Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

Marsus

  • 1 Marsus

    1.
    Marsus, a, um, v. Marsi, I. B. 1.
    2.
    Marsus, i, m., Domitius Marsus, an epigrammatic poet in the time of Augustus, Ov. P. 4, 16, 5; Mart. 2, 71, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > Marsus

  • 2 Amazon

    Ămāzon, ŏnis, f., = Amazôn, plur. Amazones [a Scythian word of dub. signif.; acc. to an etymological fancy, as if from a-mazos, without breast; Just. 2, 4, relates that their right breast was removed in childhood, to enable them to handle the bow more conveniently], an Amazon; and plur., Amazons, warlike women, who dwelt on the river Thermodon.
    I.
    Lit.:

    Threiciae Amazones,

    Verg. A. 11, 659:

    exsultat Amazon,

    id. ib. 11, 648:

    Amazon Mavortia,

    Val. Fl. 5, 89:

    peltata,

    Sen. Agam. 218 al. —
    II.
    Metaph., a heroine of love, Ov. A. A. 2, 743; 3, 1.—Hence,
    a.
    Ămāzŏnĭ-cus, a, um, Amazonian, Mel.1, 19, 13; Plin. 3, 5, 6, § 43; Suet. Ner. 44.—
    b.
    Ămāzŏ-nis, ĭdis, f., = Amazon, an Amazon:

    Amazonidum agmina,

    Verg. A. 1, 490:

    Amazonidum gens,

    Val. Fl. 4, 602:

    Amazonidum turba,

    Prop. 4, 13, 13.—Also, title of a poem composed by a poet named Marsus, Mart. 4, 29, 8.—
    c.
    Ămāzŏnĭus, a, um, poet. for Amazonicus, Amazonian:

    securis,

    Hor. C. 4, 4, 20, and Ov. P. 3, 1, 95:

    genus,

    Sen. Hippol. 237: vir Amazonius, i. e. Hippolytus, the son of an Amazon by Theseus, Ov. H. 4, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > Amazon

  • 3 Amazonicus

    Ămāzon, ŏnis, f., = Amazôn, plur. Amazones [a Scythian word of dub. signif.; acc. to an etymological fancy, as if from a-mazos, without breast; Just. 2, 4, relates that their right breast was removed in childhood, to enable them to handle the bow more conveniently], an Amazon; and plur., Amazons, warlike women, who dwelt on the river Thermodon.
    I.
    Lit.:

    Threiciae Amazones,

    Verg. A. 11, 659:

    exsultat Amazon,

    id. ib. 11, 648:

    Amazon Mavortia,

    Val. Fl. 5, 89:

    peltata,

    Sen. Agam. 218 al. —
    II.
    Metaph., a heroine of love, Ov. A. A. 2, 743; 3, 1.—Hence,
    a.
    Ămāzŏnĭ-cus, a, um, Amazonian, Mel.1, 19, 13; Plin. 3, 5, 6, § 43; Suet. Ner. 44.—
    b.
    Ămāzŏ-nis, ĭdis, f., = Amazon, an Amazon:

    Amazonidum agmina,

    Verg. A. 1, 490:

    Amazonidum gens,

    Val. Fl. 4, 602:

    Amazonidum turba,

    Prop. 4, 13, 13.—Also, title of a poem composed by a poet named Marsus, Mart. 4, 29, 8.—
    c.
    Ămāzŏnĭus, a, um, poet. for Amazonicus, Amazonian:

    securis,

    Hor. C. 4, 4, 20, and Ov. P. 3, 1, 95:

    genus,

    Sen. Hippol. 237: vir Amazonius, i. e. Hippolytus, the son of an Amazon by Theseus, Ov. H. 4, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > Amazonicus

  • 4 Amazonis

    Ămāzon, ŏnis, f., = Amazôn, plur. Amazones [a Scythian word of dub. signif.; acc. to an etymological fancy, as if from a-mazos, without breast; Just. 2, 4, relates that their right breast was removed in childhood, to enable them to handle the bow more conveniently], an Amazon; and plur., Amazons, warlike women, who dwelt on the river Thermodon.
    I.
    Lit.:

    Threiciae Amazones,

    Verg. A. 11, 659:

    exsultat Amazon,

    id. ib. 11, 648:

    Amazon Mavortia,

    Val. Fl. 5, 89:

    peltata,

    Sen. Agam. 218 al. —
    II.
    Metaph., a heroine of love, Ov. A. A. 2, 743; 3, 1.—Hence,
    a.
    Ămāzŏnĭ-cus, a, um, Amazonian, Mel.1, 19, 13; Plin. 3, 5, 6, § 43; Suet. Ner. 44.—
    b.
    Ămāzŏ-nis, ĭdis, f., = Amazon, an Amazon:

    Amazonidum agmina,

    Verg. A. 1, 490:

    Amazonidum gens,

    Val. Fl. 4, 602:

    Amazonidum turba,

    Prop. 4, 13, 13.—Also, title of a poem composed by a poet named Marsus, Mart. 4, 29, 8.—
    c.
    Ămāzŏnĭus, a, um, poet. for Amazonicus, Amazonian:

    securis,

    Hor. C. 4, 4, 20, and Ov. P. 3, 1, 95:

    genus,

    Sen. Hippol. 237: vir Amazonius, i. e. Hippolytus, the son of an Amazon by Theseus, Ov. H. 4, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > Amazonis

  • 5 Amazonius

    Ămāzon, ŏnis, f., = Amazôn, plur. Amazones [a Scythian word of dub. signif.; acc. to an etymological fancy, as if from a-mazos, without breast; Just. 2, 4, relates that their right breast was removed in childhood, to enable them to handle the bow more conveniently], an Amazon; and plur., Amazons, warlike women, who dwelt on the river Thermodon.
    I.
    Lit.:

    Threiciae Amazones,

    Verg. A. 11, 659:

    exsultat Amazon,

    id. ib. 11, 648:

    Amazon Mavortia,

    Val. Fl. 5, 89:

    peltata,

    Sen. Agam. 218 al. —
    II.
    Metaph., a heroine of love, Ov. A. A. 2, 743; 3, 1.—Hence,
    a.
    Ămāzŏnĭ-cus, a, um, Amazonian, Mel.1, 19, 13; Plin. 3, 5, 6, § 43; Suet. Ner. 44.—
    b.
    Ămāzŏ-nis, ĭdis, f., = Amazon, an Amazon:

    Amazonidum agmina,

    Verg. A. 1, 490:

    Amazonidum gens,

    Val. Fl. 4, 602:

    Amazonidum turba,

    Prop. 4, 13, 13.—Also, title of a poem composed by a poet named Marsus, Mart. 4, 29, 8.—
    c.
    Ămāzŏnĭus, a, um, poet. for Amazonicus, Amazonian:

    securis,

    Hor. C. 4, 4, 20, and Ov. P. 3, 1, 95:

    genus,

    Sen. Hippol. 237: vir Amazonius, i. e. Hippolytus, the son of an Amazon by Theseus, Ov. H. 4, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > Amazonius

  • 6 honorificus

    hŏnōrĭfĭcus, a, um, adj. [honor + facio], that does honor, honorable (class.):

    numquam ab eo mentio de me nisi honorifica,

    Cic. Phil. 2, 15, 39:

    cum tu a me rebus amplissimis atque honorificentissimis ornatus esses,

    id. Fam. 5, 2, 1:

    orationem meam in te honorificam fuisse,

    id. ib. §

    3: honorificentissima verba,

    id. Phil. 14, 11, 29:

    seria partitur (Domitius Marsus) in tria genera, honorificum, contumeliosum, medium,

    Quint. 6, 3, 108; cf. id. ib. §

    6: si quid honorificum pagina blanda sonat,

    Mart. 10, 45, 2:

    P. Clodius in senatu sub honorificentissimo ministerii titulo M. Catonem a re publica relegavit,

    Vell. 2, 45, 4.— Comp.:

    honorificentius est,

    Nep. Eum. 1, 5.— Adv.: hŏnōrĭfĭcē, honorably, with honor or respect, honorably:

    aliquid de aliquo honorifice praedicare,

    Cic. Phil. 11, 13, 33:

    respondere alicui,

    id. ib. 7, 8, 23:

    consurgitur,

    id. Verr. 2, 4, 62, § 138:

    promittere (with large),

    Q. Cic. Petit. Cons. 11, 44:

    iratus, quod... nihil in se honorifice neque publice neque privatum factum esset,

    that no honors had been shown him, Liv. 42, 1, 7.— Comp.:

    ut nemini sit triumphus honorificentius quam mihi salus restitutioque perscripta,

    Cic. Pis. 15, 35:

    nec liberalius nec honorificentius se potuisse tractari,

    id. Fam. 13, 27, 2.— Sup.:

    aliquem honorificentissime appellare,

    id. ib. 6, 6, 10:

    litterae tuae cum amantissime tum honorificentissime scriptae,

    id. Att. 14, 13, B, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > honorificus

  • 7 Marsi

    Marsi, ōrum, m.
    I.
    A people in Latium, on the Lacus Fucinus, celebrated as wizards and snake-charmers; in the Social War the most zealous enemies of the Romans, Plin. 7, 2, 2, § 15; 3, 12, 17, § 106; Caes. B. C. 1, 15; Liv. 8, 6; 9, 41 sq.; 26, 11; Flor. 3, 18, § 6; § 13 et saep.— Sing. collect., Cic. Div. 2, 33, 70.—
    B.
    Hence,
    1.
    Marsus, a, um, adj., of or belonging to the Marsi, Marsian: augur, Auct. ap. Cic. Div. 1, 58, 132; Cic. ib. 2, 33, 70: manus, Enn. ap. Charis. p. 251 P. (Ann. v. 280 Vahl.):

    ager,

    Luc. 9, 790:

    montes,

    Verg. A. 7, 758; Col. 6, 5, 3:

    nives,

    Stat. S. 1, 5, 26:

    aper,

    Hor. C. 1, 1, 28: cellae (for the wine;

    v. Marsicus),

    Mart. 14, 116:

    centuriones,

    Caes. B. C. 2, 27:

    nenia,

    incantations, Hor. Epod. 17, 29; Ov. A. A. 2, 102:

    duellum,

    Hor. C. 3, 14, 18:

    senex,

    Juv. 14, 180.—
    2.
    Marsĭcus, a, um, adj., Marsian, Marsic:

    bellum,

    Cic. Agr. 2, 33, 90; id. Div. 1, 44, 99; 2, 27, 59:

    pubes,

    Sil. 8, 496:

    vinum,

    Mart. 13, 121.—
    II.
    A people of Germany, between the Rhine, Lippe, and Ems, Tac. G. 2; id. A. 1, 50; 56; 2, 25; id. H. 3, 59.

    Lewis & Short latin dictionary > Marsi

  • 8 Marsicus

    Marsi, ōrum, m.
    I.
    A people in Latium, on the Lacus Fucinus, celebrated as wizards and snake-charmers; in the Social War the most zealous enemies of the Romans, Plin. 7, 2, 2, § 15; 3, 12, 17, § 106; Caes. B. C. 1, 15; Liv. 8, 6; 9, 41 sq.; 26, 11; Flor. 3, 18, § 6; § 13 et saep.— Sing. collect., Cic. Div. 2, 33, 70.—
    B.
    Hence,
    1.
    Marsus, a, um, adj., of or belonging to the Marsi, Marsian: augur, Auct. ap. Cic. Div. 1, 58, 132; Cic. ib. 2, 33, 70: manus, Enn. ap. Charis. p. 251 P. (Ann. v. 280 Vahl.):

    ager,

    Luc. 9, 790:

    montes,

    Verg. A. 7, 758; Col. 6, 5, 3:

    nives,

    Stat. S. 1, 5, 26:

    aper,

    Hor. C. 1, 1, 28: cellae (for the wine;

    v. Marsicus),

    Mart. 14, 116:

    centuriones,

    Caes. B. C. 2, 27:

    nenia,

    incantations, Hor. Epod. 17, 29; Ov. A. A. 2, 102:

    duellum,

    Hor. C. 3, 14, 18:

    senex,

    Juv. 14, 180.—
    2.
    Marsĭcus, a, um, adj., Marsian, Marsic:

    bellum,

    Cic. Agr. 2, 33, 90; id. Div. 1, 44, 99; 2, 27, 59:

    pubes,

    Sil. 8, 496:

    vinum,

    Mart. 13, 121.—
    II.
    A people of Germany, between the Rhine, Lippe, and Ems, Tac. G. 2; id. A. 1, 50; 56; 2, 25; id. H. 3, 59.

    Lewis & Short latin dictionary > Marsicus

  • 9 serie

    1.
    sērĭus, a, um, adj. [perh. for sevrius; root sev-, severus; Gr. sebas, semnos], grave, earnest, serious, opp. to sportive, jocular (class. only of things;

    severus, both of persons and things): res (opp. jocosae),

    Cic. Off. 1, 37, 134:

    sermo (opp. jocus),

    Auct. Her. 3, 14, 25:

    non res potissimum seria, sed quasi ludus ac jocus,

    Lact. 2, 18, 3: graves seriaeque res, Cic. Off. 1, 29, 103; so,

    res serias omnis extollo in alium diem,

    Plaut. Poen. 2, 51:

    ait rem seriam Velle agere mecum,

    Ter. Eun. 3, 3, 7; Liv. 23, 7 fin.:

    dies religiosus ad agendum quicquam rei seriae,

    id. 26, 17 al.:

    verba,

    Tib. 3, 6, 52; cf. Hor. A. P. 107:

    quaestiones,

    Suet. Calig. 32:

    carmina,

    Plin. Pan. 54, 2:

    curae,

    id. ib. 82 fin.:

    partes dierum,

    id. ib. 49 fin.:

    tempus,

    id. Ep. 4, 25, 3 et saep.:

    opinor hercle hodie quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,

    Plaut. Poen. 5, 3, 51:

    si aliquid serium, etc.,

    Quint. 6, 3, 16:

    nec quicquam grave ac serium,

    Tac. A. 3, 50 fin. —With sup.:

    verba seria dictu,

    Hor. A. P. 107.—As subst.: sērĭum, i, and more freq. sērĭa, ōrum, n., earnestness, seriousness; serious matters or discourse (often opp. jocus); sing.:

    si quid per jocum Dixi, nolito in serium convortere,

    Plaut. Poen. 5, 5, 42:

    itaque res in serium versa est,

    Curt. 5, 7, 10:

    nihil ad serium,

    Tac. A. 6, 14.— Plur.:

    quīcum joca, seria, ut dicitur,

    Cic. Fin. 2, 26, 85:

    joca atque seria cum humillimis agere,

    Sall. J. 96, 2:

    cum his seria ac jocos celebrare,

    Liv. 1, 4 fin.:

    per seria per jocos,

    Tac. A. 2, 13:

    sed tamen amoto quaeramus seria ludo,

    Hor. S. 1, 1, 27; 2, 2, 125; id. A. P. 226; Ov. F. 5, 341 al.:

    mala,

    Hor. A. P. 451:

    mea (opp. lusus),

    Ov. Tr. 1, 8, 31:

    (Marsus) seria partitur in tria genera,

    Quint. 6, 3, 108:

    ille seria nostra, ille deliciae,

    Plin. Ep. 8, 1, 2.—Of persons, for severus (ante- and post-class.): non ego te novi tristem servum, serium? Afran. ap. Non. 33, 33:

    amicos serios aspernatur,

    App. Mag. 98, p. 336, 9:

    Solon,

    id. ib. 9, p. 278 fin.; Amm. 26, 2, 2; 29, 6, 1; Treb. Claud. 12, 5; Mam. Grat. Act. 12, 2; Quint. Decl. 15, 3.—Hence, adv. in two forms.
    A.
    sērĭō, in earnest, seriously (mostly anteclass.; a favorite word of Plaut.;

    not in Cic. or Cæs.): nec joco nec serio,

    Plaut. Am. 3, 2, 25:

    si quid dictum est per jocum, Non aequom est id te serio praevortier,

    id. ib. 3, 2, 40:

    an id joco dixisti? equidem serio ac vero ratus,

    id. ib. 3, 3, 9; so (opp. joco) id. Bacch. 1, 1, 42; Ter. Heaut. 3, 2, 30; Liv. 7, 41, 3: vereor serio, Naev. ap. Charis. p. 195; Plaut. Am. 2, 2, 225; id. Cas. 4, 2, 11; id. Ep. 1, 1, 29; id. Merc. 4, 1, 19; id. Ps. 1, 3, 106; 4, 7, 94; id. Poen. 1, 1, 32; 1, 3, 26; 1, 3, 29; id. Rud. 2, 5, 11; 4, 4, 1; id. Truc. 2, 2, 47; 2, 5, 29; Ter. Eun. 3, 1, 3; 3, 3, 22; id. Ad. 5, 9, 18; Liv. 4, 25 fin.; Quint. 1, 2, 1; 9, 2, 14; Plin. Ep. 2, 20, 10.—
    B.
    sērĭē, in earnest, seriously:

    (post-class.) vultu serie pulcro,

    Aur. Vict. Epit. 15.
    2.
    sērĭus, comp. adv., v. 3. sero.

    Lewis & Short latin dictionary > serie

  • 10 serium

    1.
    sērĭus, a, um, adj. [perh. for sevrius; root sev-, severus; Gr. sebas, semnos], grave, earnest, serious, opp. to sportive, jocular (class. only of things;

    severus, both of persons and things): res (opp. jocosae),

    Cic. Off. 1, 37, 134:

    sermo (opp. jocus),

    Auct. Her. 3, 14, 25:

    non res potissimum seria, sed quasi ludus ac jocus,

    Lact. 2, 18, 3: graves seriaeque res, Cic. Off. 1, 29, 103; so,

    res serias omnis extollo in alium diem,

    Plaut. Poen. 2, 51:

    ait rem seriam Velle agere mecum,

    Ter. Eun. 3, 3, 7; Liv. 23, 7 fin.:

    dies religiosus ad agendum quicquam rei seriae,

    id. 26, 17 al.:

    verba,

    Tib. 3, 6, 52; cf. Hor. A. P. 107:

    quaestiones,

    Suet. Calig. 32:

    carmina,

    Plin. Pan. 54, 2:

    curae,

    id. ib. 82 fin.:

    partes dierum,

    id. ib. 49 fin.:

    tempus,

    id. Ep. 4, 25, 3 et saep.:

    opinor hercle hodie quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,

    Plaut. Poen. 5, 3, 51:

    si aliquid serium, etc.,

    Quint. 6, 3, 16:

    nec quicquam grave ac serium,

    Tac. A. 3, 50 fin. —With sup.:

    verba seria dictu,

    Hor. A. P. 107.—As subst.: sērĭum, i, and more freq. sērĭa, ōrum, n., earnestness, seriousness; serious matters or discourse (often opp. jocus); sing.:

    si quid per jocum Dixi, nolito in serium convortere,

    Plaut. Poen. 5, 5, 42:

    itaque res in serium versa est,

    Curt. 5, 7, 10:

    nihil ad serium,

    Tac. A. 6, 14.— Plur.:

    quīcum joca, seria, ut dicitur,

    Cic. Fin. 2, 26, 85:

    joca atque seria cum humillimis agere,

    Sall. J. 96, 2:

    cum his seria ac jocos celebrare,

    Liv. 1, 4 fin.:

    per seria per jocos,

    Tac. A. 2, 13:

    sed tamen amoto quaeramus seria ludo,

    Hor. S. 1, 1, 27; 2, 2, 125; id. A. P. 226; Ov. F. 5, 341 al.:

    mala,

    Hor. A. P. 451:

    mea (opp. lusus),

    Ov. Tr. 1, 8, 31:

    (Marsus) seria partitur in tria genera,

    Quint. 6, 3, 108:

    ille seria nostra, ille deliciae,

    Plin. Ep. 8, 1, 2.—Of persons, for severus (ante- and post-class.): non ego te novi tristem servum, serium? Afran. ap. Non. 33, 33:

    amicos serios aspernatur,

    App. Mag. 98, p. 336, 9:

    Solon,

    id. ib. 9, p. 278 fin.; Amm. 26, 2, 2; 29, 6, 1; Treb. Claud. 12, 5; Mam. Grat. Act. 12, 2; Quint. Decl. 15, 3.—Hence, adv. in two forms.
    A.
    sērĭō, in earnest, seriously (mostly anteclass.; a favorite word of Plaut.;

    not in Cic. or Cæs.): nec joco nec serio,

    Plaut. Am. 3, 2, 25:

    si quid dictum est per jocum, Non aequom est id te serio praevortier,

    id. ib. 3, 2, 40:

    an id joco dixisti? equidem serio ac vero ratus,

    id. ib. 3, 3, 9; so (opp. joco) id. Bacch. 1, 1, 42; Ter. Heaut. 3, 2, 30; Liv. 7, 41, 3: vereor serio, Naev. ap. Charis. p. 195; Plaut. Am. 2, 2, 225; id. Cas. 4, 2, 11; id. Ep. 1, 1, 29; id. Merc. 4, 1, 19; id. Ps. 1, 3, 106; 4, 7, 94; id. Poen. 1, 1, 32; 1, 3, 26; 1, 3, 29; id. Rud. 2, 5, 11; 4, 4, 1; id. Truc. 2, 2, 47; 2, 5, 29; Ter. Eun. 3, 1, 3; 3, 3, 22; id. Ad. 5, 9, 18; Liv. 4, 25 fin.; Quint. 1, 2, 1; 9, 2, 14; Plin. Ep. 2, 20, 10.—
    B.
    sērĭē, in earnest, seriously:

    (post-class.) vultu serie pulcro,

    Aur. Vict. Epit. 15.
    2.
    sērĭus, comp. adv., v. 3. sero.

    Lewis & Short latin dictionary > serium

  • 11 serius

    1.
    sērĭus, a, um, adj. [perh. for sevrius; root sev-, severus; Gr. sebas, semnos], grave, earnest, serious, opp. to sportive, jocular (class. only of things;

    severus, both of persons and things): res (opp. jocosae),

    Cic. Off. 1, 37, 134:

    sermo (opp. jocus),

    Auct. Her. 3, 14, 25:

    non res potissimum seria, sed quasi ludus ac jocus,

    Lact. 2, 18, 3: graves seriaeque res, Cic. Off. 1, 29, 103; so,

    res serias omnis extollo in alium diem,

    Plaut. Poen. 2, 51:

    ait rem seriam Velle agere mecum,

    Ter. Eun. 3, 3, 7; Liv. 23, 7 fin.:

    dies religiosus ad agendum quicquam rei seriae,

    id. 26, 17 al.:

    verba,

    Tib. 3, 6, 52; cf. Hor. A. P. 107:

    quaestiones,

    Suet. Calig. 32:

    carmina,

    Plin. Pan. 54, 2:

    curae,

    id. ib. 82 fin.:

    partes dierum,

    id. ib. 49 fin.:

    tempus,

    id. Ep. 4, 25, 3 et saep.:

    opinor hercle hodie quod ego dixi per jocum, Id eventurum esse et severum et serium,

    Plaut. Poen. 5, 3, 51:

    si aliquid serium, etc.,

    Quint. 6, 3, 16:

    nec quicquam grave ac serium,

    Tac. A. 3, 50 fin. —With sup.:

    verba seria dictu,

    Hor. A. P. 107.—As subst.: sērĭum, i, and more freq. sērĭa, ōrum, n., earnestness, seriousness; serious matters or discourse (often opp. jocus); sing.:

    si quid per jocum Dixi, nolito in serium convortere,

    Plaut. Poen. 5, 5, 42:

    itaque res in serium versa est,

    Curt. 5, 7, 10:

    nihil ad serium,

    Tac. A. 6, 14.— Plur.:

    quīcum joca, seria, ut dicitur,

    Cic. Fin. 2, 26, 85:

    joca atque seria cum humillimis agere,

    Sall. J. 96, 2:

    cum his seria ac jocos celebrare,

    Liv. 1, 4 fin.:

    per seria per jocos,

    Tac. A. 2, 13:

    sed tamen amoto quaeramus seria ludo,

    Hor. S. 1, 1, 27; 2, 2, 125; id. A. P. 226; Ov. F. 5, 341 al.:

    mala,

    Hor. A. P. 451:

    mea (opp. lusus),

    Ov. Tr. 1, 8, 31:

    (Marsus) seria partitur in tria genera,

    Quint. 6, 3, 108:

    ille seria nostra, ille deliciae,

    Plin. Ep. 8, 1, 2.—Of persons, for severus (ante- and post-class.): non ego te novi tristem servum, serium? Afran. ap. Non. 33, 33:

    amicos serios aspernatur,

    App. Mag. 98, p. 336, 9:

    Solon,

    id. ib. 9, p. 278 fin.; Amm. 26, 2, 2; 29, 6, 1; Treb. Claud. 12, 5; Mam. Grat. Act. 12, 2; Quint. Decl. 15, 3.—Hence, adv. in two forms.
    A.
    sērĭō, in earnest, seriously (mostly anteclass.; a favorite word of Plaut.;

    not in Cic. or Cæs.): nec joco nec serio,

    Plaut. Am. 3, 2, 25:

    si quid dictum est per jocum, Non aequom est id te serio praevortier,

    id. ib. 3, 2, 40:

    an id joco dixisti? equidem serio ac vero ratus,

    id. ib. 3, 3, 9; so (opp. joco) id. Bacch. 1, 1, 42; Ter. Heaut. 3, 2, 30; Liv. 7, 41, 3: vereor serio, Naev. ap. Charis. p. 195; Plaut. Am. 2, 2, 225; id. Cas. 4, 2, 11; id. Ep. 1, 1, 29; id. Merc. 4, 1, 19; id. Ps. 1, 3, 106; 4, 7, 94; id. Poen. 1, 1, 32; 1, 3, 26; 1, 3, 29; id. Rud. 2, 5, 11; 4, 4, 1; id. Truc. 2, 2, 47; 2, 5, 29; Ter. Eun. 3, 1, 3; 3, 3, 22; id. Ad. 5, 9, 18; Liv. 4, 25 fin.; Quint. 1, 2, 1; 9, 2, 14; Plin. Ep. 2, 20, 10.—
    B.
    sērĭē, in earnest, seriously:

    (post-class.) vultu serie pulcro,

    Aur. Vict. Epit. 15.
    2.
    sērĭus, comp. adv., v. 3. sero.

    Lewis & Short latin dictionary > serius

См. также в других словарях:

  • Marsus — era, en la mitología griega, el legendario monarca de los toscanos, hijo de Ulises y Circe. Se le consideraba el fundador de los Marsos, así como el inventor de la ciencia augural. Referencias El contenido de este artículo incorpora material del… …   Wikipedia Español

  • Marsus — Saint Marse Reliquaire de Marsus (trésor épiscopal de la cathédrale d Essen) Naissance vers 400 Empire romain d occident Décès après 432  (inconnu ans) Aux environ d …   Wikipédia en Français

  • Marsus — Mit dem römischen Cognomen Marsus sind mehrere Personen bekannt: Domitius Marsus, ein Dichter des 1. Jahrhunderts v. Christus Gaius Vibius Marsus, römischer Statthalter in Syrien 42–44 n. Chr Publius Tullius Marsus, römischer Konsul 206 n. Chr.… …   Deutsch Wikipedia

  • Marsus, S. — S. Marsus, Conf. (4. Oct.) Dieser Heilige war (Gall. chr. n. II. 998.) Priester des Erzbisthums Cöln. Seine Reliquien befinden sich in Essen (Assencium, Essenda), wohin sie durch die Abtissin Mechtild III. (998–1003) gekommen sind. Letzteres… …   Vollständiges Heiligen-Lexikon

  • MARSUS — I. MARSUS Syriae praefectus sub Claudio Caesare. Vide Domitius Marsus. II. MARSUS regnavit in Tuscia ann. ante Romam conditam 318 …   Hofmann J. Lexicon universale

  • maršus — maršùs, ì adj. (4) 1. R, K, J, Krkl, Mrk, Ėr, Ds greitai užmirštantis: Kad tu labai ir maršùs: tik pasakiau, ir užmiršai Svn. Jis par daug maršus, su jo pažadais negal pasitikėti Škn. Nesiūk drapanų, apvilkus ant vaiko: jo pomėtį krūvon… …   Dictionary of the Lithuanian Language

  • MARSUS, C. VIBIUS° — MARSUS, C. VIBIUS°, successor to Petronius as Roman governor of Syria (42 C.E.). Marsus appears to have regarded the Judean king Agrippa I with more than the average Roman suspicion toward Jewish leaders and went so far as to inform the emperor… …   Encyclopedia of Judaism

  • Marsus (Heiliger) — Kopfreliquiar des Heiligen aus dem Essener Domschatz, Aufnahme aus Georg Humanns Tafelwerk (1904) …   Deutsch Wikipedia

  • MARSUS — (Bak: Mersus …   Yeni Lügat Türkçe Sözlük

  • Saint Marsus — Saint Marse Reliquaire de Marsus (trésor épiscopal de la cathédrale d Essen) …   Wikipédia en Français

  • Gaius Vibius Marsus — war ein römischer Suffektkonsul (17 n. Chr.) und Statthalter von Syria (42–44 n. Chr.). Leben Fastentafeln bezeugen, dass der hochgebildete[1] Vibius Marsus in der zweiten Hälfte des Jahres 17 n. Chr. das Suffektkonsulat bekleidete (zusammen mit… …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»