Перевод: со всех языков на все языки

со всех языков на все языки

Excusatio

  • 1 excusatio

    excūsātĭo ( excuss-), ōnis, f. [excuso], an excusing, excuse (freq. and class.); constr. with obj. or subj. gen., absol., with cur, quominus, etc.
    (α).
    With gen. obj.:

    peccati,

    Cic. Lael. 11, 37:

    intermissionis litterarum,

    id. Fam. 16, 25:

    valent apud me excusationes injuriae tuae,

    id. Sull. 16, 47.—
    (β).
    With gen. subj.:

    pauci ejusdem generis addit cum excusatione Pompeii conjuncta (shortly before: velle Pompeium se Caesari purgatum),

    Caes. B. C. 1, 8, 4.—With both constructions:

    excusatio Ser. Sulpicii legationis obeundae,

    Cic. Phil. 9, 4, 8.—
    (γ).
    With a causal gen. (freq.):

    hic dies summa'st apud me inopiae excusatio,

    Plaut. As. 3, 1, 31:

    excusatio vel pietatis, vel necessitatis, vel aetatis,

    Cic. Cael. 1, 2; cf.

    adolescentiae,

    id. ib. 18, 43:

    me neque honoris neque aetatis excusatio vindicat a labore,

    id. Sull. 9, 26:

    aetatis,

    Caes. B. C. 1, 85, 9:

    valetudinis,

    Cic. Pis. 6, 13:

    oculorum,

    id. de Or. 2, 68, 275: [p. 681] familiaris funeris, id. Rab. Perd. 3, 8:

    amicitiae,

    id. Lael. 12, 43:

    necessitatis,

    id. Rab. Post. 10, 27:

    summae stultitiae,

    id. Caecin. 11, 30 et saep.—
    (δ).
    Absol.:

    turpis enim excusatio est si quis contra rem publicam se amici causa fecisse fateatur,

    Cic. Lael. 12, 40:

    illa perfugia, quae sumunt sibi ad excusationem,

    id. Rep. 1, 5:

    (Sappho) dat tibi justam excusationem,

    id. Verr. 2, 4, 57, § 126:

    libenter Caesar petentibus Aeduis dat veniam excusationemque accipit,

    Caes. B. G. 6, 4, 3:

    triduum disputationibus excusationibusque extrahitur,

    id. B. C. 1, 33, 3 et saep.—
    (ε).
    With cur and quominus:

    accipio excusationem tuam, qua usus es, cur, etc.,

    Cic. Fam. 4, 4, 1:

    nemini civi ullam, quominus adesset, satis justam excusationem esse visam,

    id. Pis. 15, 36.—
    (ζ).
    With acc. and inf.:

    habent excusationem legitimam, exsilii causa solum vertisse nec esse postea restitutos,

    id. Phil. 5, 5, 14.—
    (η).
    With kindr. accus.:

    ad excusandas excusationes in peccatis,

    Vulg. Psa. 140, 4.—
    II.
    Transf., a being excused, a release, discharge from any thing (post-class.):

    tria onera tutelarum dant excusationem,

    Dig. 27, 1 (De excusationibus), 3; cf.:

    omnibus excusatio a tutela competit,

    ib. 5 et saep. (vid. the whole title).

    Lewis & Short latin dictionary > excusatio

  • 2 excusatio

    excusātĭo (excussātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action de s'excuser, justification. [st2]2 [-] excuse, prétexte. [st2]3 [-] excuse qu'on admet, pardon. [st2]4 [-] exemption, dispense.
    * * *
    excusātĭo (excussātĭo), ōnis, f. [st2]1 [-] action de s'excuser, justification. [st2]2 [-] excuse, prétexte. [st2]3 [-] excuse qu'on admet, pardon. [st2]4 [-] exemption, dispense.
    * * *
        Excusatio, Verbale. Cic. Excuse.
    \
        Accipere excusationem. Cic. Recevoir une excuse, Tenir pour excuse.

    Dictionarium latinogallicum > excusatio

  • 3 excūsātiō

        excūsātiō ōnis, f    [excuso], an excusing, excuse: turpis: iusta: Aeduis dat veniam excusationemque accipit, Cs.: iniuriae: Pompei, Cs.: excusatio Sulpici legationis obeundae, a declining: aetatis: valetudinis: excusatio, quā usus es, cur, etc.: ulla, quo minus adesset, etc.: habent excusationem legitimam, exsili causā solum vertisse.
    * * *

    Latin-English dictionary > excūsātiō

  • 4 excusatio

    excusatio excusatio, onis f оправдание, извинение

    Латинско-русский словарь > excusatio

  • 5 excusatio

    excusatio excusatio, onis f извинение

    Латинско-русский словарь > excusatio

  • 6 excusatio

    excūsātio, ōnis, f. (excuso), I) die Entschuldigung, Rechtfertigung, 1) im allg.: exc. iusta, Cic. u. Sen.: honestior, Cic.: probabilis, Cic.: m. subj. Genet., Pompei, Cic.: m. obj. Genet., peccati, Cic.: criminis, Quint. – excusationem accipere (gelten lassen), Cic.: Sappho, quae sublata de prytanio est, dat tibi iustam excusationem, für den Raub der S. aus dem Pr. hast du eine begründete E., Cic.: si haec eadem in excusationem meam dixero, Plin. ep.: iusta esset excusatio, Cic.: ex vobis audio nemini civi ullam quo minus adesset satis iustam excusationem esse visam, Cic. Pis. 36: stultitia excusationem non habet, findet keine E., Cic.: excusationem aliquam idoneam praeparavisse (in Bereitschaft haben), Petron.: excusationem probare, Cic.: nullam excusationem recipere (gelten lassen), Sen.: excusationem temptare (versuchen), Sen.: tollere quietis et securitatis excusationem, Tac. dial.: iustā et idoneā uti excusatione intermissionis litterarum, Cic. – Plur., Entschuldigungen, Entschuldigungsgründe, nullae istae excusationes sunt, Cic.: excusationes allegare, Ulp. dig.: tolle igitur istas excusationes, Sen. – 2) insbes.: a) aktiv, die Ablehnung, exc. Ser. Sulpici legationis obeundae, Cic. Phil. 9, 8: inertia est laboris exc., P. Syr. sent. 279 R.2 – b) passiv, das Entschuldigtsein = Befreitsein von etw., tutelarum exc. u. a tutela exc., Ulp. dig. 27, 1, 3 u. 5. – II) prägn., die Anführung einer Sache als Entschuldigung, die Entschuldigung od. Ausrede mit etw., das Vorschützen einer Sache, adulescentiae, aetatis, Cic.: hiemis, Auct. b. Afr.: excusationem oculorum accipere (gelten lassen), Cic.: habere excusationem pietatis vel necessitatis vel aetatis, Cic.: nullam excusationem imprudentiae recipere (gelten lassen), Auct. b. Alex.: excusatione amicitiae alqd tegere, Cic.: excusatione uti temporis od. valetudinis, schlechte Zeiten od. Unwohlsein vorschützen, Cic.

    lateinisch-deutsches > excusatio

  • 7 excusatio

    excūsātio, ōnis, f. (excuso), I) die Entschuldigung, Rechtfertigung, 1) im allg.: exc. iusta, Cic. u. Sen.: honestior, Cic.: probabilis, Cic.: m. subj. Genet., Pompei, Cic.: m. obj. Genet., peccati, Cic.: criminis, Quint. – excusationem accipere (gelten lassen), Cic.: Sappho, quae sublata de prytanio est, dat tibi iustam excusationem, für den Raub der S. aus dem Pr. hast du eine begründete E., Cic.: si haec eadem in excusationem meam dixero, Plin. ep.: iusta esset excusatio, Cic.: ex vobis audio nemini civi ullam quo minus adesset satis iustam excusationem esse visam, Cic. Pis. 36: stultitia excusationem non habet, findet keine E., Cic.: excusationem aliquam idoneam praeparavisse (in Bereitschaft haben), Petron.: excusationem probare, Cic.: nullam excusationem recipere (gelten lassen), Sen.: excusationem temptare (versuchen), Sen.: tollere quietis et securitatis excusationem, Tac. dial.: iustā et idoneā uti excusatione intermissionis litterarum, Cic. – Plur., Entschuldigungen, Entschuldigungsgründe, nullae istae excusationes sunt, Cic.: excusationes allegare, Ulp. dig.: tolle igitur istas excusationes, Sen. – 2) insbes.: a) aktiv, die Ablehnung, exc. Ser. Sulpici legationis obeundae, Cic. Phil. 9, 8: inertia est laboris exc., P. Syr. sent. 279 R.2 – b) passiv, das Entschuldigtsein = Befreitsein von etw., tutelarum exc. u. a tutela exc., Ulp. dig. 27,
    ————
    1, 3 u. 5. – II) prägn., die Anführung einer Sache als Entschuldigung, die Entschuldigung od. Ausrede mit etw., das Vorschützen einer Sache, adulescentiae, aetatis, Cic.: hiemis, Auct. b. Afr.: excusationem oculorum accipere (gelten lassen), Cic.: habere excusationem pietatis vel necessitatis vel aetatis, Cic.: nullam excusationem imprudentiae recipere (gelten lassen), Auct. b. Alex.: excusatione amicitiae alqd tegere, Cic.: excusatione uti temporis od. valetudinis, schlechte Zeiten od. Unwohlsein vorschützen, Cic.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > excusatio

  • 8 excusatio

    excūsātio, ōnis f. [ excuso ]
    1) извинение, оправдание
    e. alicujus Cs — оправдание кого-л.
    e. alicujus rei — извинение чего-л. ( peccati C) или на основании чего-л. ( valetudinis C)
    excusationem alicujus accipere C — принять чьё-л. извинение
    excusationem alicui dare C — извинить кого-л.
    2) отклонение, отказ (e. legationis obeundae C); уклонение (inertia est laboris e. PS)
    3) юр. освобождение (от каких-л. повинностей) (e. munĕrum Dig)

    Латинско-русский словарь > excusatio

  • 9 excusatio

    excusatio, onis, f., excuse, J. 15:22.*

    English-Latin new dictionary > excusatio

  • 10 excusatio

    см. excusare.

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > excusatio

  • 11 excusatio

    excuse.

    Latin-English dictionary of medieval > excusatio

  • 12 excusatio non petita, accusatio manifesta

    excusatio non petita, accusatio manifesta lat v. scusa non richiesta

    Большой итальяно-русский словарь > excusatio non petita, accusatio manifesta

  • 13 excusatio non petita, accusatio manifesta

    excusatio non petita, accusatio manifesta lat v. scusa non richiesta …

    Большой итальяно-русский словарь > excusatio non petita, accusatio manifesta

  • 14 Excusatio non petita, accusatio manifesta

    He who excuses himself, accuses himself (qui s'excuse, s'accuse)

    Latin Quotes (Latin to English) > Excusatio non petita, accusatio manifesta

  • 15 excusatio non petita, accusatio manifesta

       excusa no pedida, acusación manifiesta; la disculpa no solicitada es una acusación manifiesta; excusa no requerida, acusación manifiesta; el que alega una excusa sin que nadie se la pida, se acusa a sí mismo
       ◘ El que se excusa sin que nadie le haya acusado declara que es culpable. Todo aquel que se disculpa de una falta sin que nadie se lo haya pedido, se está señalando a sí mismo como autor de la falta.

    Locuciones latinas > excusatio non petita, accusatio manifesta

  • 16 excussatio

    excūsātĭo ( excuss-), ōnis, f. [excuso], an excusing, excuse (freq. and class.); constr. with obj. or subj. gen., absol., with cur, quominus, etc.
    (α).
    With gen. obj.:

    peccati,

    Cic. Lael. 11, 37:

    intermissionis litterarum,

    id. Fam. 16, 25:

    valent apud me excusationes injuriae tuae,

    id. Sull. 16, 47.—
    (β).
    With gen. subj.:

    pauci ejusdem generis addit cum excusatione Pompeii conjuncta (shortly before: velle Pompeium se Caesari purgatum),

    Caes. B. C. 1, 8, 4.—With both constructions:

    excusatio Ser. Sulpicii legationis obeundae,

    Cic. Phil. 9, 4, 8.—
    (γ).
    With a causal gen. (freq.):

    hic dies summa'st apud me inopiae excusatio,

    Plaut. As. 3, 1, 31:

    excusatio vel pietatis, vel necessitatis, vel aetatis,

    Cic. Cael. 1, 2; cf.

    adolescentiae,

    id. ib. 18, 43:

    me neque honoris neque aetatis excusatio vindicat a labore,

    id. Sull. 9, 26:

    aetatis,

    Caes. B. C. 1, 85, 9:

    valetudinis,

    Cic. Pis. 6, 13:

    oculorum,

    id. de Or. 2, 68, 275: [p. 681] familiaris funeris, id. Rab. Perd. 3, 8:

    amicitiae,

    id. Lael. 12, 43:

    necessitatis,

    id. Rab. Post. 10, 27:

    summae stultitiae,

    id. Caecin. 11, 30 et saep.—
    (δ).
    Absol.:

    turpis enim excusatio est si quis contra rem publicam se amici causa fecisse fateatur,

    Cic. Lael. 12, 40:

    illa perfugia, quae sumunt sibi ad excusationem,

    id. Rep. 1, 5:

    (Sappho) dat tibi justam excusationem,

    id. Verr. 2, 4, 57, § 126:

    libenter Caesar petentibus Aeduis dat veniam excusationemque accipit,

    Caes. B. G. 6, 4, 3:

    triduum disputationibus excusationibusque extrahitur,

    id. B. C. 1, 33, 3 et saep.—
    (ε).
    With cur and quominus:

    accipio excusationem tuam, qua usus es, cur, etc.,

    Cic. Fam. 4, 4, 1:

    nemini civi ullam, quominus adesset, satis justam excusationem esse visam,

    id. Pis. 15, 36.—
    (ζ).
    With acc. and inf.:

    habent excusationem legitimam, exsilii causa solum vertisse nec esse postea restitutos,

    id. Phil. 5, 5, 14.—
    (η).
    With kindr. accus.:

    ad excusandas excusationes in peccatis,

    Vulg. Psa. 140, 4.—
    II.
    Transf., a being excused, a release, discharge from any thing (post-class.):

    tria onera tutelarum dant excusationem,

    Dig. 27, 1 (De excusationibus), 3; cf.:

    omnibus excusatio a tutela competit,

    ib. 5 et saep. (vid. the whole title).

    Lewis & Short latin dictionary > excussatio

  • 17 Отговорка

    - excusatio; causa (causas fingere, invenire; interserere, interponere) (simulata); vocabulum; praescriptio;

    • совершенно неуважительная отговорка - minime accipienda excusatio;

    Большой русско-латинский словарь Поляшева > Отговорка

  • 18 Оправдание

    - excusatio; absolutio; purgatio; satisfactio; apologia; liberatio;

    • приводить в оправдание - excusare; causatio;

    • оправдание преступника - позор для судьи - judex damnatur, ubi nocens absolvitur;

    Большой русско-латинский словарь Поляшева > Оправдание

  • 19 excusare

    1) извинять, оправдывать: а) сложить с кого вину, освободить от наказания: excusatum esse прот. teneri (1. 27 § 29 D. 9, 2. 1. 14 pr. D. 48, 10);

    tenebitur, nec ignorantia eius erit excusata (1. 19 § 1 D. 19, 2); (1. 12 D. 48, 8);

    doli non capaces etc. excusati sunt (1. 3 § 1 D. 47, 12), excusata ignorantia, inopia (1. 8 § 8 D. 17, 1); (1. 2 § l D. 18, 6); (1. 22 D. 34, 9): (1. 15 § 3 D. 48, 10);

    incestum excusari solet sexu vel aetate (1. 38 § 7 D. 48, 5);

    excusari maiore poena (1. 68 D. 23, 2);

    excusatio, извинение, mulieres in adulterio commisso nullam habere possunt excusationem (1. 38 § 4. D. 48, 5), aetas excusationem meretur (1. 1 § 32 D. 29, 5); (1. 37 § 1 D. 4, 4);

    vani timoris excusatio non est (1. 184 D. 50, 17);

    excusabilis, извинительный;

    excusabili necessitate impediri (1. 6 C. 10, 63);

    b) извинять кого по поводу должности;

    se excusare, отказаться от чего;

    excusatio, отказ, увольнение;

    excusatio munerum (tit. D. 50, 5);

    munera talia, ut neque aetas ea excuset, neque numerus liberorum (l. 6 § 4 eod.);

    excusari a civilibus muneribus (1. 17 pr. D. 50, 1), a dicendo testimonio (1. 1 § 1 D. 22, 5), a compromisso (1. 16 § 1 D. 4, 8);

    excusatio, se excusare - относительно отказа от должности опекуна (tit. J. 1, 25. D. 27, 1. C. 5, 62 - 68); (1. 11 § 2 D. 4, 4. 1. 16 D. 27, 1), a tutela (1. 11. 21. 25. 27. 46 eod.), ex tutela (1. 45 § 1 eod.);

    habere ius excusationis (1. 26 eod);

    tutelam excusationis iure suscipere nolle (1. 28 pr. D. 26, 2); (1. 20 pr. D. 49, 1);

    partis bonorum se excus., отказаться от управления известною частью имущества малолетнего (1. 111 D. 30).

    2) приводить что-нибудь в извинение: iustam causam litteris excus. (1. 6§ 9 D. 28, 3). 3) защищать: innocentiam excusantem audiri aequum est (1. 33 § 2 D. 3, 3);

    exc. sententiam magistri (I. 19 § 2 D. 4, 8).

    4) исключать (1. l § 3 D. 3, 1. 1. 11 D. 50, 2).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > excusare

  • 20 sapiens

    [st1]1 [-] săpiens, entis: part. présent de sapio.    - abl. sing. sapiente, Ov. M. 10, 622; gén. plur. sapientum, Lucr. 2, 8; Hor. S. 2, 3, 296; sapientium, id. O. 3, 21, 14 a - intelligent, sage, raisonnable, prudent.    - Cic. Off. 1, 16; Clu. 84.    - sapiens rerum humanarum, Gell. 13, 8, 2: qui a l'expérience des choses humaines.    - sapiens sententiis, Cic. Br. 126: sage de pensées.    - sapiens excusatio, Cic. Att. 8, 12, 2: justification raisonnable.    - sapiens bestia, Plaut.: bête intelligente.    - dictum sapienti sat est, Plaut.: à bon entendeur, un mot suffit.    - qui utuntur vino vetere sapientes puto, Plaut. Cas. prol. 5: ceux qui boivent du vin vieux sont des connaisseurs.    - fecundae leporis sapiens sectabitur armos, Hor. S. 2, 4, 44: le connaisseur recherchera l'épaule du lièvre prolifique.    - sapientissima arborum, Plin. 16, 102: le plus sage des arbres [le mûrier qui fleurit tard].    - sapiens, entis, m.: l'homme sage, l'homme raisonnable. --- Hor. S. 1, 4, 115 ; 2, 2, 63; Ep. 1, 6, 15. b - adj. et subst. sage.    - cf. gr. σοϕός.    - Cic. Tusc. 4, 37 ; Div. 2, 61, etc.    - sapientium praecepta, Cic. Rep. 3, 7: les préceptes des sages.    - a viro sapiente: par un homme sage.    - consilio sapienti: par une décision sage.    - septem sapientes, Cic.: les sept sages (de la Grèce). --- Cic. Rep. 1, 12 ; de Or. 3, 137. [st1]2 [-] Săpiens, entis, m.: le Sage (surnom de plusieurs jurisconsultes).
    * * *
    [st1]1 [-] săpiens, entis: part. présent de sapio.    - abl. sing. sapiente, Ov. M. 10, 622; gén. plur. sapientum, Lucr. 2, 8; Hor. S. 2, 3, 296; sapientium, id. O. 3, 21, 14 a - intelligent, sage, raisonnable, prudent.    - Cic. Off. 1, 16; Clu. 84.    - sapiens rerum humanarum, Gell. 13, 8, 2: qui a l'expérience des choses humaines.    - sapiens sententiis, Cic. Br. 126: sage de pensées.    - sapiens excusatio, Cic. Att. 8, 12, 2: justification raisonnable.    - sapiens bestia, Plaut.: bête intelligente.    - dictum sapienti sat est, Plaut.: à bon entendeur, un mot suffit.    - qui utuntur vino vetere sapientes puto, Plaut. Cas. prol. 5: ceux qui boivent du vin vieux sont des connaisseurs.    - fecundae leporis sapiens sectabitur armos, Hor. S. 2, 4, 44: le connaisseur recherchera l'épaule du lièvre prolifique.    - sapientissima arborum, Plin. 16, 102: le plus sage des arbres [le mûrier qui fleurit tard].    - sapiens, entis, m.: l'homme sage, l'homme raisonnable. --- Hor. S. 1, 4, 115 ; 2, 2, 63; Ep. 1, 6, 15. b - adj. et subst. sage.    - cf. gr. σοϕός.    - Cic. Tusc. 4, 37 ; Div. 2, 61, etc.    - sapientium praecepta, Cic. Rep. 3, 7: les préceptes des sages.    - a viro sapiente: par un homme sage.    - consilio sapienti: par une décision sage.    - septem sapientes, Cic.: les sept sages (de la Grèce). --- Cic. Rep. 1, 12 ; de Or. 3, 137. [st1]2 [-] Săpiens, entis, m.: le Sage (surnom de plusieurs jurisconsultes).
    * * *
        Sapiens, sapientis. Cic. Sage.

    Dictionarium latinogallicum > sapiens

См. также в других словарях:

  • Excusatio —    • Excusatio,          причина, приводимая для того, чтобы отклонить от себя какое либо тягостное дело или должность, напр. судьи, опекуна муниципального советника (decurio) и т. п. Чаще всего была exc. aetatis, т. е. отказать по преклонности… …   Реальный словарь классических древностей

  • excusatio — index excuse, justification, plea Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Excusatio non petita — Excusatio non petita, accusatio manifesta Saltar a navegación, búsqueda Excusatio non petita, accusatio manifesta es una locución latina de origen medieval. La traducción literal es excusa no pedida, manifiesta acusación . Significa que todo… …   Wikipedia Español

  • Excusatio non petita, accusatio manifesta — ist eine lateinische Phrase aus dem Mittelalter. Eine Übersetzung wäre „Wer sich unaufgefordert entschuldigt, klagt sich selbst an“. Der Satz bedeutet, dass jeder, der sich für einen Fehler entschuldigt, ohne dass man ihn darum gebeten hätte, die …   Deutsch Wikipedia

  • EXCUSATIO Munerum — Gr. άτέλεια τῶ λειτουργίων. Vide infra ubi de Praemiis …   Hofmann J. Lexicon universale

  • excusatio — /ekskyvwzeysh(iy)ow/ In the civil law, an excuse or reason which exempts from some duty or obligation …   Black's law dictionary

  • excusatio — /ekskyvwzeysh(iy)ow/ In the civil law, an excuse or reason which exempts from some duty or obligation …   Black's law dictionary

  • excusatio — An excuse …   Ballentine's law dictionary

  • vani timoris justa excusatio non est — /veynay tamoras jasta ekskyuwzeysh(iy)ow non est/ A frivolous fear is not a legal excuse …   Black's law dictionary

  • Vani timoris justa excusatio non est — An idle fear is not a lawful excuse. Williams v Kansas City Southern Railway Co. 257 Mo 87, 165 SW 788 …   Ballentine's law dictionary

  • Liste lateinischer Phrasen/E — Lateinische Phrasen   A B C D E F G H I L M N O P Q R S T U V Inhaltsverzeichnis 1 …   Deutsch Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»