-
41 coeligenus
caelĭgĕnus ( coel-), a, um, adj. [caelum-gigno], heaven-born:Victoria et Venus,
Varr. L. L. 5, § 62 Müll.: stellae, App. de Mundo, p. 57, 29. -
42 coeliger
caelĭger ( coel-), ĕra, ĕrum, adj. [caelum-gero], heaven supporting: Atlas, Avien Phaenom. 575. -
43 coeliloquus
caelĭlŏquus ( coel-), a, um, adj [cae [p. 263] lum-loquor], heavenly speaking (late Lat.), Commod. 60, 3. -
44 Coeliolus
Caelĭŏlus ( Coel-), i, m. dim. [Caelius], a part of the Cœlian Hill, Varr. L. L. 5, § 46 Müll. (in Cic. Har. Resp. 15, 32, Caelĭ-cŭlus; Mart. 12, 18, 6, Caelĭus Mĭnor) -
45 coelipotens
caelĭ-pŏtens ( coel-), entis, adj. m. [caelum], powerful in heaven:di,
Plaut. Pers. 5, 1, 3. -
46 Coelispex
Caelĭspex ( Coel-), ĭcis, m. [Caeliusspicio], looking towards the Cœlian Hill Apollo, a place at Rome, perh. named after the statue of Apollo placed there, Sex. Ruf. and P. Vict. Reg. Urb. R. -
47 coelitus
I.From heaven (late Lat. for divinitus or caelo) omnia quae caelitus mortalibus exhibentur, App. Dogm. Plat. 1, p. 8, 31; Lact. 4, 2 fin.; 4, 28; Amm. 23, 6, 34.—II.Transf., from the emperor, Cod. Th. 6, 32, 2; 10, 20, 16. -
48 decurro
dē-curro, cŭcurri or curri (cf.:I.decucurrit,
Caes. B. G. 2, 21; Tac. A. 2, 7; Suet. Ner. 11:decucurrerunt,
Caes. B. G. 2, 19, 7; Petr. 64, 3:decucurrerat,
Liv. 1, 12:decucurrisse,
id. 25, 17; also,decurrerunt,
id. 26, 51; 38, 8:decurrēre,
Verg. A. 4, 153; 11, 189:decurrisset,
Liv. 33, 26), cursum, 3, v. n. and (with homogeneous objects, viam, spatium, trop. aetatem, etc.) a., to run down from a higher point; to flow, move, sail, swim down; to run over, run through, traverse (class. and very freq.). —Lit.A.In gen.(α).Neutr.:(β).de tribunali decurrit,
Liv. 4, 50: Laocoon ardens [p. 524] summa decurrit ab arcs, Verg. A. 2, 41; cf.:ab agro Lanuvino,
Hor. Od. 3, 27, 3; for which merely with the abl.:altā decurrens arce,
Verg. A. 11, 490; cf.:jugis,
id. ib. 4, 153:Caesar ad cohortandos milites decucurrit,
Caes. B. G. 2, 21; Suet. Ner. 11:ad naves decurrunt,
Caes. B. C. 1, 28, 3; cf.:ad mare,
Liv. 41, 2:ego puto te bellissime cum quaestore Mescinio decursurum (viz., on board ship),
Cic. Fam. 16, 4, 3; cf.:tuto mari,
to sail, Ov. M. 9, 591:celeri cymbā,
id. F. 6, 77:pedibus siccis super summa aequora,
id. M. 14, 50:piscis ad hamum,
Hor. Ep. 1, 7, 74:monte decurrens velut amnis,
id. Od. 4, 2, 5; Liv. 38, 13; Ov. M. 3, 569:uti naves decurrerent,
should sail, Tac. A. 15, 43:in insulam quamdam decurrentes,
sailing to, Vulg. Act. 27, 16:amnis Iomanes in Gangen per Palibothros decurrit,
Plin. 6, 19, 22, § 69:in mare,
Liv. 21, 26.— Pass. impers.:nunc video calcem, ad quam cum sit decursum, etc.,
Cic. Tusc. 1, 8, 15:quo decursum prope jam siet,
Lucr. 2, 962.—Act.:2.septingenta milia passuum vis esse decursa biduo?
run through, Cic. Quint. 21, 81:decurso spatio ad carceres,
id. Sen. 23, 83; cf., with the accessory idea of completion: nec vero velim quasi decurso spatio ad carceres a calce revocari,
id. de Sen. 23, 83; and:decursa novissima meta,
Ov. M. 10, 597: vada salsa puppi, Catull. 64, 6.—Transf., of the stars ( poet.), to accomplish their course: stellaeque per vacuum solitae noctis decurrere tempus, Lucan. 1, 531; cf.B.lampas,
id. 10, 501. —Esp., milit. t. t., to go through military exercises or manœuvres, to advance rapidly, to charge, skirmish, etc.:2.pedites decurrendo signa sequi et servare ordines docuit,
while performing evolutions, Liv. 24, 48; cf. id. 23, 35; 26, 51; 40, 6 al.:ex montibus in vallem,
Caes. B. G. 3, 2, 4; cf.:ex omnibus partibus,
id. ib. 3, 4:ex superiore loco,
Liv. 6, 33:ex Capitolio in hostem,
id. 9, 4:ab arce,
id. 1, 12:inde (sc. a Janiculo),
id. 2, 10 et saep.:incredibili celeritate ad flumen,
Caes. B. G. 2, 19, 7.— Pass. impers.:quinto (die) iterum in armis de cursum est,
Liv. 26, 51.—Transf., to walk or run in armor, in celebrating some festival (usually in funeral games):II.(in funere Gracchi tradunt) armatum exercitum decucurrisse cum tripudiis Hispanorum,
Liv. 25, 17:ter circum rogos, cincti fulgentibus armis, decurrēre,
Verg. A. 11, 189; Tac. A. 2, 7; Suet. Claud. 1 (v. decursio). —Trop.A.In gen.(α).Neutr.:(β).quin proclivius hic iras decurrat ad acreis,
Lucr. 3, 312; 4, 706; 5, 1262: quibus generibus per totas quaestiones decurrimus, go over or through, Quint. 9, 2, 48; cf. id. 10, 3, 17; Plin. 7, 16, 15, § 72:omnium eo sententiae decurrerunt, ut, pax, etc.,
come to, Liv. 38, 8:ides se non illuc decurrere, quod,
Tac. A. 4, 40:ad Philotam,
Curt. 7, 1, 28:ad consulendum te,
Plin. Ep. 10, 96.— Pass. impers.:decurritur ad leniorem sententiam,
they come to, Liv. 6, 19; Quint. 6, 1, 2:sermo extra calcem decurrens,
Amm. 21, 1, 14:postremo eo decursum est, ut, etc.,
Liv. 26, 18; so id. 22, 31; 31, 20; Tac. A. 3, 59.—Act., to run or pass through:B.decurso aetatis spatio,
Plaut. Stich. 1, 2, 14;and so of one's course of life,
id. Merc. 3, 2, 4; Ter. Ad. 5, 4, 6; Ov. Tr. 3, 4, 33; cf.:lumen vitae,
Lucr. 3, 1042: noctis iter, Pac. ap. Varr. L. L. 6, p. 6 Müll. (v. 347 Ribb.):vitam,
Prop. 2, 15, 41; Phaedr. 4, 1, 2;aetatem (with agere),
Cic. Quint. 31 fin.: tuque ades inceptumque unā decurre laborem (the fig. is that of sailing in a vessel; cf.soon after: pelagoque volans da vela patenti),
Verg. G. 2, 39 Heyne:ista, quae abs te breviter de arte decursa sunt,
treated, discussed, Cic. de Or. 1, 32, 148; cf.:equos pugnasque virum decurrere versu,
to sing, Stat. Silv. 5, 3, 149: prius... quam mea tot laudes decurrere carmina possint, Auct. Paneg. in Pis. 198.—In partic.1.Pregn.: ad aliquid, to betake one's self to, have recourse to:2.ad haec extrema et inimicissima jura tam cupide decurrebas, ut, etc.,
Cic. Quint. 15; so,ad istam hortationem,
id. Caecin. 33, 65:ad medicamenta,
Cels. 6, 18, 3:ad oraculum,
Just. 16, 3:ad miseras preces,
Hor. Od. 3, 29, 59:Haemonias ad artes,
Ov. A. A. 2, 99; cf.:assuetas ad artes (Circe),
id. Rem. Am. 287. Rarely to persons:ad Alexandri exercitum,
Just. 14, 2.— Pass. impers.:decurritur ad illud extremum atque ultimum S. C.... DENT OPERAM CONSVLES, etc.,
Caes. B. C. 1, 5, 3.—Of the heavenly bodies, to set, move downwards:3.qua sol decurrit meridies nuncupatur,
Mel. 1, 1, 1; Manil. 1, 505.—With acc., to traverse, Tibull. 4, 1, 160.—In the rhetor. lang. of Quint., said of speech, to run on, Quint. 9, 4, 55 sq.; 11, 1, 6; 12, 9, 2 al.—4.Proverb., to run through, i. e. to leave off:quadrigae meae decucurrerunt (sc. ex quo podagricus factus sum),
i. e. my former cheerfulness is at an end, is gone, Petr. 64, 3.—So, haec (vitia) aetate sunt decursa, laid aside, Coel. in Cic. Fam. 8, 13. -
49 defluxio
-
50 defricatio
dēfrĭcātio, ōnis, f. [defrico], a rubbing, Coel. Aur. Acut. 1, 11 fin.; 2, 18; 19 al. -
51 Deltoton
Deltōton, i. n., = Deltôton, the Triangle, a constellation, Cic. Arat. 5; Caes. German. Arat. 239; Manil. 1, 352; Hyg. Astr. 3, 18; Aus. Ecl. de sign. coel. 4. -
52 demergo
dē-mergo, si, sum, 3, v. a., to sink, submerge, to plunge into, to dip (class.).I.Lit.:B.candens ferrum in gelidum imbrem,
Lucr. 6, 149:pars remorum demersa liquore,
id. 4, 441; cf.: cornix demersit caput, Cic. poët. Div. 1, 8 fin.;and demersis aequora rostris Ima petunt,
Verg. A. 9, 119:Marium senile corpus paludibus occultasse demersum,
Cic. Sest. 22, 50; cf. id. Div. 2, 68; id. Fin. 2, 32, 105:navem,
Plin. 32, 2, 6, § 15: triremem hostium perforare et demergere, Auct. B. Alex. 25, 5; 31 fin.:pullos mari,
Suet. Tib 2; and in pass. of a person:vehementi circio bis paene demersus est,
id. Claud. 17:plebem in fossas cloacasque exhauriendas,
i. e. to busy, employ, Liv. 1, 59; cf.:vultum in undas,
Prop. 3, 18, 9 (4, 17, 9 M.):metalla,
Plin. H. N. 33 prooem.: stirpem, to sink or set in, to plant (with deponere), Col. 3, 18, 2 sq.; cf.surculos,
Pall. Febr. 17, 3:dapes in alvum,
Ov. M. 15, 105; cf. id. ib. 6, 664: si quando nos demersimus, ut qui urinantur, Cic. Ac. Fragm. ap. Non. 474, 27.— Poet.:colla demersere humeris (i. e. absconderunt),
Stat. Th. 6, 850.—Esp. of the sun-god, etc., to sink in the sea, cause to set ( poet.):C.sex ubi sustulerit totidem demerserit orbes purpureum rapido qui vehit axe diem,
Ov. F. 3, 517 sq.:Titan igniferi tantum demerserat orbis, quantum, etc.,
Luc. 3, 41 sq. —Intrans., to set (late Lat.):II.demergit sol et nascitur,
Min. Fel. 34, 11.—Trop., to sink, depress, overwhelm:animus depressus et quasi demersus in terram,
Cic. de Sen. 21:demersae leges alicujus opibus, emergunt aliquando,
id. Off. 2, 7, 24:patriam demersam extuli,
id. Sull. 31, 87; cf. Nep. Dion, 6;and concidit domus, ob lucrum demersa exitio,
Hor. Od. 3, 16, 13:plebs aere alieno demersa,
Liv. 2, 29, 8; cf. id. 6, 27, 6:Rheam in perpetuam virginitatem demersit,
Just. 43, 2.—P. a., dēmersus, a, um, depressed. —Comp.:pulsus, Coel. Am. Acut. 2, 32, 165: qui demersiora scrutantur,
Rufin. Origen in Cant. 3, p. 10. -
53 demissio
dēmissĭo, ōnis, f. [id.], a letting down, sinking, lowering (very rare).I.Prop.: storiarum, * Caes. B. C. 2, 9, 5:II.barbae,
a letting grow, Macr. S. 1, 22, 4.—In plur.:clipei aenei demissiones,
Vitr. 5, 10 fin. —Trop.* A.(Acc. to demissus, no. II. A.): animi, dejection, * Cic. Tusc. 3, 7, 14. —* B.In medic. lang., an abatement, mitigation (opp. accessio), Coel. Aur. Acut. 1, 4. -
54 κοῖλυ
Grammatical information: ntr. sg.Meaning: τὸ καλόν H.Origin: XX [etym. unknown]Etymology: Since Hoffmann apud Bezzenberger BB 16, 240 connected with a word for `whole, unhurt' with representatives in Germanic and Balto-Slavic, e. g. Goth. hails, OCS cělъ `whole' (old u-stem), OPr. kailūstikan acc. sg. `health' (also from an u-st.). A comparable Celtic word for `(auspicious) omen', e. g. Welsh coel, would have to remain aside because of the original ai-diphthong. Auch die Zugehörigkeit von gr. κοῖλυ kann indessen wegen der Vieldeutigkeit des Interpretamentums nur als hypothetisch gelten.?? - Pok. 520, Vasmer Russ. et. Wb. s. célyj ; cf. Specht KZ 64, 16f., 21.Page in Frisk: 1,892Greek-English etymological dictionary (Ελληνικά-Αγγλικά ετυμολογική λεξικό) > κοῖλυ
См. также в других словарях:
coel — coel·hel·minth; coel·hel·min·thes; di·o·coel; gas·tro·coel; gon·o·coel; he·mo·coel; my·o·coel; myx·o·coel; neph·ro·coel; op·ti·coel; pros·o·coel; pseu·do·coel; rhab·do·coel; rhyn·cho·coel; schizo·coel; spon·go·coel; … English syllables
Coel — is a value distance of one that is considered metaphysically equal in value to whatever source number it is distant to in Greek Hermetic Gematria. (A distance of one is considered an amount not displaying duality, and therefore identified with… … Wikipedia
Coel — (in Hindi Kôwil), Stadt im District Alligurh der nordwestlichen Provinzen des anglo indischen Reichs, an der Straße von Cawnpore nach Delhi; 36,180 Ew.; Sitz der Behörden des Districts, Bazar, britische Militärstation … Pierer's Universal-Lexikon
-coel — or coele or cele suff. Chamber; cavity: blastocoel. [New Latin coela, from Greek koilos, hollow. See keuə . * * * … Universalium
COEL — Rex M. Britanniae, patruô Asclepiodotô occisô. Pater Helenae, avus Constantini M. Item, filius et successor Marii. Item. alius a Fregusio Scoto devictus. Polydor. Virg. Duchesnius, Hist. Angl … Hofmann J. Lexicon universale
Coel (Mythologie) — Coel, auch Coel Hen („Coel der Alte“), englisch King Cole, ist der Name von Sagengestalten aus britannischen Legenden und der britischen Literatur seit dem Mittelalter. Inhaltsverzeichnis 1 Mythologie 2 „Old King Cole“ 3 Siehe auch … Deutsch Wikipedia
Coel Hen — es el nombre de un legendarío rey de las tribus celtas del norte de Inglaterra y sur de Escocia del Siglo IV. Contenido 1 Historia 2 Referencias 2.1 Notas 2.2 Biblio … Wikipedia Español
Coel Hen — Old King Cole, par William Wallace Denslow Coel Hen (Coel le Vieux ou l Ancien), mort vers 440 est un roi semi légendaire de l île de Bretagne, avant l invasion saxonne. Sommaire … Wikipédia en Français
-coel — noun combining form see coele … New Collegiate Dictionary
coel- — a combining form meaning cavity, used in the formation of compound words: coelenteron. Also, cele, coele. [comb. form repr. Gk koîlos hollow; akin to CAVE] * * * … Universalium
coel(o)- — [Gr. koilos hollow] a combining form denoting relationship to a cavity or space; sometimes spelled cel(o) … Medical dictionary