Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

Hal-

  • 1 Aluntinus

    Ăluntĭum ( Hal-), i, n., = Alountion, Dion. Hal., Alontion Ptol., a town in the northern part of Sicily, not far from the coast, now S. Filadelpho, Plin. 3, 8, 14, § 90; cf. Mann. Ital. 2, 410.—Hence, Ăluntīnus ( Hal-), a, um, adj., of Aluntium:

    civitas,

    Cic. Verr. 2, 3, 43.

    Lewis & Short latin dictionary > Aluntinus

  • 2 Aluntium

    Ăluntĭum ( Hal-), i, n., = Alountion, Dion. Hal., Alontion Ptol., a town in the northern part of Sicily, not far from the coast, now S. Filadelpho, Plin. 3, 8, 14, § 90; cf. Mann. Ital. 2, 410.—Hence, Ăluntīnus ( Hal-), a, um, adj., of Aluntium:

    civitas,

    Cic. Verr. 2, 3, 43.

    Lewis & Short latin dictionary > Aluntium

  • 3 Haluntinus

    Ăluntĭum ( Hal-), i, n., = Alountion, Dion. Hal., Alontion Ptol., a town in the northern part of Sicily, not far from the coast, now S. Filadelpho, Plin. 3, 8, 14, § 90; cf. Mann. Ital. 2, 410.—Hence, Ăluntīnus ( Hal-), a, um, adj., of Aluntium:

    civitas,

    Cic. Verr. 2, 3, 43.

    Lewis & Short latin dictionary > Haluntinus

  • 4 halitus

    hālitus, ūs, m. (halo, āre), der Hauch, I) der Atem, efflavit extremum halitum, Cic. poët. Tusc. 2, 22. – halitus graveolentia od. gravitas, stinkender Atem, Plin.: dass. hal. oris, Plin.: übtr., oris rhetorici hal., Prud. c. Symm. 1. praef. 77. – II) der Dunst, Duft, die Ausdünstung, terrae, Lucr. u. Quint.: Averni, Val. Flacc.: solis, Hitze, Col.: caloris, Col.: Plur., huiusmodi halitus (der Äpfel) celeriter acina corrumpunt, Col.: halitibus vastis (fatum) subducet urbes, Sen. – III) der Wind, Rutil. Nam. 1, 105.

    lateinisch-deutsches > halitus

  • 5 dolus

    [st1]1 [-] dŏlus, i, m.: a - adresse, ruse.    - [gr]gr. δόλος.    - cf. P. FEST. p. 69, 10.    - dolus malus, Cic. Off. 3, 60: dol, fraude.    - dolo malo, Cic. Off. 3, 92: frauduleusement, avec des manoeuvres dolosives.    - sine dolo malo, Liv. 1, 24, 7: loyalement, de bonne foi. b - fourberie, tromperie, piège.    - Plaut. Men. 228; Capt. 642; Caes. BG. 4, 13, 1; BC. 2, 14, 1; Sall. C. 11, 2; Liv. 27, 28, 4.    - forte an dolo principis incertum, Tac.: est-ce par hasard ou par fourberie du prince, on l'ignore.    - dolos saltu deludit, Ov. Hal. 25: d'un bond il déjoue les pièges (= les filets du pêcheur).    - cuniculo et subterraneis dolis peractum urbis excidium, Flor. 1, 12, 9: par la mine et par des travaux souterrains fut consommée la ruine de la ville (de Véies). c - tort causé, acte blâmable, faute.    - Dig. 4, 3, 1.    - suo dolo factum esse negat, Hor. S. 1, 6, 90: il prétend que ce n'est pas sa faute. [st1]2 [-] Dŏlus, i, m.: la Ruse [déesse].    - V.-FL. 2, 205.
    * * *
    [st1]1 [-] dŏlus, i, m.: a - adresse, ruse.    - [gr]gr. δόλος.    - cf. P. FEST. p. 69, 10.    - dolus malus, Cic. Off. 3, 60: dol, fraude.    - dolo malo, Cic. Off. 3, 92: frauduleusement, avec des manoeuvres dolosives.    - sine dolo malo, Liv. 1, 24, 7: loyalement, de bonne foi. b - fourberie, tromperie, piège.    - Plaut. Men. 228; Capt. 642; Caes. BG. 4, 13, 1; BC. 2, 14, 1; Sall. C. 11, 2; Liv. 27, 28, 4.    - forte an dolo principis incertum, Tac.: est-ce par hasard ou par fourberie du prince, on l'ignore.    - dolos saltu deludit, Ov. Hal. 25: d'un bond il déjoue les pièges (= les filets du pêcheur).    - cuniculo et subterraneis dolis peractum urbis excidium, Flor. 1, 12, 9: par la mine et par des travaux souterrains fut consommée la ruine de la ville (de Véies). c - tort causé, acte blâmable, faute.    - Dig. 4, 3, 1.    - suo dolo factum esse negat, Hor. S. 1, 6, 90: il prétend que ce n'est pas sa faute. [st1]2 [-] Dŏlus, i, m.: la Ruse [déesse].    - V.-FL. 2, 205.
    * * *
        Dolus, huius doli, a dolando, id est laedendo et minuendo dictus, vt docet Donatus. Une finesse, Cautelle, Dol, Tromperie, Tricherie, Barat.
    \
        Veneni dolus. Catul. Poison baillee finement.
    \
        Bonus dolus. Vlpian. Bonne finesse, Bonne cautelle.
    \
        Dolus malus. Cic. Tromperie, Malice, Cavillation et mal engin.
    \
        Adhibere dolum. Cic. User de finesse, Tricher, Barater.
    \
        Capere aliquem dolis. Virgil. Le tromper.
    \
        Commoliri dolum aut machinam ad aliquem. Cic. Luy machiner une finesse pour le tromper.
    \
        Detegere dolos. Seneca. Descouvrir la tromperie.
    \
        Discingere. Sil. Dissouldre, Rompre.
    \
        Struere dolum. Tacit. Bastir une tromperie.

    Dictionarium latinogallicum > dolus

  • 6 erythinus

    ĕrythīnus, i, m. rouget (poisson). --- Plin. 9, 16, 23, § 166; Ov. Hal. 104.    - [gr]gr. ἐρυθῖνος.
    * * *
    ĕrythīnus, i, m. rouget (poisson). --- Plin. 9, 16, 23, § 166; Ov. Hal. 104.    - [gr]gr. ἐρυθῖνος.
    * * *
        Erythinus, seu Erythrinus, aut Erythricus. Plin. Une espesse de poisson marin. Sunt autem Erythini (hoc est, vt Latini interpretantur, rubelli siue rubelliones, et rubri a colore dicti) pisces qui nunc a Graecis corrupto nomine Lethrini, quasi Erythrini, a Venetis Arbores, a Romanis Phragolini, ab Hispanis Pagellae vocantur, a Gallis Pageots.

    Dictionarium latinogallicum > erythinus

  • 7 faber

    [st1]1 [-] făbĕr, bra, brum: bien fait, bien travaillé, ingénieux, habile.    - fabra ars, Ov. M. 8: travail des métaux ou architecture.    - signaculum faberrimum, App. Flor.: cachet merveilleusement travaillé. [st1]2 [-] făbĕr, făbri, m.: - [abcl][b]a - artisan, ouvrier. - [abcl]b - au fig. ouvrier, auteur, artisan.[/b]    - faber ferrarius: forgeron, serrurier.    - faber tignarius: charpentier.    - fabrūm praefectus: commandant du génie (dans l’armée), chef des ouvriers.    - faber eboris, Hor.: sculpteur en ivoire.    - faber aerarius, Plin.: fondeur en bronze, ciseleur.    - faber armorum, Hier.: armurier.    - est quisque suae fortunae, Sall.: chacun est l'artisan de sa fortune. [st1]3 [-] făbĕr, făbri, m.: la dorée (poisson de mer, dont les arêtes ressemblent aux outils du forgeron).    - Plin. 9, 18, 32, 86; 32, 11, 53, 148; Col. 8, 16, 9; Ov. Hal. 110.
    * * *
    [st1]1 [-] făbĕr, bra, brum: bien fait, bien travaillé, ingénieux, habile.    - fabra ars, Ov. M. 8: travail des métaux ou architecture.    - signaculum faberrimum, App. Flor.: cachet merveilleusement travaillé. [st1]2 [-] făbĕr, făbri, m.: - [abcl][b]a - artisan, ouvrier. - [abcl]b - au fig. ouvrier, auteur, artisan.[/b]    - faber ferrarius: forgeron, serrurier.    - faber tignarius: charpentier.    - fabrūm praefectus: commandant du génie (dans l’armée), chef des ouvriers.    - faber eboris, Hor.: sculpteur en ivoire.    - faber aerarius, Plin.: fondeur en bronze, ciseleur.    - faber armorum, Hier.: armurier.    - est quisque suae fortunae, Sall.: chacun est l'artisan de sa fortune. [st1]3 [-] făbĕr, făbri, m.: la dorée (poisson de mer, dont les arêtes ressemblent aux outils du forgeron).    - Plin. 9, 18, 32, 86; 32, 11, 53, 148; Col. 8, 16, 9; Ov. Hal. 110.
    * * *
        Faber, huius fabri, Tout ouvrier besongnant en matiere dure, comme en bois, fer, pierre, et semblables, Fevre.
    \
        Faber ferrarius. Plaut. Un mareschal, Forgeron, Serrurier.
    \
        Lignarius faber. Cic. Charpentier.

    Dictionarium latinogallicum > faber

  • 8 nocuus

    nŏcŭus, a, um [noceo] nuisible, qui fait du mal. --- Ov. Hal. 130; Scrib. 114.
    * * *
    nŏcŭus, a, um [noceo] nuisible, qui fait du mal. --- Ov. Hal. 130; Scrib. 114.
    * * *
        Nocuus, Adiectiuum. Cic. Nuisant et portant dommage.

    Dictionarium latinogallicum > nocuus

  • 9 sagax

    sagax, sagacis [st2]1 [-] qui a l'odorat subtil. [st2]2 [-] qui a l'esprit subtil, fin, pénétrant, sagace. [st2]3 [-] qui a l'oreille subtile, qui a l'oreille fine, vigilant.    - sagax nasum habet, Plaut. Curc. 1.2.17: il a le nez fin.    - venandi sagax virtus, Ov. Hal. 76: flair subtil à la chasse.    - canibus sagacior, Ov.: qui a l'ouïe plus fine que les chiens.    - sagax + gén.: qui sait, qui connaît.    - sagax fibrarum, Sil.: qui se connaît à l'inspection des entrailles.    - sagacissimus in conjecturis, Just.: plein de clairvoyance.    - sagax ad pericula perspicienda, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 23, 4: habile à découvrir les dangers.    - sagax videre futura, Ov.: habile à lire dans l'avenir.    - prodigiorum sagacissimus erat: il était très habile à interpréter les prodiges.
    * * *
    sagax, sagacis [st2]1 [-] qui a l'odorat subtil. [st2]2 [-] qui a l'esprit subtil, fin, pénétrant, sagace. [st2]3 [-] qui a l'oreille subtile, qui a l'oreille fine, vigilant.    - sagax nasum habet, Plaut. Curc. 1.2.17: il a le nez fin.    - venandi sagax virtus, Ov. Hal. 76: flair subtil à la chasse.    - canibus sagacior, Ov.: qui a l'ouïe plus fine que les chiens.    - sagax + gén.: qui sait, qui connaît.    - sagax fibrarum, Sil.: qui se connaît à l'inspection des entrailles.    - sagacissimus in conjecturis, Just.: plein de clairvoyance.    - sagax ad pericula perspicienda, Plancus ap. Cic. Fam. 10, 23, 4: habile à découvrir les dangers.    - sagax videre futura, Ov.: habile à lire dans l'avenir.    - prodigiorum sagacissimus erat: il était très habile à interpréter les prodiges.
    * * *
        Sagax, sagacis, pen. prod. om. g. Cic. Qui ha grand flairement. Et per translationem, Qui conjecture et prevoit bien les choses advenir, Sage, Prudent, Bien advisé.
    \
        Palatum sagax in gustu. Plin. Qui sent incontinent la bonté ou mauvaistié d'une viande.
    \
        Curae sagaces. Horat. Soigneuse providence.
    \
        Sagacissimus rerum naturae. Columel. Fort scavant en philosophie naturelle, ou és choses naturelles.
    \
        Sagaces canes. Cic. Qui sentent incontinent la trace de la beste, comme font les chiens qu'on appelle espagnols, et autres appelez pendants.

    Dictionarium latinogallicum > sagax

  • 10 subnascor

    subnascor, nasci, nātus sum - intr. - [st2]1 [-] naître en dessous. --- Plin. 17, 234, etc. [st2]2 [-] repousser, renaître. --- Plin. 11, 78; Sen. Brev. 5, 5.    - subnatus, Ov. Hal. 90: repoussé.
    * * *
    subnascor, nasci, nātus sum - intr. - [st2]1 [-] naître en dessous. --- Plin. 17, 234, etc. [st2]2 [-] repousser, renaître. --- Plin. 11, 78; Sen. Brev. 5, 5.    - subnatus, Ov. Hal. 90: repoussé.
    * * *
        Subnascor, subnasceris, subnatus sum, subnasci. Plinius. Surcroistre.

    Dictionarium latinogallicum > subnascor

  • 11 halitus

    hālitus, ūs, m. (halo, āre), der Hauch, I) der Atem, efflavit extremum halitum, Cic. poët. Tusc. 2, 22. – halitus graveolentia od. gravitas, stinkender Atem, Plin.: dass. hal. oris, Plin.: übtr., oris rhetorici hal., Prud. c. Symm. 1. praef. 77. – II) der Dunst, Duft, die Ausdünstung, terrae, Lucr. u. Quint.: Averni, Val. Flacc.: solis, Hitze, Col.: caloris, Col.: Plur., huiusmodi halitus (der Äpfel) celeriter acina corrumpunt, Col.: halitibus vastis (fatum) subducet urbes, Sen. – III) der Wind, Rutil. Nam. 1, 105.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > halitus

  • 12 saeta

    saeta ( sēta), ae, f. [etym. dub.].
    I.
    Prop., a thick, stiff hair on an animal; a bristle (class.; usu. in plur.; cf. villus, pilus).
    A.
    Plur.
    1.
    Absol., Lucr. 5, 786;

    of a boar,

    Ov. M. 8, 428; cf. 2, B. infra;

    of a porcupine,

    Claud. Hystr. 6;

    of the fish aper,

    Ov. Hal. 59;

    of a goat,

    Verg. G. 3, 312;

    of a cow,

    id. A. 7, 790;

    of a horse,

    Amm. 29, 2, 4; Val. Fl. 6, 71:

    ita quasi saetis labra mihi compungit barba,

    Plaut. Cas. 5, 2, 48.—
    2.
    With gen.:

    saetae leonis,

    Prop. 4, 9, 44.—
    B.
    Sing.:

    saeta equina,

    Cic. Tusc. 5, 21, 62:

    nigrae saetae grex (suum),

    Col. 7, 9, 2; cf. Verg. A. 7, 667.—
    II.
    Meton.
    A.
    Of stiff, bristly, human hair, Verg. A. 8, 266; id. G. 3, 312; Ov. M. 13, 850; Juv. 2, 11; Mart. 6, 56.—
    B.
    Of the spiny leaves of coniferous trees, Plin. 16, 10, 18, § 41.—
    C.
    Of any thing made of coarse hair or bristles, e. g. the bottom or leader of an angling-line, Ov. Hal. 34:

    piscem tremulā salientem ducere saetā,

    Mart. 1, 56, 9;

    so,

    id. 10, 30, 16.—
    D.
    A brush made from bristles:

    parieti siccato cera Punica cum oleo liquefacta candens saetis inducatur,

    Plin. 33, 7, 40, § 122; cf. Vitr. 7, 9, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > saeta

  • 13 actus

    āctus, ūs, m. (ago), I) das Getriebenwerden, Sich-Bewegen; dah. die verursachte Bewegung, (mellis) cunctantior actus, langsamer ist die Bewegung, Lucr.: fertur magno mons improbus actu, mit gewaltigem Sturz, Verg.: pilaque contorsit violento spiritus actu, unter heftigem Schnaufen, Lucan.: vox, ut spiritus fluens, aëris est actu sensibilis auditu (dem Gehör vernehmlich), Vitr.: übtr., qui in dies quanto potentior, eodem actu invisior erat, mit dem nämlichen Schube, in demselben Zuge, Tac. hist. 1, 12 (wohl richtiger mit Nipperdey ›auctu‹ zu lesen). – II) das In-Bewegung-Setzen, A) das Treiben des Viehs, quia non veniant pecudes, sed agantur, ab actu nomen Agonalem habere diem, Ov.: quocumque vult levi admonitu (durch leichten Zuruf), non actu (durch irgend einen körperlichen Zwang [den Treibstachel]) inflectit illam feram (den Elefanten), Cic. – Meton.: a) (jurist. t.t.) das Recht, irgendwo Zugvieh od. Wagen durchzuführen, u. der Ort od. Weg, wo man überführt, selbst, die Übertrift, Cic. Caecin. 74 u. ICt. – b) ein Feldmaß als Ackermaß (weil, wie Plin. 18, 9 sagt, in eo boves aguntur cum aratro uno impetu iusto), der Morgen, actus minimus, 120 Fuß lang u. 4 F. breit, Col.: actus quadratus, 120 Quadratf., Varr.: actus duplicatus, 240 F. lang u. 120 F. breit, Isid. – B) das Bewegen des Körpers od. seiner Teile, quanto venit spectabilis actu, Schritt, Ov. hal. 72. – Insbes., die Bewegung des Darstellenden, a) des Redners, der äußere Vortrag (s. āctio no. II, a), Quint. 6, 2, 30 u.s. – b) des Schauspielers, das Gebärdenspiel, sine carminum imitandorum actu, ohne Darstellung der Stücke durch G., Liv.: actus histrionum veris affectibus (minor), die Gebärden, Quint. – dah. meton., α) die Darstellung, Vorstellung eines Stückes od. einer Rolle, fabellarum, Liv. 7, 2, 11: scaenarum, Quint. 5, 10, 9: tragicus, Suet. Ner. 24, 1. – β) der Hauptteil der Handlung eines Stücks, der Akt, Aufzug, primo actu placeo, Ter.: extremum actum neglegere (v. Dichter), Cic.: in extremo actu corruere (v. Schauspieler), Cic.: neque enim histrioni ut placeat peragenda est fabula, modo in quocumque fuerit actu probetur, Cic. – übtr., der Akt, Abschnitt, villaticarum pastionum primus actus, Varr.: extremus actus aetatis, Cic. – C) die Bewegung des Handelnden, die Tätigkeit, das Betreiben, die Verrichtung einer Sache, usque ad extremae vitae finem in actu esse, Sen.: in actu mori, Sen.: in ceteris actibus vitae, Quint.: actus Annibalis speculari, Hannibals Tun u. Treiben im Auge behalten, Iustin. – Insbes.: a) die öffentliche Verrichtung als Amt, der Posten, Trai. in Plin. ep. 10, 28 (37). – u. bes. actus rerum od. forensis od. bl. actus, die gerichtlichen Geschäfte, der Geschäftsgang (Halten öffentl. Reden, Führen von Prozessen, Handhabung der Gerichtsbarkeit, Abhalten von Gerichtstagen), Quint. u.a. – dah. b) = die Verwaltung der Güter und Rechnungen eines Privatmannes oder des Staates, ICt. – c) meton., die verrichtete Handlung, Tat, das Werk, tui actus, Plin. pan.: Herculei actus, Claud.: boni actus, Lact. – u. die Tat = Wirklichkeit, haec ipso cognoscere in actu, Ov. ex Pont. 3, 5, 15: u. actu, Ggstz. cogitatu, Augustin. conf. 9, 4. – d) jmds. Richtschnur bei seinem Tun, Traian. in Plin. ep. 10, 97 (98), 1. – / Dat. actui, Aur. Vict. epit. 16, 5: Abl. Plur. actibus, Quint. 11, 1, 47. – vulg. Abl. Sing. acto, Commod. instr. 2, 39, 20.: Akk. Plur. actos, Corp. inscr. Lat. 5, 5737, 11.

    lateinisch-deutsches > actus

  • 14 acupenser

    acupēnser, eris, m., ein bei den Alten hochgeschätzter Fisch, wahrsch. der Stör od. Sterlet (Acipenser Rathenus, L.), Cic. u.a. – / Nbf. acipenser, Hor. sat. 2, 2, 47. Ov. hal. 42. Plin. 32, 145 D.: acipensis, Mart. 13, 91, 1: aquipenser, Paul. ex Fest. 22, 13 (17, 3 Th.).

    lateinisch-deutsches > acupenser

  • 15 alecula

    alecula (hal.), s. allēcula.

    lateinisch-deutsches > alecula

  • 16 anthias

    anthiās, ae, m. (ἀνθίασ), ein uns unbekannter Meerfisch, Ov. hal. 46. Plin. 9, 180; 32, 11.

    lateinisch-deutsches > anthias

  • 17 asellus

    asellus, ī, m. (Demin. v. asinus), der Esel, I) eig.: tardus, Verg.: agitator aselli, Verg. u. Col.: asellus auritus, Ov.: asellus dossuarius, Varr.: as. Pessinuntius, Varr. fr.: iniquae mentis asellus, Hor.: as. onustus auro, Cic.: asellus cum asinario occurit, Suet.: ad molas asellis uti, Varr.: in mentem venit te bovem esse et me asellum, Plaut.: asello sedens, Hier.: tergo residebat aselli, Ov.: bipes as., ein zweibeiniger Esel (v. einem zur Unzucht gebrauchten Menschen), Iuven. 9, 92 (vgl. Hier. ep. 27, 3). – Sprichw., s. ago (no. I, 2, a, α, od. S. 262) u. surdus. – II) übtr.: A) ein leckerer Seefisch, Laber. com. u. Nep. nach Plin. 9, 69. Varr. LL. 5, 77. Ov. hal. 133: pisces teneri, ut sunt scari, aselli, iulides, Cael. Aur. chron. 1, 1, 22. – Sprichw., post asellum diaria non sumo, nach so herrlicher Kost (herrlichem Genuß) nehme ich nicht mit gemeiner vorlieb, Petr. 24, 7. – II) ein vierbeiniges Gestell, ein Bock, *Pallad. 1, 18, 2 (wo jetzt basellis). – C) aselli, zwei Sterne im Sternbild des Krebses, Hyg. astr. 2, 23. Plin. 18, 353. – D) Asellus, ein röm. Beiname, wie: Tib. Claudius Asellus, von dem Zensor Scipio Afr. minor aus dem Ritterstande gestoßen u. unter die Ärarier versetzt, Cic. de or. 258 u. 268. – / assellus geschr. Corp. inscr. Lat. 4, 1555.

    lateinisch-deutsches > asellus

  • 18 cantharus

    cantharus (cantarus), ī, m. (κάνθαρος), I) ein großes, weitbäuchiges Trinkgeschirr mit weit herabgehenden Henkeln, die Kanne, der Humpen, Plaut., Plin. u.a.: cantharis bibere, Plaut.: uno cantharo potare, Plaut.: gew. Attribut des Bacchus, Macr. sat. 5, 21, 14 u. 16. Arnob. 6, 25 (wo potorius cantharus); vgl. Heinrich Iuven. 3, 203 sq. – dah. auch der in Bechergestalt gefertigte Ansatz an einer Wasserröhre, der Ausgießer, Paul. dig. 30, 1, 41. § 11. – II) eine Art Fahrzeug, Macr. sat. 5, 21, 2 u. 14. – III) eine Art Seefisch, Col. 8, 17, 14. Plin. 32, 146. Ov. hal. 103. – IV) der schwarze Fleck unter der Zunge des ägyptischen Ochsen Apis, Plin. 8, 184.

    lateinisch-deutsches > cantharus

  • 19 caris

    cāris, ridis, f. (καρίς), eine Art Krabben od. Seekrebse, Ov. hal. 132.

    lateinisch-deutsches > caris

  • 20 cercurus

    cercūrus (cercȳrus), ī, m. (κέρκουρος), I) eine (bes. bei den Cypriern heimische) Art leichter, schnellsegelnder Schiffe, etwa Kutter, Form cercur., Plaut. merc. 87; Stich. 368 u. 413. Gell. 10, 25, 5: Form cercyr., Lucil. sat. 8, 19 u. 14, 2. Liv. 23, 34, 4 u. 33, 19, 10. Plin. 7, 208. – II) ein Seefisch, nur cercyr., Ov. hal. 102. Plin. 32, 152.

    lateinisch-deutsches > cercurus

См. также в других словарях:

  • halələnmə — «Halələnmək»dən f. is …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • hal — hal·a·car·i·dae; hal·ate; hal·a·zone; hal·berd; hal·berd·ier; hal·chid·ho·ma; hal·dane s; hal·dan·ite; hal·du; hal·e·co·mor·phi; hal·e·cos·to·mi; hal·fa; hal·i·ae·e·tus; hal·i·but; hal·i·but·er; hal·i·car·nas·si·an; hal·i·choe·rus;… …   English syllables

  • Hal — steht für: HAL 9000, der Computer in den Filmen: „2001: Odyssee im Weltraum“ und „2010 – Das Jahr, in dem wir Kontakt aufnehmen“ (9000) Hal, ein Hauptgürtelasteroid, dessen Name auf den vorstehenden Computer anspielt. HAL Dhruv, ein indischer… …   Deutsch Wikipedia

  • Hal — Cette page d’homonymie répertorie les différents sujets et articles partageant un même nom. HAL est un sigle composé des trois lettres H, A et L et un acronyme, qui signifie : HAL 9000, l ordinateur du film 2001 : l odyssée de l espace, HAL… …   Wikipédia en Français

  • hal — s.n. Stare rea, situaţie vrednică de plâns. ♢ loc. adv. În aşa hal (că)... = în aşa măsură (că)... Într un hal... sau Într un hal fără (de) hal = în cea mai proastă stare. ♢ expr. A nu avea hal să... = a nu fi în stare, a nu putea să... – Din tc …   Dicționar Român

  • HAL/S — is a real time aerospace programming language, best known for its use in the Space Shuttle program. It was designed by Intermetrics in the 1970s for NASA. HAL/S is written in XPL, a dialect of PL/I.The three key factors in writing the language… …   Wikipedia

  • HAL — steht für: HAL 9000, der Computer in den Filmen: „2001: Odyssee im Weltraum“ und „2010 – Das Jahr, in dem wir Kontakt aufnehmen“ (9000) Hal, ein Hauptgürtelasteroid, dessen Name auf den vorstehenden Computer anspielt. HAL Dhruv, ein indischer… …   Deutsch Wikipedia

  • Hal — puede referirse a: HAL 9000: Personaje de la saga iniciada con 2001: Una odisea del espacio. HΛL: Banda musical japonesa. HAL (software): Capa de abstracción software para acceder al hardware en Linux y Windows. (En inglés: en:HAL (software)) HAL …   Wikipedia Español

  • HAL 5 — HAL, or Hybrid Assistive Limb, is an artificial powered exoskeleton suit currently in development by Tsukuba University of Japan, and still slated for production in the near future, as of October 2006, pending field testing. [… …   Wikipedia

  • HAL — может значить: по отношению к программному обеспечению, Hardware abstraction layer общая статья о слоях аппаратных абстракций HAL (freedesktop.org) слой аппаратных абстракций от freedesktop.org; HAL/S, язык программирования, используемый на… …   Википедия

  • Hal — /hal/, n. a male given name, form of Harold. Chem. halogen. * * * In Sufism, a state of mind reached from time to time by mystics during their journey toward God. The aḥwāl (plural of ḥāl) are God given graces that appear when a soul is purified… …   Universalium

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»