Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

assertio

  • 1 assertio

    assertio (adsertio), ōnis, f. (2. assero), I) die förmliche Behauptung, daß jemand ein freier Mensch sei, ass. libertatis, Min. Fel.: assertionem alci denegare, Traian. in Plin. ep.: esse in assertione, Quint.: Plur., perfusoriae assertiones, sachverdrehende Freisprechungen, Suet. Dom. 8, 1: hanc totam legem de assertionibus firmavit, Capit. Anton. phil. 9, 9. – II) übtr., 1) das Zusprechen, Einverleiben in usw., amplissimi ordinis, Cod. Theod. 6, 7, 22: personarum, ibid.16, 1, 3. – 2) die Behauptung, sententiarum, Sidon. ep. 7, 9: religiosa deorum, Behauptung des Daseins Gottes, Arnob. 4, 21: haec quippe enim demonstrata de post gestis assertio est, Auct. itin. Alex. 43: Ggstz. assertio talis rei et abnegatio, Arnob. 1, 32.

    lateinisch-deutsches > assertio

  • 2 assertio

    assertio (adsertio), ōnis, f. [st2]1 [-] action de revendiquer pour qqn la condition de personne libre ou la condition d'esclave, revendication en matière de liberté. [st2]2 [-] assertion, affirmation.    - adsertionem denegare alicui: refuser à qqn le droit de revendiquer la condition d'homme libre.
    * * *
    assertio (adsertio), ōnis, f. [st2]1 [-] action de revendiquer pour qqn la condition de personne libre ou la condition d'esclave, revendication en matière de liberté. [st2]2 [-] assertion, affirmation.    - adsertionem denegare alicui: refuser à qqn le droit de revendiquer la condition d'homme libre.
    * * *
        Assertio, assertionis, f. g. Cic. Affirmation, Confirmation.

    Dictionarium latinogallicum > assertio

  • 3 assertio

    assertio (adsertio), ōnis, f. (2. assero), I) die förmliche Behauptung, daß jemand ein freier Mensch sei, ass. libertatis, Min. Fel.: assertionem alci denegare, Traian. in Plin. ep.: esse in assertione, Quint.: Plur., perfusoriae assertiones, sachverdrehende Freisprechungen, Suet. Dom. 8, 1: hanc totam legem de assertionibus firmavit, Capit. Anton. phil. 9, 9. – II) übtr., 1) das Zusprechen, Einverleiben in usw., amplissimi ordinis, Cod. Theod. 6, 7, 22: personarum, ibid.16, 1, 3. – 2) die Behauptung, sententiarum, Sidon. ep. 7, 9: religiosa deorum, Behauptung des Daseins Gottes, Arnob. 4, 21: haec quippe enim demonstrata de post gestis assertio est, Auct. itin. Alex. 43: Ggstz. assertio talis rei et abnegatio, Arnob. 1, 32.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > assertio

  • 4 assertio

    assertĭo ( ads-), ōnis, f. [2. assero].
    I.
    Lit. (acc. to 2. assero, I. A.), a formal declaration that one is a freeman or a slave:

    adsertio tam a servitute in libertatem, quam a libertate in servitium trahi significat,

    Prisc. p. 1208 P.; Traj. ap. Plin. Ep. 10, 72 fin.:

    perfusoriae adsertiones,

    unauthorized declarations of freedom, Suet. Dom. 8:

    sitne liber qui est in adsertione,

    Quint. 3, 6, 57:

    ut in reis deportatis et adsertione secundā (i. e. judicio secundo, in quo adsertor de libertate agit),

    id. 5, 2, 1; so also id. 11, 1, 78; cf. Cod. Just. 7, 17, 1.—
    II.
    In gen., an assertion (late Lat.), Arn. 1, p. 18:

    deorum adsertio religiosa,

    an assertion of the existence of the gods, id. 4, p. 141.

    Lewis & Short latin dictionary > assertio

  • 5 assertio

    ōnis f. [ assero II \]
    1) юр. объявление (кого-л.) свободным или рабом PJ, Q, Su

    Латинско-русский словарь > assertio

  • 6 assertio

    1) судебное требование свободы человека посредством защитника, представителя (assertor) (tit. C. 7, 17. 1 8. C. Th. 4, 8. 1. 16. C. Th. 6. 4). 2) утверждение, приведение (1. 4 C. 7, 63). 3) включение в состав (1. 22. C. Th. 6, 27. 1 3. C. Th. 16, 1).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > assertio

  • 7 assertio

    I
    assertion; statement
    II
    act of claiming free or slave (for status); defense/vindication (of character)

    Latin-English dictionary > assertio

  • 8 adsertio

    assertio (adsertio), ōnis, f. [st2]1 [-] action de revendiquer pour qqn la condition de personne libre ou la condition d'esclave, revendication en matière de liberté. [st2]2 [-] assertion, affirmation.    - adsertionem denegare alicui: refuser à qqn le droit de revendiquer la condition d'homme libre.

    Dictionarium latinogallicum > adsertio

  • 9 adsertio

    assertĭo ( ads-), ōnis, f. [2. assero].
    I.
    Lit. (acc. to 2. assero, I. A.), a formal declaration that one is a freeman or a slave:

    adsertio tam a servitute in libertatem, quam a libertate in servitium trahi significat,

    Prisc. p. 1208 P.; Traj. ap. Plin. Ep. 10, 72 fin.:

    perfusoriae adsertiones,

    unauthorized declarations of freedom, Suet. Dom. 8:

    sitne liber qui est in adsertione,

    Quint. 3, 6, 57:

    ut in reis deportatis et adsertione secundā (i. e. judicio secundo, in quo adsertor de libertate agit),

    id. 5, 2, 1; so also id. 11, 1, 78; cf. Cod. Just. 7, 17, 1.—
    II.
    In gen., an assertion (late Lat.), Arn. 1, p. 18:

    deorum adsertio religiosa,

    an assertion of the existence of the gods, id. 4, p. 141.

    Lewis & Short latin dictionary > adsertio

  • 10 perfusorius

    perfūsōrius, a, um [ perfundo ]
    1) поверхностный, неглубокий ( voluptas Sen)
    2) искажающий, ложный ( assertio Su)

    Латинско-русский словарь > perfusorius

  • 11 abnegatio

    abnegātio, ōnis, f. (abnego), das Ableugnen, die Verneinung (Ggstz. confessio, assertio), Spät.

    lateinisch-deutsches > abnegatio

  • 12 virosus [2]

    2. vīrōsus, a, um (virus), I) von starkem Geruche, stark riechend od. stinkend, castorea, Verg.: odor, Scrib. Larg.: pisces, Cels.: aves, Apic.: virosissimum remedium, Scrib. Larg.: iuncus Africanus est virosae mordacitatis, hat einen scharfen u. stinkenden Geschmack, Plin. – II) giftig, spinae, Apul. met. 7, 18. p. 483 ed. Oud. (Hildebr. viriosas): os (serpentis), Salv. adv. avar. 1, 1. § 1. – übtr., assertio, Mart. Cap. 4. § 332: aures mariti virosā susurrorum faece completae, Sidon. epist. 5, 7, 7.

    lateinisch-deutsches > virosus [2]

  • 13 abnegatio

    abnegātio, ōnis, f. (abnego), das Ableugnen, die Verneinung (Ggstz. confessio, assertio), Spät.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > abnegatio

  • 14 virosus

    1. virōsus, a, um (vir), mannsüchtig, mannstoll, uxor, Lucil. 282: femina, Apul. met. 9, 14: filia, Porphyr. Hor. carm. 3, 15, 8: virosa non sum, Afran. com. 62. – v. Manne, Scip. Afr. bei Gell. 6 (7), 12, 5. – übtr., si mulier eo lotio locos (= vulvam) fovebit, numquam ii virosi (geil) fient, Cato r.r. 157, 11.
    ————————
    2. vīrōsus, a, um (virus), I) von starkem Geruche, stark riechend od. stinkend, castorea, Verg.: odor, Scrib. Larg.: pisces, Cels.: aves, Apic.: virosissimum remedium, Scrib. Larg.: iuncus Africanus est virosae mordacitatis, hat einen scharfen u. stinkenden Geschmack, Plin. – II) giftig, spinae, Apul. met. 7, 18. p. 483 ed. Oud. (Hildebr. viriosas): os (serpentis), Salv. adv. avar. 1, 1. § 1. – übtr., assertio, Mart. Cap. 4. § 332: aures mariti virosā susurrorum faece completae, Sidon. epist. 5, 7, 7.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > virosus

  • 15 assertor

    1) представитель, требующий перед судом прав свободы для известно голица (Gaj. IV. 14. Paul. V. 1. § 5. 1. 2 C. 7, 17. cf. assertio s. 1). 2) исповедующий, напр. Nicaenae fidei (1. 2 §1 C. 1, 1).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > assertor

  • 16 adsero

    1.
    as-sĕro ( ads-, K. and H., Müller), sēvi, situm, 3, v. a., to sow, plant, or set near something (very rare;

    not in Cic.), Agroet. de Orthogr. p. 2274 P.: vites,

    Cato, R. R. 32 fin.:

    vitis adsita ad olus,

    Varr. R. R. 1, 16 fin.:

    vites propter cupressos,

    id. ib. 1, 26: Lenta quin velut adsitas Vitis implicat arbores, * Cat. 61, 102: populus adsita certis Limitibus, * Hor. Ep. 2, 2, 170 (quippe quae vitibus maritaretur, Agroet. l. c.).
    2.
    as-sĕro ( ads-, Ritschl, Fleckeisen, Merk., Halm, Weissenb.), sĕrŭi, sertum, 3, v. a., to join some person or thing to one's self; hence,
    I.
    As a jurid. t. t. (so this word is most freq. found; cf. assertor and assertio).
    A.
    Aliquem manu, in libertatem or liberali causā (also merely manu, and finally absol. adserere), to declare one (a slave) to be free by laying hands upon him, to set free, to liberate:

    adserere manu in libertatem...,

    Varr. L. L. 6, § 64 Müll.:

    qui in libertatem adserebant,

    Suet. Vit. 10:

    se adserit in libertatem,

    Dig. 47, 10, 11 fin.:

    in iis qui adserantur in libertatem, quia quivis lege agere possit, id juris esse,

    Liv. 3, 45; so,

    in ingenuitatem,

    Suet. Aug. 74:

    se ingenuitati,

    Dig. 40, 14, 2:

    manu eas adserat Suas populares liberali causā,

    Plaut. Poen. 4, 2, 83:

    manuque liberali causā ambas adseras,

    id. ib. 5, 2, 142: si quisquam hanc liberali adseruisset manu, id. Curc. 5, 2, 68:

    ego liberali illam adsero causā manu,

    Ter. Ad. 2, 1, 40: cum in causā liberali eum, qui adserebatur cognatum, suum esse diceret, * Cic. Fl. 17, 40:

    neminem venire, qui istas adsereret manu,

    Plaut. Poen. 5, 6, 11:

    illam a lenone adserito manu,

    id. Pers. 1, 3, 83;

    and transf.: pisces manu adserere,

    id. Rud. 4, 3, 34:

    adserui jam me fugique catenas,

    Ov. Am. 3, 11, 3 Merk.; Suet. Vesp. 3; id. Gram. 21.—
    B.
    Aliquem in servitutem, to declare one to be a slave by laying the hand upon him, to claim as a slave:

    M. Claudio clienti negotium dedit (Ap. Claudius), ut virginem in servitutem adsereret,

    Liv. 3, 44; so Suet. Tib. 2; Liv. 34, 18; 35, 16 fin.
    II.
    After the poets of the Aug. per., transf. from the judicial sphere to common life.
    A.
    (Acc. to I. A.) To free from, to protect, defend, defend against (esp. freq. in Flor. and Suet.):

    habe ante oculos mortalitatem, a quā adserere te hoc uno munimento potes,

    Plin. Ep. 2, 10, 4:

    se ab injuriā oblivionis,

    id. ib. 3, 5, 9:

    liberatae Italiae adsertique imperii nuntius,

    Flor. 3, 3, 19:

    post adsertam a Manlio, restitutam a Camillo urbem,

    id. 1, 13, 19:

    Latini quoque Tarquinios adserebant,

    id. 1, 11, 1:

    Gracchanas leges,

    id. 3, 16, 1:

    easdem leges,

    id. 3, 17, 1; so id. 2, 18, 16; 3, 3, 19; 3, 17, 4:

    dignitatem,

    Suet. Caes. 16 (cf. Caes. B. C. 1, 7, and Suet. Caes. 33:

    defendere dignitatem,

    id. ib. 72:

    tueri dignitatem): senatus in adserendā libertate consensit,

    in the restoring of freedom, Suet. Calig. 60; id. Claud. 10:

    namque adserit urbes sola fames (liberas facit urbes contra dominos, Schol.),

    Luc. 3, 56:

    hoc focale tuas adserat auriculas,

    i. e. guard against the hearing of bad verses, Mart. 14, 142:

    non te cucullis adseret caput tectum (sc. a basiis),

    id. 11, 99.—
    B.
    (Acc. to I. B.) Aliquid sibi, to appropriate something to one's self, to claim, declare it one's own possession: nec laudes adsere nostras, claim not for yourself, etc., Ov. M. 1, 462:

    haec (gaudia) utrāque manu complexuque adsere toto,

    Mart. 1, 16, 9; and (per hypallagen): me adsere caelo, appoint me to the skies, i. e. declare me to be of celestial origin, Ov. M. 1, 761.—In prose, Vell. 2, 60 Runhk.; cf. Val. Max. 4, 4, 4:

    Unus hominum ad hoc aevi Felicis sibi cognomen adseruit L. Sulla,

    Plin. 7, 43, 44, § 137:

    sapientis sibi nomen adseruit,

    Quint. 12, 1, 20:

    sibi artem figurarum,

    id. 9, 3, 64:

    ipse te in alto isto pinguique secessu studiis adseris?

    are you devoting yourself? Plin. Ep. 1, 3, 3:

    dominationem sibi,

    Suet. Oth. 9:

    divinam majestatem sibi,

    id. Calig. 22:

    Gallaeci Graecam sibi originem adserunt,

    Just. 44, 3.—
    C.
    In gen., to maintain, affirm, assert, declare; diabebaioumai, Gloss.:

    non haec Colchidos adserit furorem, Diri prandia nec refert Thyestae,

    Mart. 10, 35:

    Epicharmus testium malis hanc utilissime imponi adserit,

    Plin. 20, 9, 34, § 89, where Jan conjectures ait:

    mollissimum quemque beatum fore adserebant,

    Aur. Vict. Caes. 28, 8; so id. ib. 3, 5:

    non vacat adserere quae finxeris,

    Quint. Decl. 7, 6; Pall. 1, 19, 3; so Veg. 1, 17, 4; 1, 17, 5; 5, 25, 1 al.

    Lewis & Short latin dictionary > adsero

  • 17 assero

    1.
    as-sĕro ( ads-, K. and H., Müller), sēvi, situm, 3, v. a., to sow, plant, or set near something (very rare;

    not in Cic.), Agroet. de Orthogr. p. 2274 P.: vites,

    Cato, R. R. 32 fin.:

    vitis adsita ad olus,

    Varr. R. R. 1, 16 fin.:

    vites propter cupressos,

    id. ib. 1, 26: Lenta quin velut adsitas Vitis implicat arbores, * Cat. 61, 102: populus adsita certis Limitibus, * Hor. Ep. 2, 2, 170 (quippe quae vitibus maritaretur, Agroet. l. c.).
    2.
    as-sĕro ( ads-, Ritschl, Fleckeisen, Merk., Halm, Weissenb.), sĕrŭi, sertum, 3, v. a., to join some person or thing to one's self; hence,
    I.
    As a jurid. t. t. (so this word is most freq. found; cf. assertor and assertio).
    A.
    Aliquem manu, in libertatem or liberali causā (also merely manu, and finally absol. adserere), to declare one (a slave) to be free by laying hands upon him, to set free, to liberate:

    adserere manu in libertatem...,

    Varr. L. L. 6, § 64 Müll.:

    qui in libertatem adserebant,

    Suet. Vit. 10:

    se adserit in libertatem,

    Dig. 47, 10, 11 fin.:

    in iis qui adserantur in libertatem, quia quivis lege agere possit, id juris esse,

    Liv. 3, 45; so,

    in ingenuitatem,

    Suet. Aug. 74:

    se ingenuitati,

    Dig. 40, 14, 2:

    manu eas adserat Suas populares liberali causā,

    Plaut. Poen. 4, 2, 83:

    manuque liberali causā ambas adseras,

    id. ib. 5, 2, 142: si quisquam hanc liberali adseruisset manu, id. Curc. 5, 2, 68:

    ego liberali illam adsero causā manu,

    Ter. Ad. 2, 1, 40: cum in causā liberali eum, qui adserebatur cognatum, suum esse diceret, * Cic. Fl. 17, 40:

    neminem venire, qui istas adsereret manu,

    Plaut. Poen. 5, 6, 11:

    illam a lenone adserito manu,

    id. Pers. 1, 3, 83;

    and transf.: pisces manu adserere,

    id. Rud. 4, 3, 34:

    adserui jam me fugique catenas,

    Ov. Am. 3, 11, 3 Merk.; Suet. Vesp. 3; id. Gram. 21.—
    B.
    Aliquem in servitutem, to declare one to be a slave by laying the hand upon him, to claim as a slave:

    M. Claudio clienti negotium dedit (Ap. Claudius), ut virginem in servitutem adsereret,

    Liv. 3, 44; so Suet. Tib. 2; Liv. 34, 18; 35, 16 fin.
    II.
    After the poets of the Aug. per., transf. from the judicial sphere to common life.
    A.
    (Acc. to I. A.) To free from, to protect, defend, defend against (esp. freq. in Flor. and Suet.):

    habe ante oculos mortalitatem, a quā adserere te hoc uno munimento potes,

    Plin. Ep. 2, 10, 4:

    se ab injuriā oblivionis,

    id. ib. 3, 5, 9:

    liberatae Italiae adsertique imperii nuntius,

    Flor. 3, 3, 19:

    post adsertam a Manlio, restitutam a Camillo urbem,

    id. 1, 13, 19:

    Latini quoque Tarquinios adserebant,

    id. 1, 11, 1:

    Gracchanas leges,

    id. 3, 16, 1:

    easdem leges,

    id. 3, 17, 1; so id. 2, 18, 16; 3, 3, 19; 3, 17, 4:

    dignitatem,

    Suet. Caes. 16 (cf. Caes. B. C. 1, 7, and Suet. Caes. 33:

    defendere dignitatem,

    id. ib. 72:

    tueri dignitatem): senatus in adserendā libertate consensit,

    in the restoring of freedom, Suet. Calig. 60; id. Claud. 10:

    namque adserit urbes sola fames (liberas facit urbes contra dominos, Schol.),

    Luc. 3, 56:

    hoc focale tuas adserat auriculas,

    i. e. guard against the hearing of bad verses, Mart. 14, 142:

    non te cucullis adseret caput tectum (sc. a basiis),

    id. 11, 99.—
    B.
    (Acc. to I. B.) Aliquid sibi, to appropriate something to one's self, to claim, declare it one's own possession: nec laudes adsere nostras, claim not for yourself, etc., Ov. M. 1, 462:

    haec (gaudia) utrāque manu complexuque adsere toto,

    Mart. 1, 16, 9; and (per hypallagen): me adsere caelo, appoint me to the skies, i. e. declare me to be of celestial origin, Ov. M. 1, 761.—In prose, Vell. 2, 60 Runhk.; cf. Val. Max. 4, 4, 4:

    Unus hominum ad hoc aevi Felicis sibi cognomen adseruit L. Sulla,

    Plin. 7, 43, 44, § 137:

    sapientis sibi nomen adseruit,

    Quint. 12, 1, 20:

    sibi artem figurarum,

    id. 9, 3, 64:

    ipse te in alto isto pinguique secessu studiis adseris?

    are you devoting yourself? Plin. Ep. 1, 3, 3:

    dominationem sibi,

    Suet. Oth. 9:

    divinam majestatem sibi,

    id. Calig. 22:

    Gallaeci Graecam sibi originem adserunt,

    Just. 44, 3.—
    C.
    In gen., to maintain, affirm, assert, declare; diabebaioumai, Gloss.:

    non haec Colchidos adserit furorem, Diri prandia nec refert Thyestae,

    Mart. 10, 35:

    Epicharmus testium malis hanc utilissime imponi adserit,

    Plin. 20, 9, 34, § 89, where Jan conjectures ait:

    mollissimum quemque beatum fore adserebant,

    Aur. Vict. Caes. 28, 8; so id. ib. 3, 5:

    non vacat adserere quae finxeris,

    Quint. Decl. 7, 6; Pall. 1, 19, 3; so Veg. 1, 17, 4; 1, 17, 5; 5, 25, 1 al.

    Lewis & Short latin dictionary > assero

  • 18 perfusorius

    perfūsōrĭus, a, um, adj. [perfundo], merely wetting or moistening; hence,
    I.
    Slight, superficial (post-Aug.):

    tenuis et perfusoria voluptas,

    Sen. Ep. 23, 4.—
    II.
    Disturbing, wrongful (post-Aug.):

    assertio,

    Suet. Dom. 8.— Adv.: perfūsōrĭē, slightly, superficially, cursorily, indefinitely (post-class.):

    perfusorie dicere, aut denuntiare,

    Dig. 43, 24, 5:

    dicere,

    ib. 21, 2, 69.

    Lewis & Short latin dictionary > perfusorius

См. также в других словарях:

  • Assertĭo — (lat.), 1) (Assertion), Behauptung; 2) (Rechtsw.), Vertheidigung, Vertretung der Freiheit. Wenn einem Römer die Freiheit rechtlich bestritten war, durfte er nicht selbst vor Gericht erscheinen, sondern ein Anderer (Assertor) mußte seine Sache… …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Defence of the Seven Sacraments — The Defence of the Seven Sacraments (in Latin, Assertio Septem Sacramentorum) is a theological treatise written by King Henry VIII of England in 1521. Henry started to write it in 1519 while he was reading Martin Luther s attack on indulgences.… …   Wikipedia

  • Defensa de los siete sacramentos — Saltar a navegación, búsqueda La Defensa de los siete sacramentos (en latín, Assertio Septem Sacramentorum) es un libro escrito por el Rey Enrique VIII de Inglaterra en 1521. Enrique comenzó a escribir en 1518, mientras leía los ataques a las… …   Wikipedia Español

  • aserción — (Del lat. assertio.) ► sustantivo femenino Acción o resultado de afirmar o dar por cierta una cosa. SINÓNIMO aserto * * * aserción (del lat. «assertĭo, ōnis») f. Aserto. * * * aserción. (Del lat. assertĭo, ōnis). f. Acción y efecto de afirmar o… …   Enciclopedia Universal

  • Assertion — As|ser|ti|on 〈f. 20; Philos.〉 Feststellung, einfache, bestimmte Behauptung [<lat. assertio „gerichtl. Behauptung, dass jmd. frei sei“] * * * As|ser|ti|on, die; , en [lat. assertio] (Philos.): bestimmte, feststellende Behauptung, Versicherung.… …   Universal-Lexikon

  • aserţiune — ASERŢIÚNE, aserţiuni, s.f. (fil.) Enunţ care este dat ca adevărat; p.gener. afirmaţie. [pr.: ţi u ] – Din fr. assertion, lat. assertio, onis. Trimis de laurap, 18.11.2002. Sursa: DEX 98  ASERŢIÚNE s. v. afirmaţie, cuvânt, declaraţie, mărturisire …   Dicționar Român

  • Corpus Catholicorum (series) — Title pages to volume 1Corpus Catholicorum. The Corpus Catholicorum (Corp. Cath., CCath., CC) is a collection of sixteenth century writings by the leading proponents and defenders of the Roman Catholic Church against the teachings of the… …   Wikipedia

  • Paul Eber — im Ausschnitt aus seinem Epitaph in der Stadtkirche der Lutherstadt Wittenberg gemalt von Lucas Cranach d. J …   Deutsch Wikipedia

  • Schriftprinzip — Der Ausdruck sola scriptura (lat. „Allein (durch) die Schrift“) ist ein theologischer Grundsatz der Reformation. Gemäß dem sola scriptura ist die Bibel die hinreichende Vermittlerin des Heils und benötigt keine Ergänzung durch kirchliche… …   Deutsch Wikipedia

  • Sola scriptura — Der Ausdruck sola scriptura (lat. „Allein (durch) die Schrift“) ist ein theologischer Grundsatz der Reformation. Gemäß dem sola scriptura ist die Bibel die hinreichende Vermittlerin des Heils und benötigt keine Ergänzung durch kirchliche… …   Deutsch Wikipedia

  • Мор, Томас — В Википедии есть статьи о других людях с такой фамилией, см. Мор. Не следует путать с Мур, Томас. Томас Мор англ. Thomas More …   Википедия

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»