-
1 auguro
auguro, āvī, ātum, āre (augur), I) das Amt eines Augurs verrichten, Augurien anstellen, Wahrzeichen beobachten und deuten, m. Acc. der Sache, wegen der man Augurien anstellt, sacerdotes vineta virgetaque et salutem populi auguranto, Cic. de legg. 2, 21. – Passiv, res od. locus auguratur, wird durch Augurien geweiht, Cic. u. Liv.: u. augurato (Abl. absol.), nach Anstellung der Augurien, Liv. u. Suet. – II) übtr.: A) im allg.: ad terram aspice et despice, oculis in vestigiis astute augura, spähe umher wie ein Augur, Plaut. cist. 693. – B) insbes.: 1) prophezeien, vorhersagen, cui quidem utinam vere, fideliter, abunde ante auguraverim, Cic. fr.: aug. sibi annos longos, Val. Flacc. – 2) etw. ahnen, von etw. ein Vorgefühl haben, si quid mens veri augurat, Verg.: praesentit animus et augurat quodammodo, quae futura sit suavitas, Cic. fr.: propemodum animus coniecturā de errore eius augurat, Pacuv. fr. – Gew. als Depon.:
-
2 auguro
auguro, āvī, ātum, āre (augur), I) das Amt eines Augurs verrichten, Augurien anstellen, Wahrzeichen beobachten und deuten, m. Acc. der Sache, wegen der man Augurien anstellt, sacerdotes vineta virgetaque et salutem populi auguranto, Cic. de legg. 2, 21. – Passiv, res od. locus auguratur, wird durch Augurien geweiht, Cic. u. Liv.: u. augurato (Abl. absol.), nach Anstellung der Augurien, Liv. u. Suet. – II) übtr.: A) im allg.: ad terram aspice et despice, oculis in vestigiis astute augura, spähe umher wie ein Augur, Plaut. cist. 693. – B) insbes.: 1) prophezeien, vorhersagen, cui quidem utinam vere, fideliter, abunde ante auguraverim, Cic. fr.: aug. sibi annos longos, Val. Flacc. – 2) etw. ahnen, von etw. ein Vorgefühl haben, si quid mens veri augurat, Verg.: praesentit animus et augurat quodammodo, quae futura sit suavitas, Cic. fr.: propemodum animus coniecturā de errore eius augurat, Pacuv. fr. – Gew. als Depon.: -
3 auguraculum
augurāculum, ī, n. (auguro), Name der Burg von Rom, weil die Auguren daselbst den Vogelflug beobachteten, Paul. ex Fest. 18, 14; vgl. Sacrif. Arg. b. Varr. LL. 5, 52 (nach Turnebus' Konjektur).
-
4 auguratio
-
5 augurato
augurātō, s. auguro.
-
6 augurator
-
7 auguratorium
augurātōrium, ī, n. (auguro) = augurale (s. augurālis no. II, 1), Hygin. de munit. castr. 11. Corp. inscr. Lat. 6, 976.
-
8 auguratrix
augurātrīx, īcis, f. (auguro), die Weissagerin, Wahrsagerin, Vulg. Iesai. 57, 3. Hier. in Iesai. 16, 57, 3.
-
9 auguratus
augurātus, ūs, m. (auguro), I) das Auguramt, aug. alcis, Cic.: insigne auguratus, Cic.: scientia auguratus, Cic.: auguratu praeditus, Tac.: auguratum deferre alci, Cic.: auguratum accipere, Plin. ep. – Plur., pontificatus auguratusque, Tac. hist. 1, 77. – II) die Weissagung, Tert. de anim. 26. – / Altlat. augeratus, s. Prisc, 1, 36.
-
10 exauguro
ex-auguro, āre, eine geweihte Sache od. Pers. dem gewöhnlichen Gebrauche wieder anheimgeben, die Weihe einer Sache od. Pers. aufheben, eine Sache od. Pers. profanieren, fana, Cato fr.: fana sacellaque, Liv.: Vestalem, Gell.
-
11 inauguro
in-auguro, āvī, ātum, āre, I) intr. Augurien anstellen, die Weissagevögel befragen, Palatium Romulus, Remus Aventinum ad inaugurandum templa capiunt, Liv. 1, 6, 4: m. folg. indir. Fragesatz, inaugura, fierine possit, quod nunc ego mente concipio, Liv. 1, 36, 4. – impers., inauguratum est, Plaut. asin. 259. – u. Abl. Partic. absol., inaugurātō, nach-, mit Anstellung der Augurien, Liv. 1, 36, 3 u. 5, 52, 2. – II) tr. durch Befragen des Vogelfluges eine gewisse Heiligkeit geben, einen Tempel usw. einweihen (Ggstz. exaugurare), locum, Liv.: templum, Cic.: centurias, Liv.: übtr., qualis erat terris, quem Tibris inaugurat, annus? Claud. VI. cons. Hon. 12. – einen Priester usw. weihen, einsetzen, flaminem, Cic. u. Liv.: regem sacrificum, Liv.: augurem, Liv.: übtr., cenā et poculis magnis inauguratur (dux latronum), Apul. met. 7, 9.
-
12 auguraculum
augurāculum, ī, n. (auguro), Name der Burg von Rom, weil die Auguren daselbst den Vogelflug beobachteten, Paul. ex Fest. 18, 14; vgl. Sacrif. Arg. b. Varr. LL. 5, 52 (nach Turnebus' Konjektur).Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > auguraculum
-
13 auguratio
Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > auguratio
-
14 augurato
augurātō, s. auguro.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > augurato
-
15 augurator
Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > augurator
-
16 auguratorium
augurātōrium, ī, n. (auguro) = augurale (s. auguralis no. II, 1), Hygin. de munit. castr. 11. Corp. inscr. Lat. 6, 976.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > auguratorium
-
17 auguratrix
augurātrīx, īcis, f. (auguro), die Weissagerin, Wahrsagerin, Vulg. Iesai. 57, 3. Hier. in Iesai. 16, 57, 3.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > auguratrix
-
18 auguratus
augurātus, ūs, m. (auguro), I) das Auguramt, aug. alcis, Cic.: insigne auguratus, Cic.: scientia auguratus, Cic.: auguratu praeditus, Tac.: auguratum deferre alci, Cic.: auguratum accipere, Plin. ep. – Plur., pontificatus auguratusque, Tac. hist. 1, 77. – II) die Weissagung, Tert. de anim. 26. – ⇒ Altlat. augeratus, s. Prisc, 1, 36.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > auguratus
-
19 exauguro
ex-auguro, āre, eine geweihte Sache od. Pers. dem gewöhnlichen Gebrauche wieder anheimgeben, die Weihe einer Sache od. Pers. aufheben, eine Sache od. Pers. profanieren, fana, Cato fr.: fana sacellaque, Liv.: Vestalem, Gell.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > exauguro
-
20 inauguro
in-auguro, āvī, ātum, āre, I) intr. Augurien anstellen, die Weissagevögel befragen, Palatium Romulus, Remus Aventinum ad inaugurandum templa capiunt, Liv. 1, 6, 4: m. folg. indir. Fragesatz, inaugura, fierine possit, quod nunc ego mente concipio, Liv. 1, 36, 4. – impers., inauguratum est, Plaut. asin. 259. – u. Abl. Partic. absol., inaugurātō, nach-, mit Anstellung der Augurien, Liv. 1, 36, 3 u. 5, 52, 2. – II) tr. durch Befragen des Vogelfluges eine gewisse Heiligkeit geben, einen Tempel usw. einweihen (Ggstz. exaugurare), locum, Liv.: templum, Cic.: centurias, Liv.: übtr., qualis erat terris, quem Tibris inaugurat, annus? Claud. VI. cons. Hon. 12. – einen Priester usw. weihen, einsetzen, flaminem, Cic. u. Liv.: regem sacrificum, Liv.: augurem, Liv.: übtr., cenā et poculis magnis inauguratur (dux latronum), Apul. met. 7, 9.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > inauguro
См. также в других словарях:
Guerra de Troya — La caída de Troya, por Johann Georg Trautmann (1713–1769). De las colecciones de los grandes duques de Baden, Karlsruhe. La guerra de Troya fue un conflicto bélico en el que se enfrentaron una coalición de ejércitos aqueos contra la ciudad de… … Wikipedia Español
augurare — au·gu·rà·re v.tr. e intr. (io àuguro) 1. v.tr. AU manifestare a qcn. il desiderio o la speranza che gli accada qcs. di positivo: ti auguro di vincere al totocalcio; con antifrasi: ti auguro di avere un incidente | formulare un augurio: augurare… … Dizionario italiano
Elecciones presidenciales de Uruguay de 2009 — Saltar a navegación, búsqueda ‹ 2004 • • 2014 › Elecciones presidenciales 2009 (Balotaje) … Wikipedia Español
Vicente Coves — Existen desacuerdos sobre la neutralidad en el punto de vista de la versión actual de este artículo o sección. En la página de discusión puedes consultar el debate al respecto. Vicente Coves, (Jaén 1982), guitarrista clásico. Contenido … Wikipedia Español
augurarsi — au·gu·ràr·si v.pronom.tr. e intr. (io mi àuguro) AD 1. v.pronom.tr., sperare: mi auguro che tu guarisca presto, si augurava una vittoria | rec., scambiarsi gli auguri: ci siamo augurati buon anno 2. v.pronom.intr. OB LE trarre auspici:… … Dizionario italiano
augurar — Se conjuga como: amar Infinitivo: Gerundio: Participio: augurar augurando augurado Indicativo presente imperfecto pretérito futuro condicional yo tú él, ella, Ud. nosotros vosotros ellos, ellas, Uds. auguro auguras augura auguramos auguráis … Wordreference Spanish Conjugations Dictionary
augurare — (ant. e pop. agurare) [dal lat. augurare, der. di augur augure ] (io àuguro, ecc.). ■ v. intr. (aus. avere ) 1. (stor.) [esercitare l ufficio di augure] ▶◀ auspicare. 2. (estens., lett.) [fare pronostici, assol. o con la prep. di : a. bene,… … Enciclopedia Italiana
Sándor Szathmári — Szathmári Sándor [Satma’ri Sa’ndor] (born 19 June 1897, Gyula – died 16 July 1974 in Budapest) was a writer, mechanical engineer, Esperantist, one of the leading figures in Esperanto literature. Biography Family backgroundHis father – who was… … Wikipedia
Accattone — Filmdaten Deutscher Titel Accattone – Wer nie sein Brot mit Tränen aß Originaltitel Accattone … Deutsch Wikipedia
Accattone - Wer nie sein Brot mit Tränen aß — Filmdaten Deutscher Titel: Accattone – Wer nie sein Brot mit Tränen aß Originaltitel: Accattone Produktionsland: Italien Erscheinungsjahr: 1961 Länge: 116 Min. 32 Sek. dt. Fassung: 115 Minuten Originalsprache … Deutsch Wikipedia
Accattone – Wer nie sein Brot mit Tränen aß — Filmdaten Deutscher Titel: Accattone – Wer nie sein Brot mit Tränen aß Originaltitel: Accattone Produktionsland: Italien Erscheinungsjahr: 1961 Länge: 116 Min. 32 Sek. dt. Fassung: 115 Minuten Originalsprache … Deutsch Wikipedia