Перевод: с исландского на английский

с английского на исландский

calling

  • 1 STARF

    * * *
    n. labour, work, toil, business; hafði konungr mikit s. þann dag, the king was very busy; vera í starfi með e-m, to be at work with one, assist one in his work.
    * * *
    n. a trouble, labour, business, Sks. 549; þetta starf, Nj. 77; hann hafði ekki starf fyrir því, Fas. i. 36; hafa mikit starf, Fms. ix. 480; hvers starfs ( employment) eðr stéttar, H. E. i. 514; hafa þvílíkt starf, Eg. 50. starfs-maðr, m. a worker, Eg. 203, Grett. 123 A, Lv. 105, Bs. i. 738.

    Íslensk-ensk orðabók > STARF

  • 2 lífgan

    * * *
    f. a calling to life, Stj. 142, Stat. 300: resuscitation, of one apparently dead, lífganar-tilraun, f. an endeavour to recover one’s life.

    Íslensk-ensk orðabók > lífgan

  • 3 ný-görfing

    f. a novelty, innovation, Ann. 1347, Fs. 76.
    2. a gramm. term, a new trope or figure of speech, esp. of poët. circumlocutions not founded on ancient usage or old mythol. tales, but drawn from the imagination of the poet; thus, calling the tears the ‘rain, shower, pearls of the eyes’ would be ‘nýgörving,’ as also calling the sword a ‘snake,’ the sheath its ‘slough,’ Edda (Ht.) 123; skjöldr er land vápnanna, en vápn er hagl eða regn þess lands ef nygörfingum er ort, Edda 90.
    II. mod. in a bad sense, whence ný-görfingr, m. of a person, an innovator, Pál Vídal. Skyr. passim; of a thing, new-fangledness, novelty, nýgörfings-ligr, adj. new-fangled.

    Íslensk-ensk orðabók > ný-görfing

  • 4 á-kall

    n.
    1. a calling upon, invocation; á. á nafn Guðs, 656 B. 10, Sks. 310, Bs. i. 180.
    β. clamour, shouting; af orðum þeirra ok ákalli, Fms. xi. 117, Orkn. 344 old Ed., new Ed. 402 reads kall: esp. a war cry, Fms. ix. 510.
    2. a claim, demand; veita á. til e-s, Eg. 470, Hkr. ii. 195, Fms. ix. 433, xi. 324, Orkn. 20 old Ed.; cp. new Ed. 54, Korm. 110.
    COMPD: ákallslauss.

    Íslensk-ensk orðabók > á-kall

  • 5 hróp

    * * *
    n. slander, foul words.
    * * *
    n. [Ulf. hrôps = κραυγή; North. E. and Scot. roup, a public auction, from the calling out of the articles]:—cavilling, scurrility, Korm. 162, Fms. iii. 154; hróp ok háðung, Band. 31 new Ed.; hróp ok róg, Ls. 4; þú ert allra manna hróp ( a laughing-stock) ok reklingr, MS. 4. 26.
    2. [Germ. ruf], crying, screaming, mod.
    COMPDS: hróplaust, hrópstunga, hrópyrði.

    Íslensk-ensk orðabók > hróp

  • 6 kall

    n.
    1) call, cry, shouting (heyra kall mikit);
    2) appellation, name (þeir nefna hann jarl enn illa, var þetta kall haft lengi síðan).
    * * *
    n. a call, cry, shouting; óp ok kall, Nj. 236; heyra kall mikit, Fs. 179; með hátíðligu kalli, Sks. 748; kall ok eggjan, Ó. H. 215; kall ok lúðra-þytr, Þiðr. 324.
    2. a calling on; Eyjólfr heyrir kallit, ok lítr við, Fbr. 61 new Ed.; eigi skaltú herstask á annan mann í kalli þínu, Hom. 16.
    3. a call, name; nefna jarl enn ílla … var þat kall haft lengi síðan, Hkr. i. 254; þessi eru at kalli (are by name, are called) in mestu ref-hvörf, Edda (Ht.)
    II. eccl. a call, cure of souls, (cp. Scot. ‘call’ of a minister); kjól ok kall, Dan. præste-kald, mod.
    2. a claim; kalls-lauss, adj. free from claim, Fms. ix. 409.

    Íslensk-ensk orðabók > kall

  • 7 kall-sókn

    f. a calling to service, H. E. i. 392.

    Íslensk-ensk orðabók > kall-sókn

  • 8 nafna-gipt

    f. a giving of names, Stj. 130; in a bad sense, a calling names, mod.

    Íslensk-ensk orðabók > nafna-gipt

  • 9 skulda-far

    n. a calling in debts; hann átti norðr-ferð at skuldafari ok eyrendum, Fb. i. 421.

    Íslensk-ensk orðabók > skulda-far

  • 10 skulda-heimta

    u, f. a calling in debts, Eg. 202, Njarð. 366.

    Íslensk-ensk orðabók > skulda-heimta

  • 11 TÁR

    * * *
    n. tear (hrundu tárin á kinnr honum); fella tár, to shed tears.
    * * *
    n., pl. tár, old pl. t́r; [Goth. tagr; A. S. teâr; Engl. tear; O. H. G. zakar; Germ. zähre; Swed. tår; Dan. taare; Lat. lacryma; Gr. δάκρυ]:—a tear, tears; móðug tár, moody tears, Gh.; fella tár, to let fall tears, Stj.; tárin hrundu, Fms. vi. 235; hrutu ór augum honum tár þau sem því vóru lík sem hagl þat er stórt er, Glúm. 342 (cp. þá fann Páll at hann leit frá, ok stökk ór andlitiuu sem haglkorn væri, Sturl. iii. 193); hvat berr nú þat við, faðir minn, er þér hrynja tár, Ld. 132: the instances of this word in the Sagas are rare, bearing out the remarks of Tacitus—lamenta et lacrymas cito, dolorem et tristitiam tarde ponunt; feminis lugere honestum est, viris meminisse, Germ. ch. 27, words which call to mind the scene in Fær. S. ch. 7—sveinarnir sátu á klettimun ok sá upp á þessi tíðendi. ok grét Þórir, en Sigmundr mælti, grátum eigi, frændi, en munum lengr; víg-tár, ‘war-tears,’ tears boding revenge, Sighvat: in poets ‘tears’ are called the brá-regn, brú-dögg, skúrir, él kinna, brá, i. e. rain, dew, shower, hail of the cheeks, brows, see Edda: gold is called Freyju-tár, i. e. tears of Freyja; ‘tears of the wound’ = blood, ‘the tears of the sky’ = rain, etc., Lex. Poët.: the mod. Dan. and Swed. usage, calling a drop of wine or spirits ‘en taare,’ god tår, is curious.
    COMPDS: tárblandinn, tárdöggr, tárafall, tárfella, tárfelldr, tárfelling, tármelti, tármildr, társtokkinn.

    Íslensk-ensk orðabók > TÁR

  • 12 upp-kvöð

    f. a calling up, summons. Orkn. 242.

    Íslensk-ensk orðabók > upp-kvöð

  • 13 út-boð

    n., mostly in pl. ‘out-biddings,’ a calling out, levy, conscription, of ships and men, Sks. 27; hafa leigu-laust ok útboða., free from levy, Gþl. 432; synja honum leiðangrs né útboða, 76; hann var opt á sumrum í hernaði ok hafði útboð mikil í landi, … þat var eitt var at jarl hafði útboð mikit sem hann var vanr, Orkn. 40; í því biskups-ríki eru ellifu tigir skipa konungi til útboðs, Fms. xi. 229; ek vil at þú farir sendiferð mína norðr á Hálogaland ok hafir þar útboð, bjóðir út almenning at liði ok at skipum, … þá átti hann þing en sendi menn sína frá sér at krefja útboðsins, Ó. H. 147; útboða-bréf, a writ of conscription, Fms. ix. 297, x. 64; útboða framlag, Sks. 27 B.

    Íslensk-ensk orðabók > út-boð

  • 14 vátt-nefna

    u, f. a law phrase, a calling witnesses, Nj. 14, Grág. ii. 48, Eg. 732, Hrafn. 18.

    Íslensk-ensk orðabók > vátt-nefna

  • 15 VIT

    I)
    n.
    1) consciousness; hafa v. sitt, vita vits síns, to be in one’s senses, be conscious;
    2) intelligence, cognizance; á. fárra (allra) manna viti, within few (all) men’s knowledge;
    3) wit, understanding, reason; vel viti borinn, with a good understanding; ganga af vitinu, to go out of one’s wits, go mad (hann varð svá hræddr, at hann gekk náliga af vitinu); þat er mitt v., at, it is my opinion that;
    4) sense, organ of sense (ekki v. manns heyrirnema eyru);
    5) pl., a place where a thing is kept, receptacle (varðveita e-t í vitum sínum);
    6) visiting, searching; fór M. jarl vestr um haf á v. ríkis sins, M. returned to his kingdom; ríða á v. sín, to look after one’s own affairs.
    pers. pron. dual, we two.
    * * *
    n. [from vita; A. S. ge-wit; Engl. wit; Germ. witz; Dan. vid]:—consciousness, sense; vera í viti sínu, to be in one’s senses, to be conscious, of a wounded person, N. G. L. i. 306; ef hón mælir eigi í viti, 340; vitandi vits, Hm., Fb. ii. 76; ú-vit, insensibility; öng-vit, a swoon: inn fyrsti gaf önd ok líf, annarr vit ok hræring, þriði mál ok heyrn, Edda.
    2. intelligence, cognisance (= vitorð); var þetta fyrst á fárra manna viti, Nj. 229; ok var þat á fárra manna viti, 258, Mar. 656 A. 18; þat er eigi var á allra manna viti, within all men’s knowledge, Sturl. iii. 5; er þat eigi á váru viti, Stj. 216.
    3. wit, understanding, reason; þá mælti Austmaðr at Sighvatr skyldi fyrst eta höfuðit af fiskinum, kvað þar vit hvers kvikendis í fólgit, Fms. iv. 89; ganga af vitinu, to go out of one’s wits, go mad, Fas. i. 92, Karl. 468; hann var fyrir reiði sakir mjök svá af vitinu, Barl. 102; vit heitir speki, Edda 110; minni, vit, skilning, Skálda; engi er hans maki at viti, Nj. 36; ágætr fyrir vits sakir, Fms. ii. 44; spakr at viti, wise, i. 58; þar ferr vit eptir vænleik, Ld. 198; manna vænstr til vits, Fms. ix. 480; em ek svá viti borinn, Fær. 200; vel viti borinn, with a good understanding, Fb. ii. 109; mann-vit, ú-vit, verks-vit, hug-vit; the allit. phrase, með vitum (= vitnum) ok váttum, with wit and witness, N. G. L. i. 180; þat er mitt vit ( my opinion), at …, Sturl. i. 45.
    II. plur. in spec. usages, a place where a thing is kept or hoarded, a case (Dan. gjemmer); fannsk engi hlutr í vitum hans, Fms. ii. 57; hann varðveitti í vitum sínum annars manns fingr-gull, Bs. i. 197; þú hefir í vitum þínum lík barns, … láta rannsaka vit sín, Clem. 134; ek ætla annat heldr at þú munir hafa hann í vitum þínum, Vápn. 9; rannsökum vit Simonar ok vitum hvat vér finnum þar, … Simon vill eigi láta rannzaka vit sín, Clem. 134.
    2. a dual (?), the nostrils, including the mouth, i. e. the ‘cases’ of breath and life; blóð rann ákaft af munni hans ok vitum, Fas. iii. 437 (a paper MS.); hélt hann þeim (the hands) fyrir vitin á sér, ellegar hefði hann öndina misst í ógna hver, he held his hands before his nostrils and mouth, or he would have lost his breath in that dreadful cauldron, Stef. Ól.; rann mikill sjór af vitum hans = ἂν στόμα τε δινάς θ, Od. v. 456: hence later, esp. in eccl. usage, one’s wits, the five senses; fimm líkams vitum várum, Greg. 23, MS. 625. 177; öllum vitum ens ytra manns ok ens iðra, Hom. 53; gæta fimm líkams vita várra, Hom. (St.); also skilningar-vit = ‘wit-cases’, i. e. the five senses.
    B. vit [vita A. IV], in the adverbial phrase, á vit e-m or e-s, ‘towards a person,’ calling on, visiting; koma e-m á vit e-s, to bring one towards, Ýt.; jarl sneri þá þangat á vit þeirra, turned towards them, Fms. ix. 310; Englands á vit, towards England, Ód.; for Magnúss jarl vestr um haf á vit ríkis síns, M. returned to his kingdom, Orkn. 158; nú kaupir hann skip, ok ætlar at fara útan á vit fjárins, Bjarn. 13; jarl átti festarmey þar á Englandi ok fór hann þess ráðs á vit, Ó. H. 192; ríða á vit sín, to look after one’s own affairs, Ld. 150 (see ríða); lyfja þeim sitt ofbeldi, nema þeir riði skjótt á vit sín, Al. 10.

    Íslensk-ensk orðabók > VIT

  • 16 atkvæði

    n.
    1) technical term; skal sœkja sem þjófssök fyrir utan atkvæði, with exception of the technical terms, without calling it theft;
    2) word, expression;
    3) sound, pronunciation (atkvæði nafns hvers þeirra);
    4) decision; var því vikit til atkvæða Marðar, referred to Mard’s decision; S. veitti atkvæði (ordered, decreed), at hætta skyldi áverkum; af atkvæði guðanna, by the gods’ decree;
    5) spell, charm; atkvæði Finnunnar, the spell of the Finnish witch.

    Íslensk-ensk orðabók > atkvæði

  • 17 ákall

    * * *
    n.
    1) calling upon, invocation (á. á nafn guðs);
    2) clamour, shouting;
    3) claim, demand (á. til e-s, to a thing).

    Íslensk-ensk orðabók > ákall

  • 18 bœnakall

    Íslensk-ensk orðabók > bœnakall

  • 19 skuldaheimta

    Íslensk-ensk orðabók > skuldaheimta

  • 20 váttnefna

    Íslensk-ensk orðabók > váttnefna

См. также в других словарях:

  • Calling — Американская обложка игры Разработчик Hudson Soft Издатели Hudson Soft …   Википедия

  • Calling — Call ing, n. 1. The act of one who calls; a crying aloud, esp. in order to summon, or to attact the attention of, some one. [1913 Webster] 2. A summoning or convocation, as of Parliament. [1913 Webster] The frequent calling and meeting of… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • calling — I noun activity, business, career, chosen work, concern, craft, employment, endeavor, enterprise, field, function, industry, job, learned profession, lifework, line, line of achievement, line of business, line of work, livelihood, living, means… …   Law dictionary

  • calling — vocation, mid 13c., from prp. of CALL (Cf. call) (v.). The sense traces to I Cor. vii:20 …   Etymology dictionary

  • calling — occupation, pursuit, business, *work, employment Analogous words: profession, *trade, craft, art, handicraft …   New Dictionary of Synonyms

  • calling — [n] chosen profession art, business, career, craft, day gig*, do*, dodge*, employment, gig*, go*, handicraft, hang*, life’s work, lifework, line, métier, mission, nine to five*, occupation, play, province, pursuit, racket*, rat race*, slot*,… …   New thesaurus

  • calling — ► NOUN 1) a profession or occupation. 2) a vocation …   English terms dictionary

  • calling — [kôl′iŋ] n. 1. the action of one that calls 2. one s occupation, profession, or trade 3. an inner urging toward some profession or activity; vocation …   English World dictionary

  • Calling —    The act of calling for deer is to imitate sounds deer make in order to attract them to your area. Calling tactics include grunts, bleats, rattling, snort wheeze and more.    This is a term that is used to refer to imitating different sounds… …   Hunting glossary

  • Calling — For the religious sense of the word, see vocation. For the rock band, see The Calling . For the album by Japanese band Unsraw, see Calling (album). For the single by B z, see Calling (B z song)A game call is a device that is used to mimic animal… …   Wikipedia

  • calling — /kaw ling/, n. 1. the act of a person or thing that calls. 2. vocation, profession, or trade: What is your calling? 3. a call or summons: He had a calling to join the church. 4. a strong impulse or inclination: She did it in response to an inner… …   Universalium

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»