-
1 carisula
carīsula, ae, f., Demin. v. carisa, w. s., Anon. mim. XV III. p. 400 R2, (nach Ribbecks Vermutung).
-
2 caro [3]
3. cārō, Adv. (carus), teuer, vendere (Ggstz. vili emere), Poët. mim. bei Augustin. trin. 13, 3 (Anon. mim. fr. X II. p. 398 R2). Ulp. dig. 19, 1, 13. § 3: caro valere, teuer zu stehen kommen, Augustin. serm. 21, 4; conf. 11, 2, 1.
-
3 cauma
-
4 denumeratio
dēnumerātio, ōnis, f. (denumero), die Aufzählung, Paul. dig. 38, 10, 10. § 16 M.: perfectionis plenae (der Stufen der Vollkommenheit), Anon. de solemn. 10 (im Spicil. Solesm. 1. p. 12).
-
5 Lacedaemo
Lacedaemo u. Lacedaemōn, onis, f. (Λακεδαίμων), Stadt im Peloponnes, sonst Sparta gen., deren Bewohner im Altertum durch ihre strenge Lebensweise berühmt waren, dah. severa Lacedaemo, Cic. de legg. 2, 39: patiens Lacedaemon, Hor. carm. 1, 7, 10: griech. Acc. -ona, Verg. Aen. 7, 363. Ov. her. 1, 5. Val. Max. 8, 7. ext. 2. Sen. ep. 94, 62. Flor. 2, 7, 12: Abl. locat. gew. Lacedaemone, zB. Cic. Tusc. 2, 46: Lacedaemoni, Nep. praef. 4. – spät. Nbf. Lacedaemona, Dict. 1, 5 u. Lacedaemonia, Isid. orig. 14, 4, 16. Anon. Ravenn. p. 376, 9. – Dav. Lacedaemonius, a, um (Λακεδαιμόνιος), in, aus Lazedämon, lazedämonisch, Sen. u.a.: Tarentum, von Lazedämoniern erbaut, Hor. u. Ov. – subst., Lacedaemonius, iī, m., der Lazedämonier, Cic.: u. Plur. Lacedaemoniī, ōrum, m., die Lazedämonier, Cic. u.a.
-
6 nugulae
nūgulae, ārum, f. (Demin. v. nugae), Possen, Lappereien, Mart. Cap. 1. § 2. Anon. de dub. nom. 582, 23 K. (wo mit L. Müller nugulas zu lesen). – / Sing. nugula, Corp. inscr. Lat. 4, 2987.
-
7 pactuor
pactuor, ārī = pango, Anon. Val. § 49. Vgl. Gloss. IV, 270, 44 pepigit, pactuatus est.
-
8 pseudodoctor
pseudodoctor, ōris, m., der Afterlehrer, pseudodoctores, quibus hic mundus repletus est, (Hilar.) anon. in Iob 1. p. 92.
-
9 rumino
rūmino, āre, u. rūminor, ārī (rumen), wiederkäuen, I) eig. (Form rumino): 1) im allg.: a) intr.: α) v. Tieren, wie v. Rinde u. Schafe, Colum. 6, 6, 1. Plin. 11, 161. Vulg. Levit. 11, 3: v. Kamel, Vulg. Levit. 11, 4: v. Hirsch, Plin. 10, 200: v. Hasen u. Igel, Vulg. Levit. 11, 5 u. 6: v. Fische scarus, Plin. 9, 62: v. der Kropfgans, in veram alvum ruminantis modo refert, Plin. 10, 131. – β) v. Menschen, servi sui recumbentes et ruminantes, Augustin. conf. 11, 2. – b) tr., v. Rinde, pallentes herbas, Verg. ecl. 6, 54: revocatas herbas, Ov. am. 3, 5, 17: reduces gutture herbas, Paul. Nol. carm. 18, 340: v. Fische scarus, epastas escas, Ov. hal. 119. – 2) prägn., essen, genießen, qui cum radicis amarum corticem ruminare cupiunt, poma spernunt, Anon. de solemn. 1 (Spicil. Solesm. tom. 1. p. 9 sq.). – bildl., quam sapida gaudia de pane tuo ruminaret, Augustin. conf. 6, 3. – II) übtr., wiederkäuen = sich od. jmdm. ins Gedächtnis zurückrufen, wiederholen (vgl. Augustin. in psalm. 46, 1 ut, quando audit, sit similis manducanti; cum autem audita in memoriam revocat, sit similis ruminanti), α) Form ruminor: Odyssian Homeri, Varro sat. Men. 60: antiquitates, ibid. 505: humanitatem, Varro logist. (Tanaquil I) p. 258 Riese: haece mulieri, Liv. Andr. tr. 8: figuras habitusque verborum nove aut insigniter dictorum in Laeviano illo carmine, Gell. 19, 7, 2. – β) Form rumino: dum carmina tua ruminas, Symm. epist. 3, 13: cuius edulio saturati ruminamus cotidie verba, Hieron. epist. 96, 17: ama ecclesiasticas legere litteras; legendo et rumidando omnia quae cognitione digna sunt aut certe plurima perdisces, Augustin. epist. 140, 85: qui autem est non oblitus cogitat et cogitando ruminat, ruminando delectatur, Augustin. in psalm. 36. serm. 3. no. 5.
-
10 Sarmata
Sārmata, ae, m. (Σαρμάτης), der Sarmate, Plur. Sārmatae, die Sarmaten, eine Völkerschaft in dem ehemaligen Polen, der kleinen Tatarei u. den angrenzenden Ländern, Sing. meist kollektiv, Lucan. 1, 430. Mart. spect. 3, 4. Avien. descr. orb. 442. Hieron. epist. 60, 16: Plur., Mela 1, 3, 5 (1. § 19). Tac. Germ. 1 u. 17. Capit. Anton. phil. 17, 3: Plur. Sārmati, ōrum, m., Anon. Ravenn. 4, 11. p. 199, 14 Pinder. – Dav.: A) Sārmatia, ae, f. (Σαρματία), Sarmatien, das Land der Sarmaten; war doppelt, das europäische u. das asiatische am östlichen Ufer des Don im heutigen Astrachan, Mela u.a. – B) Sārmaticus, a, um (Σαρματικός), sarmatisch, gens, Ov. u. Mela: mare, Schwarzes Meer, Ov.: laurus, Sieg über die Sarmaten, Mart.: Plur. subst., Sārmatica, ōrum, n., das Sarmatische = das sarmatische Gebiet, Sen. nat. quaest. prol. § 8. – Adv. Sārmaticē, sarmatisch, loqui, Ov. trist. 5, 12, 58. – C) Sārmatis, idis, f., sarmatisch, umbra, Ov.: tellus, Ov.
-
11 scriptiuncula
scrīptiuncula, ae, f. (scriptio), die kleine Schrift, das Schriftchen, Salv. de gub. dei praef. § 3. Cassian. incarn. Chr. 6, 2. Anon. de solemnit. 14 (Spicil. Solesm. 1. p. 13).
-
12 carisula
carīsula, ae, f., Demin. v. carisa, w. s., Anon. mim. XV III. p. 400 R2, (nach Ribbecks Vermutung).Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > carisula
-
13 caro
1. caro, ere, krempeln, lanam, Plaut. Men. 797. Varr. LL. 7, 54. Vgl. Gloss. Papin. ›qui lanam carunt, carpunt, dividunt‹.————————2. caro, carnis, f. (vgl. umbrisch karu, Teil), das Fleisch, I) eig. u. meton.: 1) eig.: subrancida, Cic.: cruda, Suet.: cocta, Apic.: tosta, Ov.: morticina, Aas, Sen.: dass. tacita, Mart.: salita, Macr.: bubula, Val. Max.: porcina, Vopisc.: haedina, Cael. Aur.: caprina, vervecina, Edict. Diocl.: cervina, Solin.: ferina, Sall.: ferina ac domesticarum pecudum c., Col.: piscium c., Val. Max.: lacte et carne vivere, Caes.: lacte et ferinā carne vesci, Sall. u. Plin.: omne animal sentit se carne constare, Sen. – Plur. carnes, Fleischstücke, -teile, - klumpen, -masse, carnes vipereae, Ov.: carnes bubulae, Plin.: carnes recentes, Apic.: informes minimaeque carnes, Plin.: carnes pauxillulae, Solin.: carnes semicrudae, Hier. – carnis plus habere quam lacertorum (bildl., v. einem schwülstigen Redner), Quint. 10, 1, 77. – Bei Celsus ist caro oft = Zellgewebe, Weichteile, Granulation, Zellstoff u. dgl.: dah. caro hebes, fleischiger Auswuchs, wildes Fleisch, Cels. 7, 3 u. 6 13. Vgl. N. Anke im Philol. 32, 403 f. – 2) meton., verächtl.: a) v. einem Menschen, ista pecus et caro putida, Aas, Cic. Pis. 19. – b) dem Geist gegenüber, caro ista, dieses Fl. = dieser sinnliche Leib, Sen. ep. 65, 22 (vgl. Sen. ep. 74, 16 u. 92, 10): carnes voluptatis, Salv. de gub. dei 1, 3. – II) übtr., wie im Deutschen, A) v. Fleisch der Früchte, auch im Plur., Plin. u. Pallad. – B) an Bäumen, das inwendi-————ge weiche Holz hinter dem Splint, Plin. 16, 181. – C) an Edelsteinen, Plin. 37, 73. – ⇒ Archaist. Nbf. carnis, is, f., Liv. Andr. fr. bei Prisc. 6, 17. Liv. 37, 3, 4. Charis. 58, 4: Abl. carni, Plaut. capt. 914. – Genet. Plur. von caro regelm. carnium, Tert. ieiun. 5; resurr. carn. 32. Augustin. de civ. dei 13, 24; 22, 20. Hier. ep. 100, 6; vit. Malchi § 8. Cael. Aur. chron. 2, 12, 138.————————3. cārō, Adv. (carus), teuer, vendere (Ggstz. vili emere), Poët. mim. bei Augustin. trin. 13, 3 (Anon. mim. fr. X II. p. 398 R2). Ulp. dig. 19, 1, 13. § 3: caro valere, teuer zu stehen kommen, Augustin. serm. 21, 4; conf. 11, 2, 1. -
14 cauma
-
15 denumeratio
dēnumerātio, ōnis, f. (denumero), die Aufzählung, Paul. dig. 38, 10, 10. § 16 M.: perfectionis plenae (der Stufen der Vollkommenheit), Anon. de solemn. 10 (im Spicil. Solesm. 1. p. 12).Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > denumeratio
-
16 Lacedaemo
Lacedaemo u. Lacedaemōn, onis, f. (Λακεδαίμων), Stadt im Peloponnes, sonst Sparta gen., deren Bewohner im Altertum durch ihre strenge Lebensweise berühmt waren, dah. severa Lacedaemo, Cic. de legg. 2, 39: patiens Lacedaemon, Hor. carm. 1, 7, 10: griech. Acc. -ona, Verg. Aen. 7, 363. Ov. her. 1, 5. Val. Max. 8, 7. ext. 2. Sen. ep. 94, 62. Flor. 2, 7, 12: Abl. locat. gew. Lacedaemone, zB. Cic. Tusc. 2, 46: Lacedaemoni, Nep. praef. 4. – spät. Nbf. Lacedaemona, Dict. 1, 5 u. Lacedaemonia, Isid. orig. 14, 4, 16. Anon. Ravenn. p. 376, 9. – Dav. Lacedaemonius, a, um (Λακεδαιμόνιος), in, aus Lazedämon, lazedämonisch, Sen. u.a.: Tarentum, von Lazedämoniern erbaut, Hor. u. Ov. – subst., Lacedaemonius, iī, m., der Lazedämonier, Cic.: u. Plur. Lacedaemoniī, ōrum, m., die Lazedämonier, Cic. u.a.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Lacedaemo
-
17 nugulae
nūgulae, ārum, f. (Demin. v. nugae), Possen, Lappereien, Mart. Cap. 1. § 2. Anon. de dub. nom. 582, 23 K. (wo mit L. Müller nugulas zu lesen). – ⇒ Sing. nugula, Corp. inscr. Lat. 4, 2987. -
18 pactuor
pactuor, ārī = pango, Anon. Val. § 49. Vgl. Gloss. IV, 270, 44 pepigit, pactuatus est. -
19 pseudodoctor
pseudodoctor, ōris, m., der Afterlehrer, pseudodoctores, quibus hic mundus repletus est, (Hilar.) anon. in Iob 1. p. 92.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > pseudodoctor
-
20 rumino
rūmino, āre, u. rūminor, ārī (rumen), wiederkäuen, I) eig. (Form rumino): 1) im allg.: a) intr.: α) v. Tieren, wie v. Rinde u. Schafe, Colum. 6, 6, 1. Plin. 11, 161. Vulg. Levit. 11, 3: v. Kamel, Vulg. Levit. 11, 4: v. Hirsch, Plin. 10, 200: v. Hasen u. Igel, Vulg. Levit. 11, 5 u. 6: v. Fische scarus, Plin. 9, 62: v. der Kropfgans, in veram alvum ruminantis modo refert, Plin. 10, 131. – β) v. Menschen, servi sui recumbentes et ruminantes, Augustin. conf. 11, 2. – b) tr., v. Rinde, pallentes herbas, Verg. ecl. 6, 54: revocatas herbas, Ov. am. 3, 5, 17: reduces gutture herbas, Paul. Nol. carm. 18, 340: v. Fische scarus, epastas escas, Ov. hal. 119. – 2) prägn., essen, genießen, qui cum radicis amarum corticem ruminare cupiunt, poma spernunt, Anon. de solemn. 1 (Spicil. Solesm. tom. 1. p. 9 sq.). – bildl., quam sapida gaudia de pane tuo ruminaret, Augustin. conf. 6, 3. – II) übtr., wiederkäuen = sich od. jmdm. ins Gedächtnis zurückrufen, wiederholen (vgl. Augustin. in psalm. 46, 1 ut, quando audit, sit similis manducanti; cum autem audita in memoriam revocat, sit similis ruminanti), α) Form ruminor: Odyssian Homeri, Varro sat. Men. 60: antiquitates, ibid. 505: humanitatem, Varro logist. (Tanaquil I) p. 258 Riese: haece mulieri, Liv. Andr. tr. 8: figuras habitusque verborum nove aut insigniter dictorum in Laeviano illo carmine, Gell. 19, 7, 2. – β)————Form rumino: dum carmina tua ruminas, Symm. epist. 3, 13: cuius edulio saturati ruminamus cotidie verba, Hieron. epist. 96, 17: ama ecclesiasticas legere litteras; legendo et rumidando omnia quae cognitione digna sunt aut certe plurima perdisces, Augustin. epist. 140, 85: qui autem est non oblitus cogitat et cogitando ruminat, ruminando delectatur, Augustin. in psalm. 36. serm. 3. no. 5.
- 1
- 2
См. также в других словарях:
ânon — ânon … Dictionnaire des rimes
ânon — [ anɔ̃ ] n. m. • XIIe; dimin. de âne ♦ Petit d un âne et d une ânesse, petit âne. ● ânon nom masculin Petit de l âne. Autre nom de l églefin. ● ânon (homonymes) nom masculin hanon nom masculin ânon … Encyclopédie Universelle
Anon. — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Anon peut faire référence à : un autre nom de l Aiglefin, un poisson marin, un prénom féminin, selon la Liste des prénoms japonais, ânon, le petit de … Wikipédia en Français
Añón — Anon Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. Anon peut faire référence à : un autre nom de l Aiglefin, un poisson marin, un prénom féminin, selon la Liste des prénoms japonais, ânon, le… … Wikipédia en Français
Anon — A*non , adv. [OE. anoon, anon, anan, lit., in one (moment), fr. AS. on in + [=a]n one. See {On} and {One}.] 1. Straightway; at once. [Obs.] [1913 Webster] The same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it. Matt. xiii. 20. [1913 … The Collaborative International Dictionary of English
anon — anon·cil·lo; anon·y·ma; anon·y·mous; anon·y·mun·cule; anon; anon·y·mous·ly; anon·y·mous·ness; … English syllables
Añón — Saltar a navegación, búsqueda Añón hace referencia a: Francisco Añón (1812 1878), un periodista y poeta en español, gallego y portugués, Juan Carlos Añón Moreno (1963 ), ex futbolista español, Añón de Moncayo, un municipio de España, Obtenido de… … Wikipedia Español
anon. — anon. An abbreviation for anonymous, nameless, or name unknown. Dictionary from West s Encyclopedia of American Law. 2005. anon. An abbreviation for anonymous, nameless, or name unknown … Law dictionary
anón — (de or. caribe) m. *Anona (árbol anonáceo). * * * anón. (De or. caribe). m. anona2 … Enciclopedia Universal
anon — ANON. s. m. Le petit d un âne. L ânesse et l ânon … Dictionnaire de l'Académie Française 1798
anon. — anon. also anon BrE the written abbreviation of anonymous … Dictionary of contemporary English