-
1 πνεῦμα
πνεῦμα, τό, Hauch, Wind, Luft; zuerst bei Her., ἀνέμων, 7, 61; das Schnauben der Rosse, Aesch. Spt. 446; λύσσης πνεύματι μάργῳ, Prom. 886; auch σάλπιγξ βροτείου πνεύματος πληρουμένη, Eum. 538; u. vom Hauche des Windes, Prom. 1049 Pers. 110; der Lebensathem, σωϑεὶς δὲ πνεῠμ' ἀπώλεσεν, Spt. 966; auch, wie aura, Gunst, δέξαιϑ' ἱκέτην τὸν ϑηλυγενῆ στόλον αἰδοίῳ πνεύματι χώρας, Suppl. 29; vgl. Soph. O. C. 618; ὀξυτόνου διὰ πνεύματος, Soph. Phil. 1082, u. öfter vom Winde, ἐπεὶ ἀφῆκε πνεῠμα, Eur. Hec. 571; πνεῠμ' ἀνεὶς ἐκ πνευμόνων, Or. 277, u. öfter; πνεῦμα λεῖον καὶ καϑεστηκός, Ar. Ran. 1001; u. in Prosa, Athem. πνεῠμα ἄτοπον καὶ δυςῶδες ἠφίει, Thuc. 2, 49; τὰς τοῦ πνεύματος διεξόδους ἀποφράττον, Plat. Tim. 91 c; πότερον τὸ πνεῦμα ψυχρὸν φήσομεν, Theaet. 152 b, u. öfter; auch = Wind, κονιορτοῦ ὑπὸ πνεύματος φερομένου, Rep. VI, 496 d; ἡ βία τοῦ πνεύματος, πνεῦμα ἆντίον, Pol. 1, 44, 4. 60, 6; τὸ πνεῦμα ἔχειν διά τινα, d. i. Einem sein Leben verdanken, 31, 18, 4 u. Sp., wie Plut. u. Luc.; ἀφῆκε τὸ πνεῦμα, N. T., er gab seinen Geist auf; – τὸ πνεῦμα ἄνω ἔχειν, außer Athem sein, auch τὸ πνεῦμα γίγνεται ἄνω, Mein. Men. p. 12; Epicrat. bei Poll. 9, 57; eben so μετέωρον πνεῦμα, Hippocr., Athemlosigkeit, wobei der Athem oben am Ende der Luftröhre zu sitzen scheint. Auch belebtes Wesen, ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ' ἐγενόμην πνεῦμα, νῦν δ' οὐκέτ' οὐδέν, ἀλλὰ γῆ πεποίημαι, Phoenix Coloph. bei Ath. XII, 530 f. – Im plur., Athemzüge, Medic. – In der Jägersprache, die Witterung des Wildes. – Bei den Gramm. das Hauchzeichen, spiritus.
-
2 πνεῦμα
πνεῦμα, τό, Hauch, Wind, Luft; das Schnauben der Rosse u. vom Hauche des Windes; der Lebensatem; wie aura, Gunst; Wind; τὸ πνεῦμα ἔχειν διά τινα, = einem sein Leben verdanken; ἀφῆκε τὸ πνεῦμα, er gab seinen Geist auf; τὸ πνεῦμα ἄνω ἔχειν, außer Atem sein; μετέωρον πνεῦμα, Atemlosigkeit, wobei der Atem oben am Ende der Luftröhre zu sitzen scheint; plur., Atemzüge; Jägersprache: die Witterung des Wildes; das Hauchzeichen, spiritus
См. также в других словарях:
aura — aura … Dictionnaire des rimes
aura — [ ɔra ] n. f. • 1793; mot lat. « souffle » 1 ♦ Hist. des sc. Émanation ou principe subtil d un corps, d une substance. Sc. occultes Sorte de halo enveloppant le corps, visible aux seuls initiés. ♢ (1923) Fig. et littér. Atmosphère qui entoure ou… … Encyclopédie Universelle
Aura — (griech. αύρα, ávra – die Aura, der Hauch, Lufthauch ) steht für: Aura (Göttin), griechische Göttin der Morgenbrise einen Begriff aus esoterischen Lehren für eine wahrnehmbare Ausstrahlung, siehe Energiekörper Heiligenschein, ein Symbol in der… … Deutsch Wikipedia
Aura — Saltar a navegación, búsqueda La palabra Aura hace referencia a varios artículos: Dependiendo del texto o tema de interés: Contenido 1 Ciencia 2 Lugares 3 Música 4 … Wikipedia Español
Aura — may refer to:In science and medicine: *Aura (symptom), a symptom experienced before a migraine or seizure *Aura (optics), an optical phenomenon *Aura (paranormal), a field of luminous multicolored radiation around a person or object *Aura… … Wikipedia
aură — ÁURĂ s.f. (livr.; adesea fig.) Nimb, aureolă (1). (med.) Stare specifică premergătoare crizei de epilepsie. [pr.: a u ] – Din lat. aura. Trimis de ana zecheru, 13.09.2007. Sursa: DEX 98 ÁURĂ s. v. aureolă … Dicționar Român
Aura — Sf Ausstrahlung per. Wortschatz fach. (16. Jh., Bedeutung 19. Jh.) Entlehnung. Entlehnt aus l. aura Lufthauch, Lichtglanz, Dunst , dieses aus gr. aúra Luft, Hauch , in dieser Bedeutung zunächst auch deutsch. Das Wort wurde in der antiken Medizin… … Etymologisches Wörterbuch der deutschen sprache
Aura — Aura: Das Fremdwort mit der Bedeutung »besondere Ausstrahlung« wurde im 17. Jh. aus lat. áura »Lufthauch, Dunst« entlehnt. Dieses geht zurück auf griech. aura »Luft, Hauch«. In dieser an das Lateinische und Griechische angelehnten Bedeutung ist… … Das Herkunftswörterbuch
aura — f. neurol. Sensación pasajera que precede una enfermedad o ataque epiléptico. Puede producirse por vía motora, auditiva, olfativa, visual o psíquica. Medical Dictionary. 2011. aura … Diccionario médico
aura — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. aurze, blm {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} zespół zjawisk atmosferycznych w danym czasie i miejscu; pogoda : {{/stl 7}}{{stl 10}}Deszczowa, jesienna aura. {{/stl 10}}{{stl 20}}… … Langenscheidt Polski wyjaśnień
Aura — Au ra, n.; pl. {Aur[ae]}. [L. aura air, akin to Gr. ?.] 1. Any subtile, invisible emanation, effluvium, or exhalation from a substance, as the aroma of flowers, the odor of the blood, a supposed fertilizing emanation from the pollen of flowers,… … The Collaborative International Dictionary of English