Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

blaesus

  • 1 blaesus

    blaesus, a, um (βλαισός), der beim Sprechen einzelne Buchstaben verschluckt, lispelnd, wie der Zärtling, od. lallend, wie der Betrunkene (vgl. balbus), lingua, Ov.: sonus, von der Aussprache des Papageis, Ov. – subst., balbus et blaesus, ICt.: madidi et blaesi, von Betrunkenen, Iuven. – Dav. Blaesus, Beiname der Iunii, Pedii, bes. der Sempronii, zB. duo (Iunii) Blaesi, Tac. ann. 6, 40, 2.

    lateinisch-deutsches > blaesus

  • 2 blaesus

    blaesus, a, um (βλαισός), der beim Sprechen einzelne Buchstaben verschluckt, lispelnd, wie der Zärtling, od. lallend, wie der Betrunkene (vgl. balbus), lingua, Ov.: sonus, von der Aussprache des Papageis, Ov. – subst., balbus et blaesus, ICt.: madidi et blaesi, von Betrunkenen, Iuven. – Dav. Blaesus, Beiname der Iunii, Pedii, bes. der Sempronii, zB. duo (Iunii) Blaesi, Tac. ann. 6, 40, 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > blaesus

  • 3 asseveratio

    assevērātio (adsevērātio), ōnis, f. (assevero), der angewandte Ernst, a) im Verfahren, der Ernst (die Feierlichkeit), die Festigkeit, Hartnäckigkeit, in hoc orationis genere virtus est asseveratio (feierlicher Ernst), Fronto laud. fum. et pulv. p. 212, 10 N.: asseveratione eādem peragere accusationem, Tac. ann. 2, 31: multā asseveratione coguntur patres, Tac. ann. 4, 19 (vgl. 6, 2): qui se Persei filium ingenti asseveratione mentiretur, Liv. epit. 48. – dah. auch der Nachdruck, den man in Stimme u. Ausdruck legt, quae asseveratio in voce, quae affirmatio in vultu, Plin. pan. 67, 1: ass. dicentis, Quint. 11, 3, 2: respondit Blaesus specie recusantis, sed neque eādem asseveratione, Tac. ann. 3, 35: inter obstrepentes magnā asseveratione nititur, Tac. ann. 4, 42. – b) in der Beteuerung, der Ernst, die ernstliche od. zuversichtliche Behauptung, Beteuerung, α) eig.: confirmatio est nostrorum argumentorum expositio cum asseveratione, Cornif. rhet. 1, 4: cum quorumdam probatio sola sit in asseveratione et perseverantia, Quint. 4, 2, 94: quaedam tantā auctorum asseveratione commendantur, ut etc., Plin. 29, 61: omni asseveratione (im vollen Ernste) tibi affirmo m. folg. Acc. u. Infin., Cic. ad Att. 13, 23, 3: secutā asseveratione Caesaris, quā suo iure disertum eum appellavit, Tac. ann. 4, 52: hāc asseveratione incitati Galli, Iustin. 24, 8, 1: Plur., Chalcid. Tim. 297: quo saepius asseverationibus credunt, eo etc., Min. Fel. 14, 5. – m. folg. Acc. u. Infin., Val. Max. 5, 9, 4. Tac. ann. 4, 15. – β) meton., die Beteuerung = das Beteuerungswort, Quint. 1, 4, 20.

    lateinisch-deutsches > asseveratio

  • 4 inturbidus

    in-turbidus, a, um, I) passiv = nicht beunruhigt, ruhig, inturbidus externis rebus annus, Tac. ann. 3, 52: tutā et inturbidā iuventā frui, Tac. ann. 14, 22. – II) aktiv = zu keinen Unruhen geneigt, Ruhe liebend, friedsam, v. Pers. (Blaesus) sanctus, inturbidus, nullius repentini honoris... appetens, Tac. hist. 3, 39.

    lateinisch-deutsches > inturbidus

  • 5 praevalidus

    prae-validus, a, um, sehr stark, I) eig.: iuvenis, Liv.: ramus, Suet.: moles, Stat.: robora (Eichenstämme), Cypr. – II) bildl., sehr mächtig, a) v. Pers. usw.: Blaesus, Tac.: urbs, Liv.: apud ipsum Marcum praevalidus, sehr viel geltend, sehr angesehen, Vulc. Gallic. – b) v. Lebl.: terra, zu fruchtbar, zu stark tragend, Verg.: nomina equitum, mächtig, bedeutend, Tac.: vitia, überhand genommene, Tac.

    lateinisch-deutsches > praevalidus

  • 6 asseveratio

    assevērātio (adsevērātio), ōnis, f. (assevero), der angewandte Ernst, a) im Verfahren, der Ernst ( die Feierlichkeit), die Festigkeit, Hartnäckigkeit, in hoc orationis genere virtus est asseveratio (feierlicher Ernst), Fronto laud. fum. et pulv. p. 212, 10 N.: asseveratione eādem peragere accusationem, Tac. ann. 2, 31: multā asseveratione coguntur patres, Tac. ann. 4, 19 (vgl. 6, 2): qui se Persei filium ingenti asseveratione mentiretur, Liv. epit. 48. – dah. auch der Nachdruck, den man in Stimme u. Ausdruck legt, quae asseveratio in voce, quae affirmatio in vultu, Plin. pan. 67, 1: ass. dicentis, Quint. 11, 3, 2: respondit Blaesus specie recusantis, sed neque eādem asseveratione, Tac. ann. 3, 35: inter obstrepentes magnā asseveratione nititur, Tac. ann. 4, 42. – b) in der Beteuerung, der Ernst, die ernstliche od. zuversichtliche Behauptung, Beteuerung, α) eig.: confirmatio est nostrorum argumentorum expositio cum asseveratione, Cornif. rhet. 1, 4: cum quorumdam probatio sola sit in asseveratione et perseverantia, Quint. 4, 2, 94: quaedam tantā auctorum asseveratione commendantur, ut etc., Plin. 29, 61: omni asseveratione (im vollen Ernste) tibi affirmo m. folg. Acc. u. Infin., Cic. ad Att. 13, 23, 3: secutā asseveratione Caesaris, quā suo iure disertum eum appellavit, Tac. ann. 4, 52: hāc asseveratione incitati Galli, Iustin. 24, 8, 1: Plur., Chal-
    ————
    cid. Tim. 297: quo saepius asseverationibus credunt, eo etc., Min. Fel. 14, 5. – m. folg. Acc. u. Infin., Val. Max. 5, 9, 4. Tac. ann. 4, 15. – β) meton., die Beteuerung = das Beteuerungswort, Quint. 1, 4, 20.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > asseveratio

  • 7 inturbidus

    in-turbidus, a, um, I) passiv = nicht beunruhigt, ruhig, inturbidus externis rebus annus, Tac. ann. 3, 52: tutā et inturbidā iuventā frui, Tac. ann. 14, 22. – II) aktiv = zu keinen Unruhen geneigt, Ruhe liebend, friedsam, v. Pers. (Blaesus) sanctus, inturbidus, nullius repentini honoris... appetens, Tac. hist. 3, 39.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > inturbidus

  • 8 praevalidus

    prae-validus, a, um, sehr stark, I) eig.: iuvenis, Liv.: ramus, Suet.: moles, Stat.: robora (Eichenstämme), Cypr. – II) bildl., sehr mächtig, a) v. Pers. usw.: Blaesus, Tac.: urbs, Liv.: apud ipsum Marcum praevalidus, sehr viel geltend, sehr angesehen, Vulc. Gallic. – b) v. Lebl.: terra, zu fruchtbar, zu stark tragend, Verg.: nomina equitum, mächtig, bedeutend, Tac.: vitia, überhand genommene, Tac.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > praevalidus

См. также в других словарях:

  • Blaesus — (lateinisch: der Lispelnde) war ein häufiges römisches Cognomen, vor allem bei den Gellii, den Naevii, den Iunii, den Pedii, den Sallustii, den Sentii und den Sempronii. Personen mit dem Namen Blaesus waren neben den oben genannten gentes… …   Deutsch Wikipedia

  • BLAESUS — nomen viri. Stat. l. 2. Silv. 1. ad Meliorem, v. 191. Noucrat effigiem generosique ardua Blaesi Ora puer. Et paulo Post, v. 201. Et amissi puerum solatia Blaesi Tollit humo: intimus fuit Melioris, cuius obitum hic magnô luctu atque impensis… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • BLAESUS nomine Funius — Lugdunensis Galliae rector, cum Italica legione et ala Taurina Lugduni tendentibus ad partes Vitellii accessit. Tacit. Hist. l. 1. c. 59. genere illustri, largus animô et par opibus, qui Vitellio mullô principali paratu, sed veteri egestate… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 10) — Quintus Iunius Blaesus war ein römischer Politiker und Senator in der ersten Hälfte des 1. Jahrhunderts n. Chr. Blaesus gelangte als erster seiner Familie in den Senat. Über seine Ämterlaufbahn ist wenig bekannt. Vor seinem Suffektkonsulat im… …   Deutsch Wikipedia

  • Gaius Sempronius Blaesus (Konsul 253 v. Chr.) — Gaius Sempronius Blaesus entstammte dem römischen Plebejergeschlecht der Sempronier und war in den Jahren 253 und 244 v. Chr. Konsul. Leben Laut dem Zeugnis der Fasti Capitolini und Triumphalakten führten sowohl der Vater als auch der Großvater… …   Deutsch Wikipedia

  • Junius Blaesus — Quintus Junius Blaesus (? ndash; 31 AD) was a Roman proconsul who governed the Africa Province from 21 to 23. He was the uncle of Lucius Aelius Sejanus, Prefect of the Praetorian Guard and the chief advisor of Emperor Tiberius. It was through his …   Wikipedia

  • Gaius Sempronius Blaesus — ist der Name folgender Personen: Gaius Sempronius Blaesus (Konsul 253 v. Chr.), römischer Konsul während des Ersten Punischen Krieges (253 und 244 v. Chr.) Gaius Sempronius Blaesus (Volkstribun), römischer Volkstribun 211 v. Chr. Gaius Sempronius …   Deutsch Wikipedia

  • Gaius Sempronius Blaesus (Volkstribun) — Gaius Sempronius Blaesus entstammte dem römischen Plebejergeschlecht der Sempronier und war 211 v. Chr. Volkstribun. Leben 211 v. Chr. erhob Gaius Sempronius Blaesus als Volkstribun Anklage gegen Gnaeus Fulvius Flaccus wegen dessen im Vorjahr… …   Deutsch Wikipedia

  • Iunius Blaesus — ist der Name folgender Personen: Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 10), Suffektkonsul und Statthalter von Pannonien Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 28) († 36), dessen Sohn, Militärtribun in Pannonien Diese Seite ist eine …   Deutsch Wikipedia

  • Quintus Iunius Blaesus — ist der Name folgender Personen: Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 10), römischer Politiker und Senator, Statthalter der Provinz Africa Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 28) († 36), römischer Politiker und Senator Diese Seite i …   Deutsch Wikipedia

  • Quintus Iunius Blaesus (Suffektkonsul 28) — Quintus Iunius Blaesus († 36) war ein römischer Politiker und Senator. Blaesus’ gleichnamiger Vater war im Jahr 10 Suffektkonsul gewesen. Seine Beamtenlaufbahn ist weitestgehend unbekannt. Gesichert ist nur, dass er unter seinem Vater in… …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»