Перевод: с латинского на немецкий

с немецкого на латинский

Remmius

  • 1 Remmius

    Remmius, a, um, Name einer röm. gens, aus der nur bekannt der Verfasser der lex Remmia (s. Adi.) u. Remmius Palaemon, ein Grammatiker, Suet. gr. 23; vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 282, 3. – Adi. remmisch, lex, von einem Remmius verfaßt, wonach ein Ankläger, der seine Klage nicht beweisen konnte, bestraft wurde (viell. dadurch, daß ihm ein Buchstabe [vermutlich K, i.e. Kalumniator] an die Stirn gebrannt wurde), Cic. Rosc. Am. 55. Papin. dig. 22, 5, 13. Marcian. dig. 48, 16, 1. § 2.

    lateinisch-deutsches > Remmius

  • 2 Remmius

    Remmius, a, um, Name einer röm. gens, aus der nur bekannt der Verfasser der lex Remmia (s. Adi.) u. Remmius Palaemon, ein Grammatiker, Suet. gr. 23; vgl. W. Teuffel Gesch. der röm. Liter.6 § 282, 3. – Adi. remmisch, lex, von einem Remmius verfaßt, wonach ein Ankläger, der seine Klage nicht beweisen konnte, bestraft wurde (viell. dadurch, daß ihm ein Buchstabe [vermutlich K, i.e. Kalumniator] an die Stirn gebrannt wurde), Cic. Rosc. Am. 55. Papin. dig. 22, 5, 13. Marcian. dig. 48, 16, 1. § 2.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Remmius

  • 3 celeber

    celeber, bris, bre, u. (selten) celebris, e (s. unten a. E.), Abl. ī, Adi. m. Compar. u. Superl. (κέλλω), zahlreich, I) v. Orten, Versammlungen usw.: A) eig.: a) = viel od. zahlreich besucht, belebt (Ggstz. desertus, derelictus, secretus), locus, Cic.: regio, Cornif. rhet.: portus, Cic.: oraculum, Cic.: celebre et frequens (volkreicher) emporium, Liv.: celeberrimus virorum mulierumque conventus, Cic.: nunc sicca prius celeberrima fontibus (quellreichste) Ide, Ov. – b) = volkreich, bevölkert, belebt, urbes, oppidum, Tac.: celeberrimi colles, Frontin. – B) übtr.: 1) durch zahlreiche Versammlung, Aufzüge, Deputationen usw. gefeiert, verherrlicht, feierlich, funus fit regium, magis amore civium et caritate, quam curā suorum celebre, Liv.: celeberrima populi Romani gratulatio, Cic.: cum diem festum de fastis sustulissent celeberrimum et sanctissimum, Cic.: ex multis diebus, quos in vita celeberrimos et laetissimos viderit, Cic. – 2) viel besprochen, viel gehört, gefeiert (in Prosa seit Liv., s. Kühner Cic. Tusc. 5, 9), a) v. Lebl.: celebre est apud nos imperium tuum, Plaut.: res totā Siciliā celeberrima atque notissima, Cic.: celebre per Italiam responsum, Liv.: famam inter barbaros celebrem esse (es gehe überall unter den B. die Sage) Philippum occisum, Liv.: magis celebre nomen, der öfter gehörte Name, Liv.: celebre ad posteros nomen, Liv.: Maenii celebre nomen laudibus fuit, wurde oft mit Lob genannt, Liv.: duo celeberrimi nominis duces, des gefeierten Namens = sehr gefeierte, Liv. – b) von Pers., gefeiert = berühmt, clarissimarum urbium excidio celeberrimi viri, Liv.: per omnium annalium monumenta celebres nominibus, gefeierten Namens, Liv.: gentis Aquitanae celeber Messala triumphis, Tibull.: c. tribunus plebis opibus, gratiā, amicitiis, Vell.: Remmius Palaemon grammaticā arte celeber, Plin.: magicae artis magis professione quam scientiā celeber, Curt.: m. 2. Sup., Diardines minus celeber auditu est, Curt. 8, 9 (30), 8: m. Infin., Catane generasse pios quondam celeberrima fratres, Sil. 14, 197: absol., Diana, Hor.: duces, Vell.: Sibylla Erythraea inter ceteras celebrior ac nobilior habetur, Lact. – neutr. celebre adv., Greg. Tur. hist. Franc. 1, 7. – II) = creber, oft vorkommend, häufig vorhanden, lapis celeber trans maria et quondam in Campania, Plin. 34, 2. – od. oft wiederholt, oft gebraucht, celebri gradu, Acc. tr. 24: vox celeberrima, Ov. ex Pont. 1, 9, 25: verba celeberrima, Ov. art. am. 2, 705. – / celebris als masc. bei Cornif. rhet. 2, 7. Mela 1, 13, 1 (1. § 70). Tac. ann. 2, 88 u. ö. (s. Ernesti u. Nipperd. z. St.). Gell. 17, 21, 10. Apul. met. 2, 12. – Abl. des Femin. nach der 1. Dekl., in acie celebra, *Pacuv. tr. 168.

    lateinisch-deutsches > celeber

  • 4 Palaemon

    Palaemōn, onis, Akk. onem u. (poet.) ona, m. (Παλαίμων), I) ein Meergott, vorher Melicerta (w. s.) gen., Cic. de nat. deor. 3, 39. Verg. Aen. 5, 823. Ov. met. 4, 542 u.a. – II) Remmius Palaemon, ein Grammatiker zur Zeit des Tiberius u. Klaudius, Quint. 1, 4, 20 u. 5, 60. Suet. gr. 23. – III) ein Hirt, Verg. ecl. 3, 50. – Dav. Palaemonius, a, um (Παλαιμόνιος), zu Palämon (Melicerta) gehörig, palämonisch, poet. = korinthisch, Stat. u. Claud.

    lateinisch-deutsches > Palaemon

  • 5 celeber

    celeber, bris, bre, u. (selten) celebris, e (s. unten a. E.), Abl. ī, Adi. m. Compar. u. Superl. (κέλλω), zahlreich, I) v. Orten, Versammlungen usw.: A) eig.: a) = viel od. zahlreich besucht, belebt (Ggstz. desertus, derelictus, secretus), locus, Cic.: regio, Cornif. rhet.: portus, Cic.: oraculum, Cic.: celebre et frequens (volkreicher) emporium, Liv.: celeberrimus virorum mulierumque conventus, Cic.: nunc sicca prius celeberrima fontibus (quellreichste) Ide, Ov. – b) = volkreich, bevölkert, belebt, urbes, oppidum, Tac.: celeberrimi colles, Frontin. – B) übtr.: 1) durch zahlreiche Versammlung, Aufzüge, Deputationen usw. gefeiert, verherrlicht, feierlich, funus fit regium, magis amore civium et caritate, quam curā suorum celebre, Liv.: celeberrima populi Romani gratulatio, Cic.: cum diem festum de fastis sustulissent celeberrimum et sanctissimum, Cic.: ex multis diebus, quos in vita celeberrimos et laetissimos viderit, Cic. – 2) viel besprochen, viel gehört, gefeiert (in Prosa seit Liv., s. Kühner Cic. Tusc. 5, 9), a) v. Lebl.: celebre est apud nos imperium tuum, Plaut.: res totā Siciliā celeberrima atque notissima, Cic.: celebre per Italiam responsum, Liv.: famam inter barbaros celebrem esse (es gehe überall unter den B. die Sage) Philippum occisum, Liv.: magis celebre nomen, der öfter gehörte Name, Liv.: celebre ad posteros nomen, Liv.: Maenii
    ————
    celebre nomen laudibus fuit, wurde oft mit Lob genannt, Liv.: duo celeberrimi nominis duces, des gefeierten Namens = sehr gefeierte, Liv. – b) von Pers., gefeiert = berühmt, clarissimarum urbium excidio celeberrimi viri, Liv.: per omnium annalium monumenta celebres nominibus, gefeierten Namens, Liv.: gentis Aquitanae celeber Messala triumphis, Tibull.: c. tribunus plebis opibus, gratiā, amicitiis, Vell.: Remmius Palaemon grammaticā arte celeber, Plin.: magicae artis magis professione quam scientiā celeber, Curt.: m. 2. Sup., Diardines minus celeber auditu est, Curt. 8, 9 (30), 8: m. Infin., Catane generasse pios quondam celeberrima fratres, Sil. 14, 197: absol., Diana, Hor.: duces, Vell.: Sibylla Erythraea inter ceteras celebrior ac nobilior habetur, Lact. – neutr. celebre adv., Greg. Tur. hist. Franc. 1, 7. – II) = creber, oft vorkommend, häufig vorhanden, lapis celeber trans maria et quondam in Campania, Plin. 34, 2. – od. oft wiederholt, oft gebraucht, celebri gradu, Acc. tr. 24: vox celeberrima, Ov. ex Pont. 1, 9, 25: verba celeberrima, Ov. art. am. 2, 705. – celebris als masc. bei Cornif. rhet. 2, 7. Mela 1, 13, 1 (1. § 70). Tac. ann. 2, 88 u. ö. (s. Ernesti u. Nipperd. z. St.). Gell. 17, 21, 10. Apul. met. 2, 12. – Abl. des Femin. nach der 1. Dekl., in acie celebra, *Pacuv. tr. 168.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > celeber

  • 6 Palaemon

    Palaemōn, onis, Akk. onem u. (poet.) ona, m. (Παλαίμων), I) ein Meergott, vorher Melicerta (w. s.) gen., Cic. de nat. deor. 3, 39. Verg. Aen. 5, 823. Ov. met. 4, 542 u.a. – II) Remmius Palaemon, ein Grammatiker zur Zeit des Tiberius u. Klaudius, Quint. 1, 4, 20 u. 5, 60. Suet. gr. 23. – III) ein Hirt, Verg. ecl. 3, 50. – Dav. Palaemonius, a, um (Παλαιμόνιος), zu Palämon (Melicerta) gehörig, palämonisch, poet. = korinthisch, Stat. u. Claud.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Palaemon

См. также в других словарях:

  • Remmius — Remmius …   Wikipédia en Français

  • Remmius Palaemon — Remmius Palæmon Quintus Remmius Palæmon, grammairien romain, né à Vicenza, vécut durant les règnes de Tibère et Claude. Débauché et arrogant, il était cependant un pédagogue réputé. Quintilien, Persius ou Pline l Ancien auraient été ses élèves.… …   Wikipédia en Français

  • Remmius Palæmon — Quintus Remmius Palæmon, grammairien romain, né à Vicenza, vécut durant les règnes de Tibère et Claude. Débauché et arrogant, il était cependant un pédagogue réputé. Quintilien, Perse ou Pline l Ancien auraient été ses élèves. Selon Suétone[1],… …   Wikipédia en Français

  • Remmius Palaemon — Quintus Remmius Palaemon, Roman grammarian, a native of Vicentia, lived in the reigns of Tiberius and Claudius.From Suetonius ( De grammaticis , 23) we learn that he was originally a slave who obtained his freedom and taught grammar at Rome.… …   Wikipedia

  • Remmius Palaemon — Rẹmmius Palaemon,   Quintus, römischer Grammatiker des 1. Jahrhunderts n. Chr. aus Vicentia (heute Vicenza); Lehrer von Persius und Quintilian. Seine »Ars grammatica« (heute nur noch umrisshaft aus dem Werk des römischen Grammatikers Flavius… …   Universal-Lexikon

  • Реммий Палемон — (Remmius Palaemon) древнеримский грамматик, живший в I столетии после Р. Х. Сын рабыни, Р. научился грамоте, сопровождая сына своих господ в школу. Отпущенный на свободу, он основал собственную школу в Риме, куда стекалось столько учеников, что Р …   Энциклопедический словарь Ф.А. Брокгауза и И.А. Ефрона

  • List of Sparassidae species — This page lists all described species of the spider family Sparassidae as of May 18, 2008.Adcatomus Adcatomus Karsch, 1880 * Adcatomus ciudadus Karsch, 1880 PeruAnaptomecus Anaptomecus Simon, 1903 * Anaptomecus longiventris Simon, 1903 Ecuador *… …   Wikipedia

  • Квинт Реммий Палемон — (лат. Quintus Remmius Palaemon)  римский грамматик I в. н. э. Палемон родился в Виценции (совр. Виченца) и был по происхождению рабом [1]. По сообщению Светония, он впоследствии получил свободу, преподавал в школе в Риме и… …   Википедия

  • Grammar — is the field of linguistics that covers the rules governing the use of any given natural language. It includes morphology and syntax, often complemented by phonetics, phonology, semantics, and pragmatics. Each language has its own distinct… …   Wikipedia

  • Pliny the Elder — Gaius or Caius Plinius Secundus, (AD 23 – August 25, AD 79), better known as Pliny the Elder, was an ancient author, naturalist or natural philosopher and naval and military commander of some importance who wrote Naturalis Historia . He is known… …   Wikipedia

  • History of linguistics — Linguistics as a study endeavors to describe and explain the human faculty of language.Historically, linguistic study was motivated by the correct description of a liturgical language, notably that of Sanskrit grammar by IAST|Pāṇini (fl. 4th… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»