-
1 abstehen
-
2 abstehen
-
3 отстаивание
Abstehen, RückstandsbildungРусско-немецкий словарь по автомобильной технике и автосервису > отстаивание
-
4 отстаивание
Abstehen, RückstandsbildungРусско-немецкий словарь по автомобильной технике и автосервису > отстаивание
-
5 отлежка
Abstehen, Altersreifung -
6 renounce
-
7 stick out
1. transitive verb1) herausstrecken [Brust, Zunge]; ausstrecken [Arm, Bein]2)2. intransitive verb1) (project) [Brust, Bauch:] vorstehen; [steifes Kleid:] abstehen; [Nagel, Ast:] herausstehenhis ears stick out — er hat abstehende Ohren
2) (fig.): (be obvious) sich abhebenstick out a mile — (coll.) [klar] auf der Hand liegen
stick out like a sore thumb — (coll.) ins Auge springen
* * *1) (to (cause to) project; His front teeth stick out; He stuck out his tongue.) herausstehen, -strecken2) (to be noticeable: She has red hair that sticks out in a crowd.) hervorstechen* * *I. vt1. (make protrude)to \stick out out one's hand die Hand ausstreckenat a request bus stop you must \stick out out your hand wenn Sie an einer Bedarfshaltestelle aussteigen möchten, müssen Sie ein Handzeichen gebento \stick out one's tongue out die Zunge herausstrecken2. (endure)▪ to \stick out it out es [bis zum Ende] durchhaltenII. vithere was a handkerchief \stick outing out of his jacket pocket aus der Tasche seines Jacketts hing ein Taschentuch herausI wish my stomach didn't \stick out out so much ich wünschte, mein Bauch würde nicht so hervorstehenI could see Bill's legs \stick outing out from underneath his car ich konnte Bills Beine unter dem Auto hervorragen sehenthe thing that really \stick outs out is the clashing colours es fällt einem sofort auf, dass die Farben nicht zueinander passento \stick out out a mile [or like a sore thumb] wie ein bunter Pudel auffallen famshe's in love with him — it \stick outs out a mile sie ist in ihn verliebt — das sieht doch ein Blinder fam3. (endure)4.* * *1. vivorstehen ( of aus); (ears, hair) abstehen; (fig = be noticeable) auffallen2. vt sep2) (= not give up) durchhaltenI decided to stick it out a bit longer — ich beschloss, noch ein bisschen länger durchzuhalten
* * *A v/i1. ab-, hervor-, herausstehen:his ears stick out er hat abstehende OhrenB v/t den Kopf etc herausst(r)ecken:* * *1. transitive verb1) herausstrecken [Brust, Zunge]; ausstrecken [Arm, Bein]2)2. intransitive verbstick it out — (coll.) durchhalten; ausharren
1) (project) [Brust, Bauch:] vorstehen; [steifes Kleid:] abstehen; [Nagel, Ast:] herausstehen2) (fig.): (be obvious) sich abhebenstick out a mile — (coll.) [klar] auf der Hand liegen
stick out like a sore thumb — (coll.) ins Auge springen
* * *v.abstehen v.herausragen v.herausstehen v. -
8 stagnate
intransitive verb1) [Wasser usw.:] abstehen2) (fig.) [Wirtschaft, Geschäft:] stagnieren; [Geist:] in Lethargie verfallen; [Person:] abstumpfen* * *[stæɡ'neit, ]( American[) 'stæɡneit]2) (to become dull and inactive.) träge werden* * *stag·nate[stægˈneɪt, AM ˈstæg-]vi1. (stop flowing) stauen2. (stop developing) stagnierenhe didn't want to spend his life stagnating in the isolated village er wollte nicht sein ganzes Leben damit verbringen, in diesem abgelegenen Dorf zu versauern fam* * *[stg'neɪt]vi(= not circulate) stagnieren; (= become foul, water) abstehen; (air) verbraucht werden; (trade) stagnieren, stocken; (person) verdummen; (mind) einrosten* * *stagnate [-neıt] v/i stagnieren, stocken, stillstehen* * *intransitive verb1) [Wasser usw.:] abstehen2) (fig.) [Wirtschaft, Geschäft:] stagnieren; [Geist:] in Lethargie verfallen; [Person:] abstumpfen* * *v.stagnieren v. -
9 resilio
resilio, siluī, sultum, īre (re u. salio), I) zurückspringen, von Menschen, Taureae dextrum umerum sauciavit atque ita resiluit, Claud. Quadr. fr.: interim tamen recedere sensim datur; quidam (oratores) et resiliunt, quod est plane ridiculum, Quint.: res. ad manipulos, Liv.: in gelidos lacus, Ov.: v. Tieren, ranae resiliunt in lacus, Ov.: v. Lebl., zurückspringen, zurückprallen, abprallen, resilit grando a culmine tecti, Ov.: ab ictu resilit ignis, Plin.: vox resiliens, Vitr.: im Bilde, ubi scopulum offendis eiusmodi, ut non modo ab hoc crimen resilire videas, verum etc., nicht an ihm hafte, ihn nicht treffe, Cic. Rosc. Am. 79. – II) übtr.: a) sich zurück-, zusammenziehen, sich verkleinern, sich verkürzen, cornua cochlearum protenduntur ac resiliunt, Plin.: in spatium breve, Ov.: mamma resilit, Plin.: polypus resilit a tetro odore, Plin.: Taurus (mons) resilit (tritt zurück) a septentrione, Plin.: dies aliquantum resiluit, Sen. – b) abspringen, abstehen, ablassen von etwas, ut emptori liceret resilire, vom Kaufe abstehen, ICt.: resiliendum ab iis, quae non recipientur, Quint. 12, 10, 56. – / Perf. gew. resiluit (jetzt auch Claud. Quadrig. ann. 6. fr. 56 bei Prisc. 10, 51); zuw. resilivit, wie Sen. contr. 1, 3, 4, u. resiliit, Flor. Verg. orat. an poët. p. 107, 8 H. Petron. 46, 7 (wo resilierit). – synk. Imperf. resilibat, Ven. Fort. carm. 5, 5, 19.
-
10 παύω
παύω, fut. παύσω, fut. med. παύσομαι, wofür aber die besseren Attiker πεπαύσομαι vorgezogen haben sollen, vgl. Piers. Moer. p. 293; perf. pass. πέπαυμαι (πέπαυσμαι v. l. bei Her. 1, 84 Plat. Prot. 328 d); aor. med. ἐπαυσάμην, aor. pass. ἐπαύϑην, Hes. Th. 533 Her. 1, 130; attisch ἐπαύσϑην, wie auch Her. 6, 66 ohne alle Variante steht; παυϑήσεται ὁ πόλεμος, Thuc. 1, 81; nach Choerobosc. in B. A. p. 1324 auch ἐπάην, was auf eine Form ΠΑF führt; – 1) act., machen, daß Einer aufhört, abläßt, besänftigen, beendigen; von Personen, ἄγριον ἄνδρα, Il. 21, 314, ἀριστεύοντα, 11, 506; zur Ruhe bringen, d. i. tödten, Od. 20, 274; vgl. Soph. O. R. 397; παύεσκε μὲν γὰρ ἐνϑέους γυναῖκας εὔϊόν τε πῠρ, Ant. 963; Ar. Equ. 330. 877; – von Sachen, χόλον, μένος, νεῖκος, πόλεμον, ῥόον, ὀδύνας u. dgl., Hom. oft, z. B. Il. 1, 283. 16, 528. 19, 67; τόξον, den Bogen ruhen lassen, Od. 21, 279; ἔπαυσέ μοι μέριμναν, Pind. I. 7, 13, wie τὰ μὲν παύσατε ib. 35; vgl. Soph. El. 795; Ἅιδης ὁ παύσων τούςδε τοὺς γάμ ους ἔφυ, Ant. 575; δράσας δ' ἐγὼ δεινὰ τόνδ' ἔπαυσα τὸν νόμον, Eur. Or. 571; λύπας ᾠδαῖς, Med. 197; Ar. Plut. 136; u. einzeln in Prosa, τότε μὲν ἔπαυσε τὸν λόγον, Xen. Cyr. 8, 6, 7; τυραννίδα, Dem. 20, 70; auch τὰ τείχη, zerstören, D. C. 69, 9. – Häufig tritt noch ein inf. dazu, die Handlungen od. Zustände ausdrückend, denen ein Ende gemacht wird, ἔμ' ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσϑαι, du hast gemacht, daß ich aufhörte mit den Troern zu kämpfen, Il. 11, 442; ϑνητο ὺς ἔπ αυσα μὴ προςδέρκεσϑαι μόρον, Aesch. Prom. 248; Ag. 995; Ar. Ach. 634; ῥαψῳδοὺς ἔπαυσε ἀγωνίζεσϑαι, Her. 5, 67. 7, 54; bei den Attikern gewöhnlicher ein partic., um auszudrücken, daß Jemand in einer Thätigkeit oder einem Zustande unterbrochen wird, γελῶντας ἐχϑροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ, Soph. El. 1295, wir werden die Feinde als Lachende aufhören machen, machen daß sie aufhören zu lachen; παύσω δέ σ' ὄντ' ἄπαιδα, Eur. Med. 717; u. in Prosa, τὴν φιλοσοφίαν παῠσον ταῦτα λέγουσαν, Plat. Gorg. 482 a, u. A. – Eine andere Vrbdg ist τινά τινος παύειν, machen, daß Einer davon absteht, ihn wovon abbringen, od. machen, daß er wovon ausruht od. sich erholt; so Hom. oft in Vrbdgn wie παύειν τινὰ ἀλκῆς, ἄλης, χάρμης, καμάτου, ὀϊζύος, ὀδυνάων, Ἕκτορα μάχης, Ἀχιλῆα πόνοιο, Θάμυριν ἀοιδῆς, Πηνελόπειαν κλαυϑμοῖο; παῠσαν ἄρ' ὀρχηϑμοῖο πόδας, παῦσαν δὲ γυναῖκας, Od. 23, 298. So auch Tragg.: εἰ τήνδ' ἔπαυσας τῆς πολυγλώσσου βοῆς, Soph. El. 798; παύσω ψόγου σε, Eur. Hel. 1292; ἔμελλον ἄρα παύσειν ποϑ' ὑμᾶς τοῦ κοάξ, Ar. Ran. 268; u. in Prosa, εἰ μή τις παύσει τὰ σὰ παιδικὰ τούτων τῶν λόγων, Plat. Gorg. 481 e; τῆς λυγγός, Conv. 185 d; τινὰ προμηϑίας, Antiph. 2 γ 3; τινὰ ὕβρεως, Isocr. 5, 34, wie Ar. Av. 1259 u. Xen. Hell. 3, 5, 5; τινὰ τῆς ἀρχῆς, τῆς στρατηγίας, Einen seines Amtes entsetzen, 6, 2, 13 Cyr. 8, 6, 3; τῶν ἐπιϑυμιῶν τινα, Hem. 1, 2, 5. – Seltener steht der gen. allein, αἴ κε Ζεὺς παύσῃ ὀϊζύος, ob Zeus ein Ende machte des Elends, Od. 4, 35. – 2) med. und pass., durch sich selbst od. durch einen Andern bestimmt, bewogen, nach eigenem Willen, aus freiem Entschluß, od. in Folge einer hemmenden Einwirkung aufhören, ablassen, nachlassen, von Personen u. Sachen; absolut, oft bei Hom.; τῆμος πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο, παύσατο δὲ φλόξ, Il. 23, 228; ἄνεμος ἐπαύσατο Od. 12, 168, wie Her. 7, 193; auch = ruhen, ausruhen, ἐν κλισίῃ, Il. 24, 17; Her. 9, 52; vom Sänger, aufhören zu singen, schweigen, Od. 17, 359, wie vom Redner, aufhören zu sprechen, Her. 7, 9, 3; übh. sich ruhig, unthätig verhalten, 1, 83; πέπαυται δ' ἔχϑος, Aesch. Spt. 920; Suppl. 573; παύσασϑ' ἄνακτες, Soph. O. R. 631; παυσαμένου Παυσανίου, da er aufhörte, schwieg, Plat. Conv. 185 c; Folgde; auch παυσαμένης τῆς πλημμυρίδος, Strab. 9, 2, 18. – Häufig c. partic., welches die Handlung od. den Zustand ausdrückt, der aufhört, ὅϑ' ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων, wenn er als Spielender aufhörte, zu spielen aufhörte, Il. 22, 502; πέπαυμαι τοὺς ἐμοὺς ϑρηνῶν πόνους, Aesch. Prom. 618, vgl. Pers. 492 Ag. 1017; παῦσαι πλέκο υσα, Eur. Ion 1410; παύσομαι σ' αἰνῶν, Or. 1161; Ar. Av. 859. 889 u. öfter, wie Her., ἐσϑίοντας ἂν οὐ παύεσϑαι, 3, 133. 9, 93 u. öfter; Plat. Gorg 491 a; Xen. Cyr. 7, 2, 7 u. öfter, u. Folgende, οὔποτε πεπαύσονται πολεμοῠντες S. Emp. adv. log. 2, 184. – Die Vrbdg mit dem inf. wird von den Atticisten verworfen, sie findet sich Batrachom. 190 Ar. Ach. 634 Her. 7, 54, bei Plut. u. a. Sp., vgl. Schäf. zu Schol. Par. Ap. Rh. 3, 48. – Auch wie beim act. c. gen. der Sache, wovon abstehen, ablassen, womit aufhören, παύσασϑαι πολέμοιο δυςηχέος, Il. 7, 376, παυσώμεσϑα μάχης καὶ δηϊοτῆτος, 7, 290, παύσεσϑον κλαυϑμοῖο γόοιό τε, Od. 21, 228; Hes. O. 175 Th. 553; παυσάμενοι κακῶν, Pind. I. 7, 7; φιλανϑρώπου δὲ παύεσϑαι τρόπου, Aesch. Prom. 11; ἀρτίως πεπαυμένην κακῶν ἀτρύτων, Soph. Ai. 787; Eur. Med. 1211; Ar. Nubb. 934; u. in Prosa häufig, τῆς μάχης ἐπαύσαντο, Her. 1, 74, τοῦ δρόμου, 4, 124, ϑορύβων καὶ ταραχῆς, Plat. Polit. 273 a, Conv. 188 e u. Folgde; ἔργων, πλησμονῆς, Xen. Mem. 2, 11, 14; selten παύομαι ἐκ μεγάλων ἀχέων, Ar. Ran. 1531; vgl. Eur. El. 1108; περί τινος, Her. 2, 135. – 3) Zuweilen steht auch das act. in intrans. Bdtg = παύομαι, aufhören, ablassen, abstehen, μνηστῆρες δ' ἄμυδις κάϑισαν καὶ παῦσαν ἀέϑλων, Od. 4, 659, Bekk. μνηστῆρας, wie schon alte Erklärer gelesen haben; ἀλλ' ἄγε, παῠε μάχης, Hes. Sc. 449; H. h. Cer. 351; u. so bes. im imperat., παῠε, παῦε τοῦ λόγου, Ar. Pax 326; auch παῠ' ἐς κόρακας, Ach. 864; u. absolut, παῦε, μὴ λέξῃς πέρα, höre auf, schweige, Soph. Phil. 1275; Ar. Vesp. 1194. 1208; παῦε, παῠε, μὴ βόα, Av. 1504, vgl. Plat. Phaedr. 228 e. – Παυστέον, man muß aufhören machen, Plat. Gorg. 523 d, man muß aufhören, Plut. ed. lib. 9.
-
11 ἀφ-ίστημι
ἀφ-ίστημι (s. ἵστημι), von ἀφιστάω part. ἀφιστῶν, τινά τινος Ath. I, 9 o; opt. ἀφιστῴης Xen. Symp. 2, 20; 1) beiseit stellen, entfernen, τινά τινος, von Jemandem, Plat. Epinom. 975 a; ἄρχοντα, ihn abtreten lassen, absetzen, Xen. Hell. 7, 1, 45; τὰ συγκείμενα ἀπ' ἀλλήλων, trennen, Plat. Polit. 282 b; weitweg aufstellen, τὸ ἀσϑενέστατον πόῤῥω ἀπέστησεν Xen. Hell. 7, 5, 23; am gewöhnlichsten von Jemandem abtrünnig machen, entfremden, τινὰ ἀπό τινος Her. 1, 76. 4, 160, u. so Folgde; τινός, αὐτοῦ τὸ μειράκιον ἀπέστησα Lys. 3, 22; Xen. Hell. 3, 5, 6; τῆς ὁρμῆς, von dem Unternehmen abbringen, Pol. 5, 5; νόσον τινί Callim. Cer. 103; τὴν διάνοιαν τῶν ἐχομένων, ablenken, Isocr. 5, 8; abwenden, τὰς τῶν πολεμίων ἐπιβουλάς Thuc. 1, 93. Bei Her. 9, 23 ist ἀποστήσαντες intrans. gebraucht, sc. ἑαυτούς, sich zurückziehen; – aor. I. med., von sich abwenden, πῶς Ἀργείων δόρυ πυλῶν ἀπεστήσασϑε Eur. Phoen. 1094. – 2) Med. nebst perf. u. aor. II. act., fut. auch ἀφεστήξω, Xen. An. 2, 4, 5; Plat. Rep. IX, 587 b; von Hom. an viel häufiger als das act.: a) abstehen, entfernt sein, πολλὸν ἀφεσταότες Il. 17, 375. Bei Plat. oft mit πόῤῥω und πόῤῥωϑεν, τινός, von etwas; von innerem Unterschiede, z. B. βασιλεύς – τυράννου Rep. IX, 587 e. – b) sich entfernen, wegbegeben; von Personen, ἀπόστα βραχύ Men. B. A. 81; bes. abtrünnig werden, abfallen, Her. gew. ἀπό τινος, seltener τινός, 3, 15; πρός τινα, zu Jem., Her. 2, 162; πρὸς τοὺς πολεμίους Xen. Cyr. 3, 1, 12; εἰς τοὺς Μυσούς An. 1, 6, 7; οἱ Εἵλωτες εἰς Ἰϑώμην ἀπέστησαν Thuc. 1, 101; ὅποι Xen. Hell. 3, 5, 10; – von Sachen: sie aufgeben, verlassen, μαστῶν καὶ τροφῆς Soph. El. 766; στέγης 900; κελεύω σιγᾶν μηδ' ἀφεστάναι φρενῶν, nicht von Sinnen zu kommen, aufzumerken, Phil. 853; ἡ εὔνοια ἀπέστη ἐκ φρενῶν Eur. Tr. 7; τῆς προικός, auf die Mitgift verzichten, Dem. 59, 53; τῶν ἐν ἠπείρῳ, sich derselben begeben, 7, 8; τῆς Σαρδόνος Pol. 1, 88; geradezu verlieren, καὶ τῶν ἀρχαίων Dem. 1, 15. 19143; τῆς ἐλπίδος, von der Hoffnung abstehen, sie aufgeben, 8, 15; τῆς ἐπιβολῆς 5, 46; τῆς ὁρμῆς Plat. Legg. III, 698 e, ablassen davon, wie ἀποσταίην ἂν ὧν προειλόμην Antiphan. Ath. VIII, 340 c; τοῦ ποιεῖν Pol. 1, 87; πόνων καὶ κινδύνων Isocr. 4, 83, sich den Gefahren u. Anstrengungen entziehen; vgl. Xen. Cyr. 5, 5, 18; ὧν ἡ πόλις προςέταξε Lys. 3, 22; μὴ ἀποστῇς τῶν λοιπῶν ἀλλ' ἐπιμείνῃς Isocr. 5, 24. Auch mit dem ace., πόλεμον εἰς ἐχυρὸν χωρίον Xen. An. 2, 5, 7, sich vor dem Kriege in eine Festung zurückziehen, wie ἀφίστανται ἥλιον ὑπὸ τὰς σκιάς Cyn. 3, 3; τῶν ἀναλωμάτων, vor den Ausgaben zurücktreten, Dem. 51, 7. – 3) abwägen (vgl. ἵστημι), Xen. Symp. 2, 20; med., sich ab- od. zuwägen lassen, τὸν χαλκὸν ἀποστησάμενος Dem. 49, 52; δείδω μὴ τὸ χϑιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶ χρεῖος Iliad. 13, 745, Soholl. Aristonic. ἡ διπλῆ, ὅτι μεταφορικῶς χϑιζὸν χοεῖος τῷ ἴσῳ σταϑμῷ ἀποκαταστήσωσι, τουτέστι μὴ ὃ ἡμεῖς ἐλάβομεν χϑὲς νικῶντες, σήμερον εἰσπράξωσιν.
-
12 держаться на расстоянии от берега
Универсальный русско-немецкий словарь > держаться на расстоянии от берега
-
13 находиться на расстоянии
Универсальный русско-немецкий словарь > находиться на расстоянии
-
14 отлёжка
n1) gener. Reife2) eng. Abstehen3) textile. Ausliegen4) food.ind. Ablagerung (плодов или овощей), Abstehen (теста), Altersreifung, Ruhen (теста) -
15 отстаивание
n1) gener. Behauptung (позиции и т. п.)2) geol. Abklären, Absitzen3) eng. Absetzen, Absetzenlassen, Absitzenlassen, Abstehen, Abstehenlassen, Kaltschüren, Schlämmen, Schlämmung, Sedimentation, Stehenlassen4) chem. Abstehen (стекломассы), Aufrahmung, Defäkation5) construct. Abschlämmen6) auto. Rückstandsbildung7) mining. Ablösen (жидкости), Absitzung8) road.wrk. Klärung9) textile. Sahnenbildung (латекса), Selbstspaltung10) oil. Eindicken, Klären11) special. Abklärung12) food.ind. Abklärung (жидкости)13) resin. Aufrahmen14) silic. Abstehenlassen (стекломассы)15) aerodyn. Entmischung16) cinema.equip. Abklärung (напр., проявителя) -
16 отстоять
v1) gener. absteh, abstehe, entfernt sein (находиться на расстоянии), abliegen2) geol. Abstand nehmen, abstehen3) colloq. absteh (положенное время), abstehe (положенное время), verstehen (некоторое время)4) avunc. (положенное время, напр. в карауле) sich die Beine abstehen -
17 resilio
resilio, siluī, sultum, īre (re u. salio), I) zurückspringen, von Menschen, Taureae dextrum umerum sauciavit atque ita resiluit, Claud. Quadr. fr.: interim tamen recedere sensim datur; quidam (oratores) et resiliunt, quod est plane ridiculum, Quint.: res. ad manipulos, Liv.: in gelidos lacus, Ov.: v. Tieren, ranae resiliunt in lacus, Ov.: v. Lebl., zurückspringen, zurückprallen, abprallen, resilit grando a culmine tecti, Ov.: ab ictu resilit ignis, Plin.: vox resiliens, Vitr.: im Bilde, ubi scopulum offendis eiusmodi, ut non modo ab hoc crimen resilire videas, verum etc., nicht an ihm hafte, ihn nicht treffe, Cic. Rosc. Am. 79. – II) übtr.: a) sich zurück-, zusammenziehen, sich verkleinern, sich verkürzen, cornua cochlearum protenduntur ac resiliunt, Plin.: in spatium breve, Ov.: mamma resilit, Plin.: polypus resilit a tetro odore, Plin.: Taurus (mons) resilit (tritt zurück) a septentrione, Plin.: dies aliquantum resiluit, Sen. – b) abspringen, abstehen, ablassen von etwas, ut emptori liceret resilire, vom Kaufe abstehen, ICt.: resiliendum ab iis, quae non recipientur, Quint. 12, 10, 56. – ⇒ Perf. gew. resiluit (jetzt auch Claud. Quadrig. ann. 6. fr. 56 bei Prisc. 10, 51); zuw. resilivit, wie Sen. contr. 1, 3, 4, u. resiliit, Flor. Verg. orat. an poët. p. 107, 8 H. Petron. 46, 7 (wo resilierit). – synk. Imperf. resilibat, Ven. Fort. carm. 5, 5, 19. -
18 protrude
1. intransitive verbherausragen ( from aus); [Zähne:] vorstehenprotrude above/beneath/from behind something — etwas überragen/unter/hinter etwas (Dat.) hervorragen
2. transitive verbprotrude beyond something — über etwas (Akk.) hinausragen
ausstrecken [Fühler]; vorstülpen [Lippen]* * *[prə'tru:d, ]( American[) prou-]* * *pro·trude[prəʊˈtru:d, AM proʊˈ-]II. vt▪ to \protrude sth etw vorstrecken [o herausstrecken]* * *[prə'truːd]1. vi(out of, from aus) vorstehen; (ears) abstehen; (eyes) vortreten2. vthervorstrecken, herausstrecken* * *protruding chin vorspringendes Kinn;protruding teeth vorstehende ZähneB v/t herausstrecken, (her-)vortreten lassen* * *1. intransitive verbherausragen ( from aus); [Zähne:] vorstehenprotrude above/beneath/from behind something — etwas überragen/unter/hinter etwas (Dat.) hervorragen
2. transitive verbprotrude beyond something — über etwas (Akk.) hinausragen
ausstrecken [Fühler]; vorstülpen [Lippen]* * *v.herausragen v.herausstrecken v.hervorstehen v.vorstehen v. -
19 stick up
1. transitive verb1) (seal) zukleben2) (coll.): (put up, raise) strecken, recken [Kopf, Hals]; anschlagen [Bekanntmachung, Poster]; aufschlagen [Zelt]; hinbauen, -setzen [Häuser]; raufsetzen (ugs.) [Preise]stick up one's hand — die Hand heben
stick ém up! — (coll.) Pfoten hoch! (salopp)
3) (coll.): (rob) ausrauben4)2. intransitive verb1) [Haar, Kragen:] hochstehen; [Nagel, Pflasterstein:] hervorstehen2)stick up for somebody/something — für jemanden/etwas eintreten
stick up for yourself! — setz dich zur Wehr!
* * *◆ stick up1. (attach)▪ to \stick up up ⇆ sth etw aufhängento \stick up up a notice einen Aushang machen, eine Mitteilung aushängen2. (raise)▪ to \stick up up ⇆ sth etw in die Höhe streckento \stick up up an umbrella in the air einen Schirm in die Luft haltento \stick up up ⇆ one's hand die Hand hebenif you have a question, \stick up your hand up meldet euch, wenn ihr eine Frage habt\stick up your hands up Hände hoch!3. (commit armed robbery against)▪ to \stick up up ⇆ sb/sth jdn/etw überfallen4.▶ to \stick up one's nose up [in the air] die Nase rümpfen▶ to have one's nose stuck up in the air hochnäsig seinII. vi1. (protrude) hochragen, emporragento \stick up up into the sky in den Himmel ragento \stick up up out of the ground/water aus dem Boden/Wasser ragen2. (stand on end) abstehenyour hair's \stick uping up all over the place deine Haare stehen in alle Richtungen ab3. (defend)I can \stick up up for myself ich komme schon allein zurecht4. (support)▪ to \stick up up for sb jdn unterstützen5. (show defiance)▪ to \stick up up to sb jdm trotzen [o die Stirn bieten]* * *1. vt sep1) (with tape etc) zukleben2) (inf= raise)
stick 'em up! — Hände hoch!stick up your hand if you want to go — Hand hoch, wer gehen will
3) (inf: rob) bank überfallen4) (inf)she just stuck up her nose and marched off —
don't stick your nose up at my cooking — rümpf bloß nicht die Nase über meine Kochkünste
2. vi(nail etc) vorstehen; (hair) abstehen; (collar) hochstehen* * *A v/t1. sl eine Bank etc überfallen, ausrauben2. stick ’em up! sl Hände hoch!B v/istick up for o.s. sich zur Wehr setzen* * *1. transitive verb1) (seal) zukleben2) (coll.): (put up, raise) strecken, recken [Kopf, Hals]; anschlagen [Bekanntmachung, Poster]; aufschlagen [Zelt]; hinbauen, -setzen [Häuser]; raufsetzen (ugs.) [Preise]stick ém up! — (coll.) Pfoten hoch! (salopp)
3) (coll.): (rob) ausrauben4)2. intransitive verbstuck up — (conceited) eingebildet
1) [Haar, Kragen:] hochstehen; [Nagel, Pflasterstein:] hervorstehen2)stick up for somebody/something — für jemanden/etwas eintreten
* * *v.herausragen v.herausstehen v. -
20 stå
stå [stoː]1. v/i stehen (auch fig);stå och hänga rumstehen;stå stilla stillstehen;nu står han där vackert! umg nun ist er schön dran!;stå ngn fritt jdm freistehen;komma att stå ngn dyrt jdm teuer zu stehen kommen;få stå för ngt für etwas aufkommen (müssen);jag står för, att ich stehe dafür ein, dass;stå på bar backe fig auf dem Trocknen sitzen, vor dem Nichts stehen;stå på benen auf den Füßen stehen;stå vid sitt ord zu seinem Wort stehen;stå efter ngns liv jdm nach dem Leben trachten; ( mit betonter Partikel): stå 'av sig abstehen, schal werden;stå 'bakom dahinterstehen (auch fig);stå 'fast feststehen;stå 'för davor stehen;stå 'i unverdrossen arbeiten;låta pengarna stå 'inne (på banken) das Geld auf der Bank stehen lassen;stå 'på (fort)dauern, währen;vad står på? was ist los?, was gibt’s?;stå 'på sig nicht nachgeben;hur står det 'till (med honom)? wie geht’s (ihm)?;det står illa 'till med honom es steht schlecht mit ihm ( oder um ihn), es ist schlecht um ihn bestellt;det står inte 'rätt till hier stimmt (et)was nicht, das geht nicht mit rechten Dingen zu;stå till'baka nachstehen, zurückstehen;stå till'baka för ngn jdm nachstehen;stå 'under ngn unter jdm stehen;stå 'upp aufstehen;stå 'ut vorstehen; abstehen;stå 'ut med aushalten, (v)ertragen;stå 'över warten; anstehen;stå 'över ngn über jdm stehen; jdm überlegen sein
См. также в других словарях:
Abstehen — Abstehen, verb. irreg. (S. Stehen,) welches auf gedoppelte Art üblich ist. I. Als ein Neutrum, mit dem Hülfsworte seyn. 1) Von etwas entfernt oder abgesondert stehen. Der Tisch stehet weit von der Wand ab. Der Schrank stehet nicht weit genug ab,… … Grammatisch-kritisches Wörterbuch der Hochdeutschen Mundart
Abstehen — Abstehen, 1) (Viehz.), die Freßlust verlieren od. gegen Futter bes. Abneigung haben; 2) von Fischen, sterben … Pierer's Universal-Lexikon
abstehen — ↑ stehen … Das Herkunftswörterbuch
abstehen — V. (Aufbaustufe) sich in einem gewissen Abstand von etw. befinden Synonyme: entfernt stehen, weggerückt stehen Beispiel: Der Stuhl steht zu weit vom Tisch ab … Extremes Deutsch
abstehen — ab|ste|hen [ apʃte:ən], stand ab, abgestanden <itr.; hat; südd., österr., schweiz.: ist>: 1. in einem bestimmten Abstand von etwas stehen: der Schrank steht zu weit von der Wand ab. 2. vom Ansatzpunkt wegstehen, nicht anliegen: die Zöpfe… … Universal-Lexikon
abstehen — 1. a) sich entfernt halten, entfernt stehen, fortgerückt/weggerückt stehen; (ugs.): Luft haben. b) abgespreizt sein, in die Luft ragen, nicht anliegen; (ugs.): wegstehen. 2. abgehen, ablassen, abrücken, abschwören, absehen, aufgeben, aufhören,… … Das Wörterbuch der Synonyme
abstehen — ạb·ste·hen (hat / südd (A) (CH) ist) [Vi] etwas steht (von etwas) ab etwas liegt nicht an (1), sondern bildet einen weiten Winkel mit etwas <Haare, Zöpfe, Ohren>: Er hat abstehende Ohren … Langenscheidt Großwörterbuch Deutsch als Fremdsprache
abstehen — avstonn … Kölsch Dialekt Lexikon
abstehen — ạb|ste|hen … Die deutsche Rechtschreibung
Sich die Beine abstehen — Sich die Beine abstehen; sich die Beine in den Bauch stehen Die umgangssprachlichen Redewendungen bedeuten »sehr lange stehen und auf etwas warten«: Ich habe mir nach den Eintrittskarten die Beine abgestanden. Drei Stunden habe ich mir auf dem… … Universal-Lexikon
Wellenbewegung — (Undulation), die Fortpflanzung einer schwingenden Bewegung von Teilchen zu Teilchen, wobei jedes in der Fortpflanzungsrichtung folgende Teilchen seine Schwingung etwas später beginnt als das vorhergehende (Ausbreitung von Schwingungen). Ein… … Meyers Großes Konversations-Lexikon