Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

Sem

  • 1 Sem

    Sēm, m. indecl., Sohn Noahs, Vulg. genes. 9, 18. Ven. Fort. carm. 9, 2, 19.

    lateinisch-deutsches > Sem

  • 2 Sem

    Sēm, m. indecl., Sohn Noahs, Vulg. genes. 9, 18. Ven. Fort. carm. 9, 2, 19.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Sem

  • 3 sem(i)adapertus

    sēm(i) adapertus, a, um [semi + adaperio ]
    полуоткрытый, приотворенный ( janua O)

    Латинско-русский словарь > sem(i)adapertus

  • 4 sem(i)adapertus

    sēm(i) adapertus, a, um [semi + adaperio ]
    полуоткрытый, приотворенный ( janua O)

    Латинско-русский словарь > sem(i)adapertus

  • 5 Caranx sem

    2. RUS чернохвостый каранкс m, каранкс m Уильямса
    3. ENG blacktip trevally, yellowtail kingfish
    4. DEU
    5. FRA carangue f cocole

    VOCABULARIUM NOMINUM ANIMALIUM QUINQUELINGUE > Caranx sem

  • 6 semuncia

    sēm-uncĭa, ae, f. [semi;

    semuncia quod dimidia pars unciae,

    Varr. L. L. 5, § 171 Müll.], a half-ounce, i. e. the twenty-fourth part of an as.
    I.
    In gen., a twenty-fourth part of any whole:

    facit heredem ex deunce et semunciā Caecinam,

    Cic. Caecin. 6, 17:

    semunciae horarum,

    Plin. 2, 14, 11, § 58. —Hence, transf., a trifle: bona ejus propter alieni aeris magnitudinem semunciā venierunt, for a trifling sum, qs. for a mere song, Ascon. ad Cic. Mil. fin. p. 54 Orell.— Trop.:

    brevis semuncia recti,

    Pers. 5, 121. —
    II.
    In partic., of weight, the twentyfourth of a pound:

    semuncia auri,

    Liv. 34, 1; Cic. Verr. 2, 4, 25, § 57:

    mellis,

    Col. 12, 57, 5; 12, 21, 2.—As a measure of dimension, the twenty-fourth of a jugeruin, Col. 5, 1, 10; 5, 2, 4.—
    B.
    A domestic utensil of unknown capacity, Cato, R. R. 10, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > semuncia

  • 7 simplex

    simplex, ĭcis [sem, cf. semel + plico] [st1]1 [-] simplex, ĭcis [sem + plex; cf. semel]:    - abl. regul. simplici; simplice, Lucr. 1, 1013. a - qui n'a qu'un pli, uni, simple; non mélangé.    - aut simplex est natura animantis...aut concreta est ex pluribus naturis, Cic. Nat. 3, 14, 34: ou la substance de l'animal est simple... ou elle est composée de plus d'un élément.    - (auditūs) iter simplex et directum, Cic. Nat. 2, 57, 144: conduit (de l'oreille) uni et droit.    - simplex officium, Cic. Sull. 9: devoir simple (sans complication).    - simplex est manere, illud anceps, Cic. Att. 12: la solution toute simple est de rester, l'autre (partir) est hasardeuse.    - simplex aqua, Ov. Am. 2, 6, 32: eau pure. b - seul, isolé, unique.    - simplici ordine intrarunt urbem, Liv. 44, 12, 6: ils pénétrèrent dans la ville sur une seule file.    - verba simplicia, collocata, Cic. de Or. 80: mots isolés, groupés.    - plus vice simplici, Hor. O. 4, 14, 13: plus d'une fois.    - non simplex Damasicthona vulnus adficit, Ov. M. 6: ce n'est pas qu'une seule fois que Damasichthon a été blessé.    - nec via mortis erat simplex, Virg. G. 3, 482: il y avait plus d'un chemin conduisant à la mort. c - simple, naturel, sans ornement, sans affectation.    - sonus vocis rectus et simplex, Cic. de Or. 3, 45: timbre de la voix simple et naturel.    - recta et simplicia, Cic. Off. 1: les choses simples et naturelles. d - simple, sans détours, sans duplicité, ingénu, naïf, crédule; sincère, ouvert, franc, droit.    - simplicissimi omnium habentur iracundi, Sen. Ir. 2, 16, 3: de toutes les personnes les plus franches passent pour être irascibles.    - vir apertus et simplex, Cic.: homme simple et ouvert (franc et ouvert).    - simplicior quis et est, Hor. S. 1, 3, 63: tel autre est trop franc. [st1]2 [-] Simplex, ĭcis, m.: Tac. Simplex (surnom).
    * * *
    simplex, ĭcis [sem, cf. semel + plico] [st1]1 [-] simplex, ĭcis [sem + plex; cf. semel]:    - abl. regul. simplici; simplice, Lucr. 1, 1013. a - qui n'a qu'un pli, uni, simple; non mélangé.    - aut simplex est natura animantis...aut concreta est ex pluribus naturis, Cic. Nat. 3, 14, 34: ou la substance de l'animal est simple... ou elle est composée de plus d'un élément.    - (auditūs) iter simplex et directum, Cic. Nat. 2, 57, 144: conduit (de l'oreille) uni et droit.    - simplex officium, Cic. Sull. 9: devoir simple (sans complication).    - simplex est manere, illud anceps, Cic. Att. 12: la solution toute simple est de rester, l'autre (partir) est hasardeuse.    - simplex aqua, Ov. Am. 2, 6, 32: eau pure. b - seul, isolé, unique.    - simplici ordine intrarunt urbem, Liv. 44, 12, 6: ils pénétrèrent dans la ville sur une seule file.    - verba simplicia, collocata, Cic. de Or. 80: mots isolés, groupés.    - plus vice simplici, Hor. O. 4, 14, 13: plus d'une fois.    - non simplex Damasicthona vulnus adficit, Ov. M. 6: ce n'est pas qu'une seule fois que Damasichthon a été blessé.    - nec via mortis erat simplex, Virg. G. 3, 482: il y avait plus d'un chemin conduisant à la mort. c - simple, naturel, sans ornement, sans affectation.    - sonus vocis rectus et simplex, Cic. de Or. 3, 45: timbre de la voix simple et naturel.    - recta et simplicia, Cic. Off. 1: les choses simples et naturelles. d - simple, sans détours, sans duplicité, ingénu, naïf, crédule; sincère, ouvert, franc, droit.    - simplicissimi omnium habentur iracundi, Sen. Ir. 2, 16, 3: de toutes les personnes les plus franches passent pour être irascibles.    - vir apertus et simplex, Cic.: homme simple et ouvert (franc et ouvert).    - simplicior quis et est, Hor. S. 1, 3, 63: tel autre est trop franc. [st1]2 [-] Simplex, ĭcis, m.: Tac. Simplex (surnom).
    * * *
        Simplex, simplicis, pen. corr. om. gen. Nomen numerale. Terent. Simple, Sengle.
    \
        Crinis simplex collectus in vnum nodum. Ouid. Cheveuls nouez et troussez sans coeffe ne autre couverture, Cheveuls tout seuls.
    \
        In docendo simplicem esse. Quintil. Enseigner simplement sans confusion et grande multiplicité ou varieté de preceptes.
    \
        Munditiis simplex mulier. Horat. Simple en accoustrements, et point excessive.
    \
        Anni simplices. Martial. Les premiers ans, Le temps d'enfance ou d'innocence.
    \
        Cibus simplex. Martial. Viande qui n'est point mistionnee, qui est toute d'une sorte.
    \
        Homo simplex. Cic. Tout descouvert, Qui n'ha rien caché, Qui va rondement et à la bonne foy, Qui n'est point faint ne double, Sans dol, Qui n'est point malicieux ne hypocrite.
    \
        Iter simplex et directum. Cic. Tout d'une facon, Chemin droict, et qui n'est point fourchu.
    \
        Rura simplicia. Plin. Les gents de village qui sont simples et vont à la bonne foy.

    Dictionarium latinogallicum > simplex

  • 8 semel

    semel, Adv. numer. (zu indogerm. *sem-, eins, vgl. sem-per, sim-plex), I) einmal, ein einziges Mal, Cic., Nep. u.a.: semel atque iterum, semel iterumque, einmal und noch einmal, zweimal, Cic.: semel atque iterum ac saepius, Cic.: semel... iterum... tertio, Liv.: nec semel, sed iterum ac tertio, Val. Max.: plus quam semel, Cic., od. plus semel, Varro, mehr als einmal: non semel, Cic., od. haud semel, Plaut., nicht (etwa) einmal (sondern öfter). – semel et tricies... mille, einunddreißigmal, Vitr.: semel ac vicies, einundzwanzigmal, Plin. – II) übtr.: A) einmal, das erstemal, erstlich = primum, beim Zählen, m. folg. iterum, deinde, item etc.: semel... iterum, Cic.: semel... deinde, Cic.: semel... item, Suet. – B) das tonlose einmal, a) übh.: quod semel dixi, haud mutabo, Plaut.: ut semel (sobald einmal) e Pyraeo eloquentia evecta est, Cic.: s. ut emigravimus, Plaut.: quandoquidem coepisti s., Plaut.: cum s. coepisti, labitur, Cic.: quoniam semel ita vobis placuit, Cic. – b) einmal (es sei, wann es wolle), quando in apertum s. discrimen evasura esset res, weil doch einmal... kommen würde, Liv.: si s. animum tuum perspexerit, Ter. – c) einmal, bei Dingen, die nicht zu ändern sind (s. Fritzsche Hor. sat. 1, 4, 36), qui s. verecundiae fines transierit, eum bene et naviter oportet esse impudentem, Cic.: in tuendo, quod s. annuisset, tantā erat curā, ut etc., Nep.: ub s. procubuissent, wo sie einmal usw., Liv.: animus ubi semel (wenn einmal) se devinxit cupiditate malā, Ter.: s. quoniam venerat, weil doch einmal usw., Ov.: possessum s. obtinerent imperium, das sie einmal (bereits) besäßen, Liv.: denique ut s. finiam, daß ich doch einmal usw., Quint. – C) prägn., wie ἅπαξ, auf einmal, mit einem Male, ein für allemal, a) übh.: s. exorari soles, Cic.: quibus s. ignotum a te esse oportet, Cic.: s. humum ore momordit, Verg.: vitam s. finirent, Liv.: omnes virtutes s. complectitur, Quint.: s. absorbere placentas, Hor.: verb. semel in perpetuum, semel et in perpetuum, Flor. Vgl. übh. Benecke Cic. Dei. 3, 9. p. 94. Heumann Cic. Dei. 39. Bentley Hor. sat. 2, 8, 24. Haverc. Tert. apol. 9. p. 95. – b) in der Rede, mit einem Male, ein für allemal, mit einem Worte, ut s. dicamus, Plin.: nec hoc s. decretum erat, Quint.: ut fundus s. indicaretur (der Preis gesagt werde), Cic.

    lateinisch-deutsches > semel

  • 9 semuncia

    semuncĭa, ae, f. [sem(i) + uncia] [st2]1 [-] demi-once, 24 ème partie d'un tout. [st2]2 [-] demi-once (poids, mesure, monnaie). [st2]2 [-] faible quantité, faible valeur. [st2]3 [-] panier de petite dimension.    - heres ex deunce et semunciâ, Cic. Caecin. 6, 17: héritier pour les onze douzièmes et demi.    - semunciâ venire, Ascon. ad Cic. Mil.: se vendre pour une bagatelle.    - haereat in stultis brevis ut semuncia recti, Pers.: qu'il reste aux sots un grain de bon sens.
    * * *
    semuncĭa, ae, f. [sem(i) + uncia] [st2]1 [-] demi-once, 24 ème partie d'un tout. [st2]2 [-] demi-once (poids, mesure, monnaie). [st2]2 [-] faible quantité, faible valeur. [st2]3 [-] panier de petite dimension.    - heres ex deunce et semunciâ, Cic. Caecin. 6, 17: héritier pour les onze douzièmes et demi.    - semunciâ venire, Ascon. ad Cic. Mil.: se vendre pour une bagatelle.    - haereat in stultis brevis ut semuncia recti, Pers.: qu'il reste aux sots un grain de bon sens.
    * * *
        Semuncia, semunciae. Persius. Demie once.
    \
        Facit haeredem semuncia Cecinnam. Cic. Heritier de la moitie de la douziesme partie de touts ses biens, D'une vingtquatriesme partie.

    Dictionarium latinogallicum > semuncia

  • 10 similis

    [st1]1 [-] sĭmĭlis, e: semblable, ressemblant, pareil, de même.    - superl. arch. simillumus. --- simil = similis Naev. Com. 60; Nov. Com. 62.    - cf. gr. ὁμός (p. *σόμος), ὅμοιος: semblable --- ἅμα: ensemble. --- racine sem- --- angl. similar.    - quam simile istud sit, tu videris, Cic. Nat. 3, 9: à quel point ta comparaison est-elle juste? je t'en fais juge toi-même.    - in simili causa, Cic. Rep. 2, 63: dans une cause semblable.    - simili ratione, Caes. BG. 7, 4, 1: d'une manière semblable, pareillement.    - avec gén. similis alicujus: semblable à qqn.    - similis majorum, Ter.: qui tient de ses ancêtres.    - vita similis deorum, Cic.: vie qui se rapproche de celle des dieux.    - alii vestri similes, Cic. Phil. 2, 107: d'autres qui vous ressemblent.    - statuere utrius te malles similiorem, Cic. Br. 148: décider auquel des deux tu aimerais le mieux ressembler.    - hic noster quaestus aucupi simillimust (= simillimus est), Plaut. As.: notre métier est tout à fait semblable à celui de l'oiseleur.    - ab Rullo et Rulli similibus conquisiti, Cic. Agr. 2, 97: choisis par Rullus et ses pareils.    - dolorem, morbum, paupertatem, similia horum, Cic. Fin. 3, 51: la douleur, la maladie, la pauvreté et les autres choses semblables.    - quid est simillimum veri? Cic. Tusc. 5, 11: qu'est-ce qui est le plus vraisemblable?    - similis sui, Ter.: qui ne dément pas son caractère.    - qqf. avec dat. alicui similis, Cic. Ac. 2, 118: semblable à qqn.    - quid simile habet epistula contioni? Cic Fam. 9, 21, 1: en quoi une lettre ressemble-t-elle à une harangue d'assemblée?    - similis patri, Cic.: semblable à son père.    - quid illi simile bello fuit? Caes. BG. 7, 77: en quoi cette guerre-là ressemblait-elle à celle d’aujourd’hui?    - à la fois gén. et dat. Cic. Nat. 1, 90; 2, 149; Lucr. 4, 1211.    - homines inter se similes, Quint. 12, 10, 22: hommes semblables entre eux.    - similis virtute (similis virtutem, acc. de relation): semblable en courage (semblable par rapport au courage.    - inter se cum forma tum moribus similes, Cic. Clu. 16, 46: hommes semblables entre eux par les traits du visage et les moeurs.    - similis + atque (ac), et, ut si, tamquam si.    - similes sunt ut si qui dicant, Cic. Sen. 6, 17: ils sont semblables à ceux qui diraient.    - similes sunt tamquam si loquantur, Cic.: ils sont semblables à ceux qui diraient.    - similes sunt dei... tamquam si Poeni aut Hispani in senatu nostro loquerentur sine interprete... Cic. Div. 2, 64, 131: les dieux ressemblent à des Carthaginois ou à des Espagnols qui viendraient discourir au sénat sans l'assistance d'un interprète.    - aliquid simile atque factum, Cic.: quelque chose de semblable à ce qui a été fait.    - simile est... ac si... Cic. Rep. 3, 34: c'est la même chose que si.    - hortatur ut simili ratione atque ipse fecerit suas injurias persequantur, Caes. BG. 7, 38: il les exhorte à punir toute perfidie de la même manière que lui-même l'a fait.    - avec cum similis cultus cum aequalibus, Sen. Ir. 2, 21, 11: un genre de vie semblable à celui des compagnons de son âge.    - avec in acc. Apul. M. 10, 30, semblable par rapport à. --- cf. haud dissimilis in dominum, Tac. An. 2, 39. [st1]2 [-] Sĭmĭlis, is, m.: nom d'h. --- Spart.
    * * *
    [st1]1 [-] sĭmĭlis, e: semblable, ressemblant, pareil, de même.    - superl. arch. simillumus. --- simil = similis Naev. Com. 60; Nov. Com. 62.    - cf. gr. ὁμός (p. *σόμος), ὅμοιος: semblable --- ἅμα: ensemble. --- racine sem- --- angl. similar.    - quam simile istud sit, tu videris, Cic. Nat. 3, 9: à quel point ta comparaison est-elle juste? je t'en fais juge toi-même.    - in simili causa, Cic. Rep. 2, 63: dans une cause semblable.    - simili ratione, Caes. BG. 7, 4, 1: d'une manière semblable, pareillement.    - avec gén. similis alicujus: semblable à qqn.    - similis majorum, Ter.: qui tient de ses ancêtres.    - vita similis deorum, Cic.: vie qui se rapproche de celle des dieux.    - alii vestri similes, Cic. Phil. 2, 107: d'autres qui vous ressemblent.    - statuere utrius te malles similiorem, Cic. Br. 148: décider auquel des deux tu aimerais le mieux ressembler.    - hic noster quaestus aucupi simillimust (= simillimus est), Plaut. As.: notre métier est tout à fait semblable à celui de l'oiseleur.    - ab Rullo et Rulli similibus conquisiti, Cic. Agr. 2, 97: choisis par Rullus et ses pareils.    - dolorem, morbum, paupertatem, similia horum, Cic. Fin. 3, 51: la douleur, la maladie, la pauvreté et les autres choses semblables.    - quid est simillimum veri? Cic. Tusc. 5, 11: qu'est-ce qui est le plus vraisemblable?    - similis sui, Ter.: qui ne dément pas son caractère.    - qqf. avec dat. alicui similis, Cic. Ac. 2, 118: semblable à qqn.    - quid simile habet epistula contioni? Cic Fam. 9, 21, 1: en quoi une lettre ressemble-t-elle à une harangue d'assemblée?    - similis patri, Cic.: semblable à son père.    - quid illi simile bello fuit? Caes. BG. 7, 77: en quoi cette guerre-là ressemblait-elle à celle d’aujourd’hui?    - à la fois gén. et dat. Cic. Nat. 1, 90; 2, 149; Lucr. 4, 1211.    - homines inter se similes, Quint. 12, 10, 22: hommes semblables entre eux.    - similis virtute (similis virtutem, acc. de relation): semblable en courage (semblable par rapport au courage.    - inter se cum forma tum moribus similes, Cic. Clu. 16, 46: hommes semblables entre eux par les traits du visage et les moeurs.    - similis + atque (ac), et, ut si, tamquam si.    - similes sunt ut si qui dicant, Cic. Sen. 6, 17: ils sont semblables à ceux qui diraient.    - similes sunt tamquam si loquantur, Cic.: ils sont semblables à ceux qui diraient.    - similes sunt dei... tamquam si Poeni aut Hispani in senatu nostro loquerentur sine interprete... Cic. Div. 2, 64, 131: les dieux ressemblent à des Carthaginois ou à des Espagnols qui viendraient discourir au sénat sans l'assistance d'un interprète.    - aliquid simile atque factum, Cic.: quelque chose de semblable à ce qui a été fait.    - simile est... ac si... Cic. Rep. 3, 34: c'est la même chose que si.    - hortatur ut simili ratione atque ipse fecerit suas injurias persequantur, Caes. BG. 7, 38: il les exhorte à punir toute perfidie de la même manière que lui-même l'a fait.    - avec cum similis cultus cum aequalibus, Sen. Ir. 2, 21, 11: un genre de vie semblable à celui des compagnons de son âge.    - avec in acc. Apul. M. 10, 30, semblable par rapport à. --- cf. haud dissimilis in dominum, Tac. An. 2, 39. [st1]2 [-] Sĭmĭlis, is, m.: nom d'h. --- Spart.
    * * *
        Similis, et hoc simile pen. corr. Terent. Semblable, Pareil.
    \
        Similis, genitiuo iunctum. Horat. Qui resemble de meurs à aucun et de facon de faire.
    \
        Similis, datiuo iunctum. Virgil. Qui resemble de visage à aucun, ou aussi de meurs.
    \
        Similius autem veri est, argenti quam auri maius pondus fuisse. Liu. Il est plus vray semblable.
    \
        Similes sunt, vt siqui gubernatorem in nauigando agere nihil dicant. Cic. Ils resemblent ceulx qui diroyent que, etc. ou Vouldroyent dire, etc.
    \
        Furtis et fraude simillimus illi. Ouid. Tressemblable.
    \
        Simillime, pen. corr. Superlatiuum. Cic. Tout pareillement, Tout semblablement.
    \
        Simillime atque in illa lege, qua peregrini Roma eiiciuntur. Cic. Tout ainsi que, etc. Ne plus ne moins que, etc.

    Dictionarium latinogallicum > similis

  • 11 semel

    semel, Adv. numer. (zu indogerm. *sem-, eins, vgl. sem-per, sim-plex), I) einmal, ein einziges Mal, Cic., Nep. u.a.: semel atque iterum, semel iterumque, einmal und noch einmal, zweimal, Cic.: semel atque iterum ac saepius, Cic.: semel... iterum... tertio, Liv.: nec semel, sed iterum ac tertio, Val. Max.: plus quam semel, Cic., od. plus semel, Varro, mehr als einmal: non semel, Cic., od. haud semel, Plaut., nicht (etwa) einmal (sondern öfter). – semel et tricies... mille, einunddreißigmal, Vitr.: semel ac vicies, einundzwanzigmal, Plin. – II) übtr.: A) einmal, das erstemal, erstlich = primum, beim Zählen, m. folg. iterum, deinde, item etc.: semel... iterum, Cic.: semel... deinde, Cic.: semel... item, Suet. – B) das tonlose einmal, a) übh.: quod semel dixi, haud mutabo, Plaut.: ut semel (sobald einmal) e Pyraeo eloquentia evecta est, Cic.: s. ut emigravimus, Plaut.: quandoquidem coepisti s., Plaut.: cum s. coepisti, labitur, Cic.: quoniam semel ita vobis placuit, Cic. – b) einmal (es sei, wann es wolle), quando in apertum s. discrimen evasura esset res, weil doch einmal... kommen würde, Liv.: si s. animum tuum perspexerit, Ter. – c) einmal, bei Dingen, die nicht zu ändern sind (s. Fritzsche Hor. sat. 1, 4, 36), qui s. verecundiae fines transierit, eum bene et naviter oportet esse impudentem, Cic.: in tuendo, quod s. annuisset, tantā erat curā, ut etc.,
    ————
    Nep.: ub s. procubuissent, wo sie einmal usw., Liv.: animus ubi semel (wenn einmal) se devinxit cupiditate malā, Ter.: s. quoniam venerat, weil doch einmal usw., Ov.: possessum s. obtinerent imperium, das sie einmal (bereits) besäßen, Liv.: denique ut s. finiam, daß ich doch einmal usw., Quint. – C) prägn., wie ἅπαξ, auf einmal, mit einem Male, ein für allemal, a) übh.: s. exorari soles, Cic.: quibus s. ignotum a te esse oportet, Cic.: s. humum ore momordit, Verg.: vitam s. finirent, Liv.: omnes virtutes s. complectitur, Quint.: s. absorbere placentas, Hor.: verb. semel in perpetuum, semel et in perpetuum, Flor. Vgl. übh. Benecke Cic. Dei. 3, 9. p. 94. Heumann Cic. Dei. 39. Bentley Hor. sat. 2, 8, 24. Haverc. Tert. apol. 9. p. 95. – b) in der Rede, mit einem Male, ein für allemal, mit einem Worte, ut s. dicamus, Plin.: nec hoc s. decretum erat, Quint.: ut fundus s. indicaretur (der Preis gesagt werde), Cic.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > semel

  • 12 a [3]

    3. ā, ab, abs, Praep. m. Abl. (ἀπό), sanskr. apa, – / a steht bloß vor Konsonanten (u. zwar gew. vor b, f, p, v) außer dem Spiranten h, ab vor Vokalen, h u. Konsonanten, bes. vor l, n, r, s, sc, sp, st u. vor j, abs nur vor c, q, t, und antik vor dem Namen des Zahlers, zB. bei Cic. ab te und in der ersten Periode abs te, abs Attico; vgl. Zumpt zu Cic. Verr. 3, 138. p. 560 u. im Index p. 1087. Osann zu Cic. de rep. 1, 35. Madvig zu Cic. de fin. 5, 75. Wölfflin im Philol. 34, 114. Helmuth in Acta phil. sem. Erlang. 1, 121. Langen, Beiträge usw. S. 311 ff. Edm. Hauler, Terentiana (Wien 1882) p. 39 sqq. Paul Meier, Untersuchungen über die Echtheit des Briefw. Cic. ad Brut. S. 139 Anm. Vor Vokalen steht abs erst bei Späteren, wie abs ovibus, Ps. Tert. carm. adv. Marc. 403: abs alio, ibid. 5, 121; aber Serv. Verg. Aen. 2, 33 liest Thilo ab alio), mit dem Grundbegriff des Ausgehens von irgend einem Punkte (im Ggstz. zu ad u. in) = von, von... her, von.... weg, von... aus, von... herab u. dgl., I) im Raume, A) zur Angabe der Bewegung: 1) von... weg, fuga ab urbe, Cic.: ab solo patrio in hostium urbem agere, Liv.: proficisci a domo, ab Athenis, Cic., ab Orico, Caes.: a Gergovia (aus der Umgegend von G.) discedere (vgl. Kraner zu Caes. b.G. 7, 43, 5). – So bei den Begriffen »des Entfernens, Trennens, Abhaltens (sich Enthaltens, Abstehens), Abschreckens, Entfremdens u. dgl.« (s. Zumpt § 468): dah. a se (von einander) discedentes, Macr.: u. elliptisch, paululum a sole (verst. recede), (geh) nur ein wenig aus der Sonne, Cic.: dictator ab aratro (verst. arcessitus), Flor. – 2) von... her od. aus, venio a matre, Plaut.: dona tibi adsunt a Phaedria, Ter.: ad carceres a calce revocari, Cic.: ab alta radice, aus der Tiefe der W., Verg.; aber ab radice, samt der W., Verg.: litterae a M. Favonio (vgl. Kraner zu Caes. b.c. 3, 33, 1): unda ab alto, vom hohen Meere her, Verg.: a pectore, tief aus der Br., Verg. – bei Städtenamen, zur Ang. woher? (s. Müller zu Liv. 1, 27, 4), ab Alba accitus, Liv. – Dah. ab alqo (bes. a me, a te, a se, a nobis, a vobis), von jmd. = von od. aus jmds. Hause, v. jmds. Landgute (s. Brix Plaut. mil. 154. Spengel Ter. Andr. 226 u. 461), foris concrepuit hinc a vicino sene, Plaut.: qui amant a lenone, Plaut.: venit (Pompeius) etiam ad me in Cumanum a se, Cic.: verb. domo abs te afferto, Plaut. – bei Städtenamen (s. Schmalz, Pollio p. 86), legati ab Ardea Romam venerunt, Liv. (vgl. unten no. II, B, 2). – Ebenso bei den Begriffen »des Nehmens, Empfangenes, Gebens«, u. des »Hörens, Erfahrens usw.«, s. accipio, emo, audio, cognosco, comperio u. dgl.: dah. ab alqo, von jmd. (gegeben, entlehnt, ausgegangen usw.), Cic. u.a. (s. Ellendt zu Cic. de or. 1, 55. Kühner zu Cic. Tusc. 1, 74): u. bes. a me, abs te, a se, aus meinem, deinem, seinem Beutel, dare, Plaut, u. Cic., solvere, Cic. – Endlich zur Bezeichnung der »Anhänger und Schüler« (s. Kühner zu Cic. Tusc. 2, 7. Ellendt zu Cic. de or. 1, 55 u. zu 2, 27. Sorof zu Cic. de or. 2, 58. Spalding zu Quint. 4, 2, 31). Zeno et qui ab eo sunt, seine Schüler, Cic.: qui sunt ab ea disciplina, Cic.: nostri illi a Platone, οἱ ἀπο Πλάτωνος, Jünger Plaros, Cic., vollst. profecti a Platone, Cic.: homo de schola et a magistro (= ὁ διδαχθείς), Cic. – b) von... herab, suspendere columbam a mālo, Verg.: mālo pendēre ab alto, Verg.: dependēre a cervicibus, Suet.: pugna ab alta puppe, Lucan.: ab orno pendulus, Hor. – c) usque ab = in einem fort-, stets-, durch und durch von... an oder aus usw., plausus usque a Capitolio excitatus, Cic.: enumerasti usque a Thale Milesio philosophorum sententias, von Th. an der Reihe nach, Cic.: u. mit Angabe des Endpunktes der Bewegung, usque ab... ad = von an... bis zu, usque ab unguiculo ad capillum, Plaut.. ab imis unguibus usque ad verticem summum, Cic.

    B) zur Angabe der bloßen Richtung: 1) von... aus, von... her, a supero mari Flaminia (via), ab infero Aurelia, media Cassia, Cic. – und so in vielen Beziehungen, wo der Lateiner die Richtung woher?, der Deutsche den Punkt wo? berücksichtigt, deutsch an od. in, leviter a summo inflexum, Cic.: a contraria aure (instillavit), Plin.: so auch funiculus a puppi religatus, Cic.: ab labris argento circumcludunt (cornua), Caes. – b) von... herab, a summo iugo, Caes.: ab alto caelo, Verg.: securus ab alto spectator, Lucan.: residens flevit ab arce, Prop.

    2) zur Angabe der Seite, von wo aus etwas räumlich betrachtet wird = von der Seite, auf der Seite, von... aus (her), an, auf, bei (s. Fabri zu Liv. 21, 21, 10), a Delta transire, auf der Seite, wo das Delta liegt, beim Delta, Auct. b. Al.: exercitus hostium duo, unus ab urbe, alter a Gallia obstant, Sall.: haud parvum munimentum a planioribus aditu locis, Liv.: ab utroque viae latere, Sen.: a theatro, Caes.: a septentrionibus, auf der Nordseite, Caes.: u. so die (bes. milit.) t.t. a fronte, a tergo, a latere, a dextro cornu, Cic., Caes. u.a.: ab novissimis, im Hintertreffen, Caes. – ebenso bei den geograph. Ausdrücken ab occasu et ortu solis, Liv.: Cappadocia, quae patet a Syria, Cic. – Dah. auch bei Tätigkeiten, die von einer Seite od. von einer Person auf derselben herkommen = von od. auf seiten (s. Fabri Liv. 21, 5, 9. Deder. Dict. 2, 38), tubae cornuaque ab Romanis cecinerant, Liv.: si quid ipsi a Caesare opus esset, Caes.: u. so timere ab alqo, Cic.: timor ab alqo, Liv.: periculum ab alqo, Cic. – übtr., ab alqo = auf jmds. Seite od. Partei, zu jmds. Vorteil od. Bestem (Gunsten), für jmd. (Ggstz. contra od. adversus alqm, s. Hofmann Ausgew. Br. Cic. 3, 18, 2. S. 203), zB. ut ea deditā operā a nobis contra vosmet ipsos facere videamini, Cic.: u. so ab innocentia clementissimus, Cic.: dah. bei esse, stare, facere (intr.), sentire, w.s.

    C) zur Angabe des Entfernungspunktes in der Ruhe, des Abstandes, 1) von einem Punkte usw., bei den Verben abesse, distare u.a. (w.s.), u. bei procul, longe, prope u.a. (w.s.): u. so omnia auscultavi ab ostio, an der Tür, Plaut. – mit einem Zahlworte verbunden = in einer Entfernung von usw., ab milibus passuum minus duobus castra posuerunt, Caes. – übtr., nach den Begriffen »der Verschiedenheit, Änderung usw.«, wie differre, discrepare, diversum esse, alienum od. alieno animo esse ab alqo (w.s.): dah. quantum mutatus ab illo Hectore, gegen jenen H., Verg.: multo aliter a ceteris agunt, als die ü., Mela. – Hierher gehört auch ab re = der Sache fern, d.i. zum Nachteil, consulere (raten), Plaut. trin. 238: öfter non od. haud ab re = der Sache nicht fern, d.i. nicht unzweckmäßig, nicht unnütz, vorteilhaft, mit esse, ducere u. dgl., Plaut., Liv. u.a.

    2) der Zahl, dem Range, der Macht nach = nach, hinter, quartus ab Arcesila, Cic.: alter ab illo, Verg.: a magnis hunc colit ille deis, Ov.: potentiā secundus a rege, Auct. b. Alex.

    II) übtr.: A) in der Zeit, ganz entsprechend den räumlichen Beziehungen: 1) zur Angabe des Ausganges von einem Zeitpunkt, ohne Rücksicht auf die Dauer dessen, was unmittelbar auf ihn folgt = sogleich nach, unmittelbar nach (s. Fabri zu Liv. 22, 40, 9), ab re divina mulieres apparebunt, Plaut.: ab hac contione legati missi sunt, Liv.: pulli a matre, gleich von der M. weg, Col.: namentl. nach statim, confestim, protenus, nuper, recens etc., w.s.

    2) zur Angabe des Ausganges von einem Zeitpunkte mit Rücksicht auf die Dauer der Handlung = von... an, seit, rem omnem a principio audies, Ter.: ab hora tertia bibebatur, Cic.: a condiscipulatu, Nep.: a parvulo, Ter., od. a pueris, Ter. u. Cic. (s. Ruhnk. zu Ter. Andr. 1, 1, 8. Wagner zu Ter. heaut. 214), u. so bes. mit initium, principium, pueritia, adulescentia, puer, parvus, primus u. ähnl. (w.s.).u. mit usque ad, von... an bis zu, a mane ad noctem usque, Plaut.: a consulatu eius usque ad extremum tempus, Nep.: ab ovo usque ad mala, Hor. – ebenso bl. mit ad, z.B. regnatum est ab condita urbe ad liberatam annos CCXLIV, Liv.: u. mit in, zB. Romani ab sole orto in multum diei stetere in acie, Liv.

    3) zur Bezeichnung des Abstandes von einem Zeitpunkte (wo meist der Ort od. die Person, wo eine Tätigkeit begann, für die Zeit steht) = von, nach, seit, cuius a morte hic tertius et tricesimus est annus, Cic.: ab incenso Capitolio illum esse vigesimum annum, Sall.: so ab urbe condita, seit Erbauung der Stadt, Cic. u.a.: in Italiam pervenit quinto mense a Carthagine nova, fünf Monate nach dem Abzuge von N., Liv.: u. so tuae litterae binae redditae sunt tertio abs te die, nachdem du sie abgeschickt hattest, Cic.

    B) in andern mit Raum und Zeit verwandten Verhältnissen, in denen ein Ausgehen von einem Punkte denkbar ist: 1) zur Angabe des Urhebers od. der Ursache einer Wirkung, wenn die Wirkung von lebenden od. lebendig gedachten Wesen ausgeht = von, durch, nach, infolge, wegen (s. Fabri zu Liv. 21, 36, 7 u. 22, 34, 2. Weißenb. zu Liv. 37, 32, 12), α) (selten) nach verbis activis: a se instituere, selbst unterrichten, Col. 11, 1, 5: amittere alqm ab alqo, Dict. 6, 5. Heges 5, 2, 39. – β) (am gewöhnlichsten) nach verbis pass. (s. Benecke zu Iustin. 38, 1, 10) u. nach verbis intrans. (act. od. depon.) mit passiver Bedeutung: reprehendi ab alqo, Cic.: honor ei habitus est a Graecia, Cic.: credas non de puero scriptum, sed a puero, Plin. ep. – salvere ab alqo, Cic.: ab alqo interire, Cic., od. cadere, Tac., od. occidere, Ov.: nasci od. oriri ab alqo, Cic.: oriri a se (durch sich, durch eigene Kraft), Cic., u. verb. a se oriri et suā sponte nasci, Cic. (s. Kühner zu Cic. Tusc. 3, 27): natum od. ortum (oriundum) esse ab alqo, Cic.: calescit ab ipso spiritu, Cic.: traiectus ab ense, Ov.: res effectae ab efficientibus causis, Cic.: animus ab ignavia corruptus, durch, infolge, Sall. – zuw. bei Gerundiven statt des Dativs, bes. wenn schon ein Dativ vorhergeht (s. Hofmann Ausgew. Br. Cic. 2, 15, 11), fortis et a vobis conservandus vir, Cic.: quibus (viris) est a vobis consulendum, Cic. – γ) nach subst.: levior est plaga ab amico, quam a debitore, der Verlust, der herrührt von usw., Cic.: maius (praeceptum), quam ut ab homine videretur, Cic.: a bestiis ictus, Cic.: ab illo iniuria, die von ihm angetane, Ter.: fulgor ab auro, der vom Gold ausgehende Glanz (während fulgor auri = der am Gold haftende Glanz), Lucr. – δ) nach adjj.: ab simili clade profugus, Liv.: murus ab ingenio notior ille tuo, Prop. (vgl. Lachmann zu Prop. 4, 1, 9 über notus ab etc.): a radiis sideris esse niger, Ov.: tempus a nostris triste malis, die von unserm Unglück getrübte Zeit, Ov.: gemina et mammosa Ceres est ipsa ab Iaccho, vom Säugen des Bacchus, Lucr. – / Hierher gehört auch die poet. Verbindung ab arte = »durch die Kunst, mit Hilfe der Kunst, künstlich« (indem die Dichter die ars als selbsttätig darstellen), falcatus ab arte ensis, Sil.: turben, quem celer assueta versat ab arte puer, Tibull. (s. Dissen zu Tibull. 1, 5, 3).

    2) zur Bezeichnung des Ursprungs und der Herkunft = von, aus, a) übh.: α) nach verbis: ut sol a liquida saepe refulget aqua, Ov.: a docto fama refulget avo, Prop.: ab ipso Rheno iactabat genus, Prop.: bes. bei orior u. nascor, zB. id facinus natum a cupiditate, Cic.: u. bei esse (abstammen), zB. a Tullio, Cic. – β) bei subst.: amicitiae ortus a natura quam ab imbecillitate gravior (erit), Cic.: dulces a fontibus undae, aus den Quellen geschöpft (während fontium undae = das Wasser in den Quellen), Verg. (wie im Griech. οινος ἀπ' ἀμπέλου). – So bes. bei Städtenamen usw. zur Umschreibung der Adjj. (s. Müller zu Liv. 1, 50, 3), coloni a Velitris, Liv.: Turnus Herdonius ab Aricia, Liv.: pastor ab Amphryso, Verg.: legati ab Ardea, Liv. – a Pyrrho perfuga, Cic.: legati ab Alexandro, Cic.: ab Attalo Cretenses sagittarii, Liv. – b) zur Angabe dessen, nach dem etw. benannt od. von dem etw. etymologisch abgeleitet ist, nach, von (s. Benecke zu Iustin. 44, 1, 2), appellatum esse od. nomen invenisse ab etc., Cic.: puero ab inopia Egerio inditum nomen, Liv.: ab Hispano Hispaniam cognominaverunt, Iustin.: Chaoniamque omnem Troiano a Chaone dixit, Verg.: cucumeres dicuntur a curvore, Varr. LL.: caelum a cavatione, vallum a volatu, Varr. LL.: sirpiculae vocatae ab sirpando, Varr. LL.: acquirere est ab ad et quaerere, Varr. LL. – u. c) des Beweggrundes = wegen, aus, ab odio, ab ira, a spe, aus usw., Liv. (s. Drak. u. Fabri zu Liv. 24, 30, 1; 26, 1, 3): ab obsidione, wegen usw., Liv. (s. Drak. zu Liv. 2, 14, 3): ab singulari amore, Balb. bei Cic.: neglegentius a re gesta ire, Liv.

    3) nach den Begriffen des Anfangens u. ähnl. = von... an, von, bei, mit, nach ordiri, incipere, auspicari, w.s. – da ab Delphio cantharum circum, Plaut.: u. so a summo = vom Ersten od. ab infimo = vom Letzten (auf dem Triklinium) an in der Runde (zB. da, puer, ab summo, Plaut.: age, tu interibi ab infimo da savium, Plaut.): cornicem a cauda de ovo exire, mit dem Schw. voran, Plin.: a capite repetis, quod quaerimus, Cic.

    4) bei den Begriffen »des Frei- od. Losmachens von usw.«; dah. auch »des Verteidigens oder Schützens vor od. gegen etwas« u. »des Leer- u. Verlassenseins von etwas« (s. Zumpt § 468 f.).

    5) bei Begriffen aller Art, die von einer Seite aus näher bestimmt od. beschränkt werden = von seiten, in bezug auf, in betreff, gemäß, wegen, an (s. Wagner zu Plaut. aul. 184. Brix zu Plaut. mil. 631. Ruhnk. zu Ter. heaut. prol. 13. Korte zu Sall. Jug. 48, 3), a me pudica est, Plaut.: a vi praestare nihil possum, Cic.: nihil adulescenti neque a natura neque a doctrina deesse sentio, Cic.: mediocriter a doctrina instructus, Cic.: imparati cum a militibus tum a pecunia, Cic.: firmus ab equitatu, stark an R., Planc. b. Cic. – Nicht anders ist ab zu nehmen in Verbindungen wie: dolere ab oculis, ab animo, Plaut.: a morbo valere, ab animo aegrum esse, Plaut.: laborare ab alqa re, Caes.

    6) bei Angabe des Ganzen neben dem Teile = von, aus, unus u. nonnulli ab novissimis, Caes.: in id consilium deligerentur ab universo populo, Cic.

    7) zur Bezeichnung der Seite, von der aus uns jmd. Dienste leistet, servus a pedibus, Lakai, Läufer, Cic.: a manu servus od. bloß a manu, Schreiber, Suet.; – od. der Gegenstände, die einer leistet, besorgt, treibt, ab epistulis, Sekretär, Suet. u. Lampr.: a rationibus, Rechnungsführer, Suet.: a libellis, Bittschriftenannehmer, Suet. u. Lampr.: a memoria, Lampr.

    8) (spätlat.) beim Komparat. st. quam, als, und beim Positiv, mehr als, s. Rönsch Itala p. 452 sq. Rönsch im Rhein. Mus. 31, 477 sq. Ott in Fleckeisens Jahrbb. 1875. S. 794 f. u. S. 797.

    / a, ab steht (namentlich bei Spätern) auch vor (substantivisch gebrauchten) Adverbien, zB. a peregre (vgl. unser »von über Land«), Vitr.: ab invicem, Apul: a longe, von weitem, Spät. (s. Muncker zu Hyg. fab. 257. Rönsch Itala p. 231): ab intus, von innen, a foris, von außen, Spät.: a pridie, Pelag. vet. 28. – wird seinem regierten Worte nachgesetzt, quo ab, Plaut. asin. 119. – öfter (bes. bei Dichtern) von demselben getrennt, damnis dives ab ipsa suis, Ov. her. 9, 96: u. so Cic. Arch. 12. Ov. her. 12, 18. – In der Zusammensetzung bezeichnet ab unser ab od. weg, zB. abire, abgehen, weggehen, abdere, wegtun; und im Sinne des Abweichens, absonus, abtönend; u. selbst in abuti, abnutzen.

    / Arch. Nbf. af (s. Prisc. 1, 46) von alters her vor dem Namen des Zahlers in den Einnahme- u. Ausgabebüchern (zB. af Longo) nach Cic. orat. 158 u. Vel. Long. (VII) 60, 13; jetzt nur noch nachweisbar in Inschriften, zB. af vobis, Corp. inscr. Lat. 1, 201, 11: af Capua, Corp. inscr. Lat. 1, 551: af muro, Corp. inscr. Lat. 1, 1161: af speculu, Corp. inscr. Lat. 14, 2772. u. in der arch. Form afvolant statt avolant, Paul. ex Fest. 26, 2.

    lateinisch-deutsches > a [3]

  • 13 acceptor

    acceptor, ōris, m. (accipio), I) der Empfänger, (Ggstz. donator), Cod. Iust. 8, 56, 10. – insbes., der Einnehmer, Zolleinnehmer, Corp. inscr. Lat. 14, 2 u. 150. – Übtr.: a) im allg., acc. iniuriae (Ggstz. illator), Boëth. cons. in phil. 4, 4. – b) der Billiger, Plaut. trin. 204. Vgl. Rönsch Sem. p. 5. – c) acceptor personae, der die Person ansieht, parteiisch, Eccl. – II) = accipiter, Lucil. sat. fr. 123. (bei Charis. 98, 11). Cypr. ep. 60, 2. – III) der Vogelsteller, Gloss.

    lateinisch-deutsches > acceptor

  • 14 aestus

    aestus, ūs, m. (vgl. αἴθω), die infolge innerer Hitze verursachte Wallung, I) das Wallen vor Hitze, exultant aestu latices, Verg. Aen. 7, 464. – dah. a) die wallende Hitze, Glut des Feuers, propiusque aestus incendia volvunt, Verg.: fervore atque aestu anima interclusa, Gluthitze, Liv. – b) der Sonne, der Tages-u. Jahreszeit, des Länderstrichs, Hitze, Glut, Schwüle, große Wärme (Ggstz. algor, frigus), meridiei aestus, Liv.: meridiani aestus fervor (Ggstz. matutinus hiemis rigor), Cassian.: aestus a meridiano sole, Liv.: fervidus aestus, Hor.: labore et aestu languidus, Sall.: aestu laborare, Sen. – Plur. (bes. = heiße Witterung, heiße Tage), aestus nimii, Lact.: calidi, Lucr.: medii, Verg.: frigora atque aestus tolerare, Caes.: non aestus, non frigora pati posse, Liv.: neque frigora neque aestus facile tolerare, Suet.: celeriter aestibus exarescere (v. Quellen), Caes. – poet., die Sommerhitze, -schwüle = Sommer, vere prius flores, aestu numerabis aristas, Ov. trist. 4, 1, 57. Vgl. über aestus = Sommer, Rönsch, Sem. 1. p. 7. – c) die Hitze der Wunden in Krankheiten, ulceris aestus, Att. fr.: aestu febrique iactari, Cic. – II) das Wallen der Flüssigkeiten, die gleichs. wie siedendes Wasser aufkochen, 1) eig.: a) die Brandung, das Fluten, Wogen von Gewässern, u. die brandenden, wogenden Fluten, Wogen, die Strömung, fervit aestu pelagus, Pacuv. fr.: in fretum saepe concurrit aestus atque effervescit, Varr. LL.: ferventes aestibus undae, Ov.: delphines aestum secabant, Verg.: quam (carinam) ventus ventoque rapit contrarius aestus, Ov. – Insbes., die nach dem Ufer zu u. wieder zurückwogende Strömung, die Flut (s. Fabri Liv. 21, 49, 2), aestus maritimi od. marini, Cic.: decessus aestus, Ebbe, Caes.: aestuum accessus et recessus, Flut u. Ebbe, Cic.: aestus maxime tumentes, Springfluten, Plin.: dass. maritimi aestus maximi, Caes.: inanes aestus, tote Flut, Plin.: minuente aestu, Caes.: aestu suo (bei der ihm günstigen), Liv.: aestu secundo, Sall. fr. u.a. (s. Benecke Iustin. 12, 10, 5), Ggstz. adverso aestu maris, Sall. fr.: in adversum aestum, Liv.: cum primum aestu fretum inclinatum est, Liv.: cedente in mare aestu, Liv.: aestus decedit, Liv.: u. im Bilde, si campus atque illae undae comitiorum, ut mare profundum et immensum, sic effervescunt quodam quasi aestu, ut ad alios accedant, ab aliis autem recedant, Cic. Planc. 15: quod enim fretum, quem Euripum tot motus, tantas, tam varias habere putatis agitationes fluctuum, quantas perturbationes et quantos aestus habet ratio comitiorum? Cic. Mur. 35. – b) das Wallen u. Gären einer Flüssigkeit; dah. bei Lucr. = die Ausströmung, der Ausfluß der Erde, des magnetischen Fluidums, durch das Medium der Luftwellen, s. Lucr. 6, 824. 925. 1001. – 2) übtr.: a) die leidenschaftl. Wallung, Aufgeregtheit, Hitze, wilde Heftigkeit, civilis belli aestus, Hor.: aestus regum et populorum, Hor.: u. von der Liebe, ut pelagi, sic pectoris adiuvet aestum, Ov. – b) der innere Drang, die innere Gewalt, die uns unwiderstehlich fortreißt, bes. der Tatendrang, die Tatenlust, ne aestus nos consuetudinis absorbeat, Cic. de legg. 2, 9 (vgl. Cic. Brut. 282): te quasi quidam aestus ingenii tui procul a terra abripuit, Cic. de or. 3, 145. – c) die sorgliche Unruhe, ängstliche Besorgnis, -Verlegenheit, qui tibi aestus, qui error, quae tenebrae erunt, Cic.: explica aestum meum, Plin. ep.: magno curarum fluctuat aestu, Verg.; vgl. Benecke Iustin. 11, 13, 3. – /Archaist. Genet. aesti, Pacuv. tr. 97. – vulg. Nbf. aestum, ī, n., Itala (Rehd.) Luc. 12, 55.

    lateinisch-deutsches > aestus

  • 15 Phycus

    Phȳcūs, Akk. ūnta (onta), Abl. ūnte, f. (Φυκοῦς), Vorgebirge in Cyrenaïka, j. Ras Sem, Plin. 5, 32: Akk. unta, Mela 1, 7, 5 (1. § 37) (Parthey u. Frick onta): Abl. unte, Plin. 4, 60. – mit einem gleichn. kleinen Hafenplatz an einer Bucht, Akk. unta (Variante onta), Lucan. 9, 40 (wo masc.).

    lateinisch-deutsches > Phycus

  • 16 sematus

    sēmātus, a, um (semis), zur Hälfte genommen, halbiert, sem. caput (als Erklärung von sinciput), Diom. 436, 14 K. Vgl. Gloss. II, 181, 45 ›sematum, ἡμίκενον‹.

    lateinisch-deutsches > sematus

  • 17 semimadidus

    sēmi-madidus, a, um, halbnaß, ager nimbis exiguis sem., Colum. 2, 4, 5.

    lateinisch-deutsches > semimadidus

  • 18 seminarius

    sēminārius, a, um (semen), zum Samen gehörig, I) adi.: pilum, den Samen zu stampfen, Cato r. r. 10, 5. – II) subst.: A) sēmināria, ae, f., die Samenhändlerin, Corp. inscr. Lat. 14, 2850. – B) sēminārium, iī, n., die Baumschule, Pflanzschule, Scriptt. r. r. u.a. – bildl., equites, seminarium senatus, Liv.: sem. exiguum militum, Liv.: Catilinarum, katilinarischer Existenzen, Cic.: triumphorum, Cic.: omnium scelerum, Liv. epit.: omnium malorum (v. einer Pers.), Apul. apol. 74.

    lateinisch-deutsches > seminarius

  • 19 semino

    sēmino, āvī, ātum, āre (semen), I) säen, 1) eig.: hordeum, Colum.: triticum, Colum.: seminati dentes (draconis), Acro Hor. art. poët. 187. – Partiz. subst., sēmināta, ōrum, n., Saaten, Saatfelder, Ambros. in Luc. 5, 6. – 2) übtr., zeugen, erzeugen, hervorbringen, v. Menschen, alter decumo post mense nascetur puer quam seminatus est, Plaut. Amph. 482: v. Stier, sem. armenta, Colum. 6, 24, 1: v. Esel, hoc pecus, mularum genus, Colum. 6, 37, 4 u. 5: v. Pflanzen, viscum, quod non sua seminat arbos, Verg. Aen. 6, 206: nullius agricolae cultu stirps tam diuturna quam poëtae versu seminari potest, kann (aus Samen) gezogen werden, Cic. de legg. 1, 1. – 3) bildl., aussäen, ausstreuen in die Welt, cultum dei per totam terram, Lact.: religionem cultus sui per orbem terrae, Lact.; vgl. Bünem. Lact. 1, 22, 26 u. 4, 25, 2. – II) besamen = besäen, agrum, Colum. 2, 4, 11.

    lateinisch-deutsches > semino

  • 20 semiremex

    sēmi-rēmex, igis, m., halb Ruderer, sem. Hercules, halb R., halb Kämpfer, d.i. bald rudernd, bald kämpfend, Septim. Seren. fr. 19 L. M. (bei Serv. Verg. Aen. 5, 116).

    lateinisch-deutsches > semiremex

См. также в других словарях:

  • SEM 93 — in einem Führungs und Funkfahrzeug der Bundeswehr Das SEM 93 ist ein softwaregesteuertes VHF Sprach und Datenfunkgerät. Es wurde von der Firma Thales (ehemals SEL / Alcatel) entwickelt und hergestellt. Mit dem SEM 93 ist eine Übertragung von… …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 80/90 — Technische Daten Frequenzbereich 30,0 bis 79,975 MHz Kanalabstand 25 KHz Sprachband 300 bis 3.000 Hz …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 35 — Technische Daten Frequenzbereich 26,0 ... 69,95 MHz Frequenzabweichung +/ 3,5 kHz …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 52 A — SEM52 mit Zubehör Technische Daten Frequenzbereich 47,0 bis 57,975 …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 52 S — Technische Daten Frequenzbereich 46,0 bis 57,975 MHz Kanalabstand 25 KHz …   Deutsch Wikipedia

  • sem-2 —     sem 2     English meaning: one     Deutsche Übersetzung: “eins” and “in eins zusammen, einheitlich, samt, with”     Material: 1. With vor dominant Zahlwortbedeutung “eins”: Arm. mi “eins” (*sm ii̯os); Gk. εἷς, ἕν, μία (*sems, *sem, *sm iǝ),… …   Proto-Indo-European etymological dictionary

  • SEM — steht für: Sem (Bibel), einen der drei Söhne von Noach Sem (Linguistik), ein Bedeutungselement eines Wortes in der Linguistik Sem (Ägyptische Mythologie), eine ägyptische Totengottheit Sem (Priester), altägyptische Bezeichnung des obersten… …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 70 — Technische Daten Frequenzbereich 30,0 bis 79,975 MHz Kanalabstand 25 KHz …   Deutsch Wikipedia

  • SEM 52 SL — Technische Daten Frequenzbereich Standard: 46,0 bis 65,975 MHz (ähnlich VHF Band I), lieferbar: 30,0 bis 87,975 MHz Kanalabstand …   Deutsch Wikipedia

  • Sem — steht für: Sem (Bibel), einen der drei Söhne von Noah Sem (Linguistik), ein Bedeutungselement eines Wortes in der Linguistik Sem (Ägyptische Mythologie), eine ägyptische Totengottheit Sem (Priester), altägyptische Bezeichnung des obersten… …   Deutsch Wikipedia

  • SEM — Le premier, dans l’ordre biblique, des trois fils de Noé. Avec Cham et Japhet, il apparaît dans la Genèse (V, 32) au terme d’une longue généalogie qui relie Adam à Noé (V, 1 32). On retrouve les trois frères juste avant le déluge (VI, 10) et lors …   Encyclopédie Universelle

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»