑know, ↑mention … Collocations dictionary
commonly — com|mon|ly [ kamənli ] adverb ** 1. ) usually or frequently: the method most commonly used by researchers 2. ) by most ordinary people: nitrous oxide, commonly known as laughing gas … Usage of the words and phrases in modern English
commonly — adverb usually or by most people: commonly agreed principles | Sodium chloride is more commonly known as salt … Longman dictionary of contemporary English
commonly */*/ — UK [ˈkɒmənlɪ] / US [ˈkɑmənlɪ] adverb 1) usually or frequently the method most commonly used by researchers 2) by most ordinary people nitrous oxide, commonly known as laughing gas … English dictionary