Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

Seufzer

  • 1 gemitus

    gemitus, ūs, m. (gemo), das Seufzen, der Seufzer, das Ächzen, Stöhnen, Winseln, Gewinsel, Keuchen, Heulen, Brüllen, I) eig. u. meton.: a) eig.: gemitus mugitusque (des Zornigen), Sen.: morientium, Liv.: caesorom, Amm.: leonis, tauri, equi, Verg.: beluae, Petron.: illa lamentatio et g. urbis, Cic.: gemitus vulnerum, infolge der Wunden, Liv.: m. obj. Genet., gemitus atque ereptae virginis ira, lautes Wutgeheul über usw., Verg.: gemitus fit, Cic.: gemitum ciere, Verg.: gemitum od. gemitus dare, Ov.: gemitum de pectore ducere, Verg.: gemitus alto de corde petitos edere, Ov.: gemitum dare a pectore imo, Verg.: ingentem gemitum ad sidera tollere, Verg. – Plur., flebiles clamores gemitusque, Liv.: repetiti alte gemitus, Sen.: altiores gemitus, Sen. rhet.: tracti altius gemitus, Sen.: illi eiulatus et gemitus Philoctetae, Cic.: gemitus iraeque leonum, Verg.: audis gemitus compeditorum, Augustin.: quantos et mulierum et virorum gemitus esse factos, Cic.; vgl. Neue-Wagener Formenl.3 1, 645. – b) meton. = Schmerz, Betrübnis, Verg. Aen. 2, 413. – II) poet. übtr., v. Lebl., das Dröhnen, Getöse, pelagi, Verg.: tellus dat gemitum, Verg. – / Archaist. Genet. gemiti, Plaut. aul. 722: Akk. Plur. gemitos, Augustin. serm. 36, 2 Mai: Dat. u. Abl. Plur. gemitibus, Amm. 31, 14, 5. Cypr. epist. 30, 8.

    lateinisch-deutsches > gemitus

  • 2 suspirium

    suspīrium, iī, n. (suspiro), I) das tiefe Atemholen, 1) der Seufzer, das Ächzen, Cic. Tusc. 4, 72: suspiria ducere animo, alto pectore, Ov.: suspiria trahere penitus, tief aufseufzen, Ov.: vultum ima ad suspiria ducere, zu tiefen S. verziehen, Ov.: pectus laxare suspiriis, Pacat. pan.: cum uxor vigilias somnos suspiria matri Liviae patefaceret, Tac.: odi ego, cum numquam pungunt suspiria somnos, Prop. – dah. meton., die Liebe, referens suspiria, ihre L. meldend, Ov. met. 13, 738. – 2) die Beklemmung der Brust, das Keuchen, Sen. u.a. – II) übtr., übh. das Atemholen, Atmen, der Atem, Lucan., Sil. u. Mart. – III) t.t. in der Tierarzneikunst, die Hitzkrankheit der Tiere, s. Schneider zu Veget. mul. 1, 3 u. 4. – Nbf. suspirius, Veget. mul. 1, 4 (hunc suspirium vocant).

    lateinisch-deutsches > suspirium

  • 3 gemitus

    gemitus, ūs, m. (gemo), das Seufzen, der Seufzer, das Ächzen, Stöhnen, Winseln, Gewinsel, Keuchen, Heulen, Brüllen, I) eig. u. meton.: a) eig.: gemitus mugitusque (des Zornigen), Sen.: morientium, Liv.: caesorom, Amm.: leonis, tauri, equi, Verg.: beluae, Petron.: illa lamentatio et g. urbis, Cic.: gemitus vulnerum, infolge der Wunden, Liv.: m. obj. Genet., gemitus atque ereptae virginis ira, lautes Wutgeheul über usw., Verg.: gemitus fit, Cic.: gemitum ciere, Verg.: gemitum od. gemitus dare, Ov.: gemitum de pectore ducere, Verg.: gemitus alto de corde petitos edere, Ov.: gemitum dare a pectore imo, Verg.: ingentem gemitum ad sidera tollere, Verg. – Plur., flebiles clamores gemitusque, Liv.: repetiti alte gemitus, Sen.: altiores gemitus, Sen. rhet.: tracti altius gemitus, Sen.: illi eiulatus et gemitus Philoctetae, Cic.: gemitus iraeque leonum, Verg.: audis gemitus compeditorum, Augustin.: quantos et mulierum et virorum gemitus esse factos, Cic.; vgl. Neue-Wagener Formenl.3 1, 645. – b) meton. = Schmerz, Betrübnis, Verg. Aen. 2, 413. – II) poet. übtr., v. Lebl., das Dröhnen, Getöse, pelagi, Verg.: tellus dat gemitum, Verg. – Archaist. Genet. gemiti, Plaut. aul. 722: Akk. Plur. gemitos, Augustin. serm. 36, 2 Mai: Dat. u. Abl. Plur. gemitibus, Amm. 31, 14, 5. Cypr. epist. 30, 8.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > gemitus

  • 4 suspirium

    suspīrium, iī, n. (suspiro), I) das tiefe Atemholen, 1) der Seufzer, das Ächzen, Cic. Tusc. 4, 72: suspiria ducere animo, alto pectore, Ov.: suspiria trahere penitus, tief aufseufzen, Ov.: vultum ima ad suspiria ducere, zu tiefen S. verziehen, Ov.: pectus laxare suspiriis, Pacat. pan.: cum uxor vigilias somnos suspiria matri Liviae patefaceret, Tac.: odi ego, cum numquam pungunt suspiria somnos, Prop. – dah. meton., die Liebe, referens suspiria, ihre L. meldend, Ov. met. 13, 738. – 2) die Beklemmung der Brust, das Keuchen, Sen. u.a. – II) übtr., übh. das Atemholen, Atmen, der Atem, Lucan., Sil. u. Mart. – III) t.t. in der Tierarzneikunst, die Hitzkrankheit der Tiere, s. Schneider zu Veget. mul. 1, 3 u. 4. – Nbf. suspirius, Veget. mul. 1, 4 (hunc suspirium vocant).

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > suspirium

См. также в других словарях:

  • Seufzer — Seufzer, 1) s.u. Seufzen; 2) Sechser, welche 1709 in Sachsen mit den Stempeln von 1701–3 geprägt wurden, während König Karl XII. von Schweden Sachsen inne hatte; sie sind nur 2 Pfennige werth, denn statt vierlöthig zu sein, waren sie einlöthig …   Pierer's Universal-Lexikon

  • Seufzer — Seufzer, der unarticulirte, wehende Laut bei heftiger Affection des Gemüthes durch Sorge, Sehnsucht, bei großer Ermattung, körperlicher Anstrengung, oder auch Lungenbeschwerden und Engbrüstigkeit, welcher durch ein langsames, tiefes Einathmen,… …   Damen Conversations Lexikon

  • Seufzer — 1. Die Seufzer der Glücklichen wiegen nicht schwer. Aehnlich russisch Altmann VI, 431. 2. Ein Seufzer findet (weiss) den Weg zum Himmel. Dän.: Suk gaaer vel til himmelen, om end taarene falde paa jorden. (Prov. dan., 537.) 3. Ein Seufzer ist… …   Deutsches Sprichwörter-Lexikon

  • Seufzer — Ächzer; Stöhner * * * Seuf|zer [ zɔy̮fts̮ɐ], der; s, : einmaliges Seufzen: mit einem Seufzer [der Erleichterung] verließ sie den Raum; er tat einen tiefen Seufzer. Zus.: Angstseufzer, Stoßseufzer. * * * Seuf|zer 〈m. 3〉 einmaliges tiefes Ausatmen… …   Universal-Lexikon

  • Seufzer — Seuf·zer der; s, ; der Vorgang oder das Geräusch des Seufzens <ein tiefer, schwerer Seufzer; ein Seufzer der Erleichterung; einen Seufzer tun, ausstoßen> …   Langenscheidt Großwörterbuch Deutsch als Fremdsprache

  • Seufzer — der Seufzer, (Aufbaustufe) Laut, der entsteht, wenn man tief einatmet und die Luft hörbar ausatmet Beispiele: Sie trennten sich unter Tränen und Seufzern. Er stieß einen Seufzer der Erleichterung aus …   Extremes Deutsch

  • Seufzer — Seufzen, ein stimmhafter pharyngaler Frikativ, ist das geräuschvolle, manchmal mit einem kehligen Knacklaut verbundene Ausatmen eines Menschen, wobei sich in der Regel die Frequenz des Tons etwas senkt. Dem Seufzen geht in der Regel ein tieferes… …   Deutsch Wikipedia

  • Seufzer — Aufseufzen, Jammerlaut, Schluchzer, Stöhnen, Stoßseufzer; (Musik): Sospiro. * * * Seufzer,der:1.〈einmaligesSeufzen〉Stoßseufzer·Ächzer+Schluchzer·Schmerzensruf–2.einenS.ausstoßen:⇨seufzen(1);seinen/denletztenS.tun:⇨sterben(1) …   Das Wörterbuch der Synonyme

  • Seufzer, der — Der Seufzer, des s, plur. ut nom. sing. Diminutivum, welches doch am häufigsten nur im Scherze üblich ist, das Seufzerchen, Oberd. Seufzerlein, der durch Seufzen hervorgebrachte Laut oder Ton. Er antwortete mit einem tiefen Seufzer. Einen tiefen… …   Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart

  • Seufzer — Seuf|zer …   Die deutsche Rechtschreibung

  • Meine Seufzer, meine Tränen — Cantate BWV 13 Meine Seufzer, meine Tränen Cantate de choral Titre français Mes soupirs, mes larmes Liturgie Épiphanie Création 1726 Auteur(s) du texte 1, 2, 4, 5  …   Wikipédia en Français

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»