-
1 al-reyndr
part. fully proved, Fms. xi. 441, Mirm. 74. -
2 ektar-
and ekta-, [Germ. echt], adj. genuine, mod. (vide ei).β. wedded; taka til ekta, to marry: chiefly used in COMPDS, ekta-maðr, m. a husband; ekta-skapr, m. matrimony, etc.; ektar-kona, u, f. a wedded wife, occurs in D. N. i. 591, (mod.) -
3 HÓG-
[akin to hagr and hœgr, easy; from a lost strong verb, haga, hóg], only found in COMPDS, denoting easy, gentle, soft: hóg-bærr, adj. easy to bear, Bs. i. 94. hóg-drægr, adj. easy to carry, Stor. 1. hóg-dýr, n. gentle deer, poët. name of a ship, Lex. Poët. hóg-látr, adj. of easy temper, Sks. 355. hóg-leiki, m. meekness, Stj. 71. hóg-liga, adv. calmly, meekly, gently; taka h. á, to touch gently, Fb. i. 467, Hkr. ii. 63, Fms. vii. 158, Nj. 219; hóg-ligar, more fitly, Fms. vii. 258; ríða h., to ride gently, Korm. 60; fara h. með, Fms. vi. 353. hóg-ligr, adj. easy, Gísl. 143: gentle, Fs. 32, Fms. vi. 274: meet, hóglig bið, 623. 60. hóg-lífl, n. an easy, quiet life, Ó. H. 214, Fb. i. 37. hóg-lyndi, n., fem. in Mar. 351, 914; an easy temper, gentleness, Mar. hóg-lyndr, adj. easy-tempered, peaceable, Eb. 258, 656 B. 6, Fms. iv. 214. hóg-læti, n. gentleness, Hkr. iii. 169. hóg-reið, f. the easy wain, the wain of Thor, Haustl. hóg-samliga, adv. calmly, 656 A. ii. 11. hóg-samr, adj. gentle, Fms. x. 415. hóg-seta, u, f. = hóglífi, Fs. 183. hóg-settr, adj. modest, Lex. Poët. hóg-stýrt, part. easily steered, Eg. 762. hóg-sætr, adj. living at ease, Greg. 49.B. In a few words hóg- is no doubt of a different origin, from hog- = hogr or hugr, mind: these words are, hóg-væra, ð, to ease the mind, Sks. 40, 591, Mag. 7. hóg-værð and hóg-væri, f. calmness of mind, equanimity, Bs. i. 45, Fms. x. 408, Hom. 43, Mar. passim, Pass. 6. 5, 34. 4. hógvær-leikr, m. modesty, Stj. hóg-værliga, adv. meekly. hóg-værligr, adj. meek, gentle, Mar. passim. hóg-værr, adj. gentle, pious, meek of mind, Nj. 2, Eg. 702, Sturl. i. 139, Anecd. 11, Ó. H. 92, Hom. 8, 129, Fms. x. 419, Pass. 13. 2, passim: of beasts, gentle, 673. 56, Stj. 83, Karl. 277. In all these words the notion of ‘quietness’ is contained in the latter part of the compd. -
4 Íslendinga-saga
u, f. the old name of the Sturlunga Saga, as opp. to Konunga Sögur or Histories of the Kings, Sturl. i. 107, Bs. i. 589, 591: in mod. usage Íslendinga Sögur means the Lives of Icelanders, recorded in the Index D. ii. -
5 lág-lendi
n. low land, flat land, Stj. 591. -
6 refsingar-lauss
adj. unpunished, Sks. 591, Eg. 423, ÓH. 53, 60. -
7 SNARA
* * *I)(að), v.1) to turn quickly, twist, wring; K. snarar skjöldinn svá fast, at spjótit brotnaði, K. twists the shield so smartly that the spear broke; hann snarar af honum höfuðit, he wrings off his head;2) to translate (s. bók upp í norrœnu);3) s. atgönguna, to push or press the attack;4) to throw, fling, with dat. (Þ. snaraði hallinum ok broddinum);5) to make a quick turn, step quickly (hón snarar þegarinn hjá honum);6) refl., snarast, to turn oneself (pass) quickly (hann snarast fram hjá þeim); S. snarast þá út ór stofunni, then S. hastens out of the room; s. við e-m, to turn quickly towards one (M. snaraðist við honum ok mæIti); s. í karlföt, to dress in man’s clothes.f.1) snare; leggja snörur fyrir e-n, to lay or spread snares for one;2) halter (gáIginn var reistr ok snaran þar við fest).* * *að, [Engl. to snare], to turn quickly, twist, wring; hann snaraði skjöldinn, Nj. 43, 262, Valla L. 213; hann snarar ( wrings) af honum höfuðit, Finnb. 228; Bárðr snaraði glóvana sundr milli handa sér, Fms. ii. 148; strengr var snaraðr at fótum þeim. i. 179; hann snaraði, svá at fætr vissu upp, Eg. 508; Hrappr tekr báðum höndum um fal spjótsins, ok snarar af út, Ld. 98; snaraði hann hárit um hönd sér, Landn. 152; snaraði hann at sér klæði, Fms. iii. 77; snaraði Þorkell höttinn at höfði honum, Landn. 146; snaraðr ok snúinn, wrung and twisted, Bs. i. 560: to translate a book, snara bók upp í Norrænu, Stj. 1, 40; hér byrjar sögu OÓlafs konungs er Bergr ábóti snaraði, H. E. i. 591.2. to throw, fling; hann snaraði hallinum ok broddinum, Fms. iii. 193; þá var snarat út ór hólnum einum krókstaf, 176; snaraða ek síðan í lopt upp, Pr. 411; snarandi í lopt upp, of water, bubbling up. Mar.3. [A. S. snyrian], to make a quick turn, step out quick; hón snarar þegar inn hjá honum, Nj. 153; þeir snara þegar á þingit, Fms. xi. 85; eitt skip snarar fram hjá hólminum, Mar.; hann snaraði þá inn í stofuna, Fms. vi. 33; þessi maðr snaraði fram fyrir konung, 66.II. reflex. to turn oneself quickly; nema þar snarisk stærri menn í bragð, Fms. vi. 254; hann snarask (= snarar) fram hjá þeim, Háv. 52; Skjálgr snarask þá út ór stofunni, Fms. iv. 263; snörumk ór sem skjótask, ok göngum til skripta, Hom. 71; snaraðisk öxin ofan á herðarnar, the axe rebounded, Fms. vii. 325; þau vötn er snarask í lopt upp, that bubble up or gush into the air, Rb. 354.2. snarask í karlföt, to dress in man’s clothes, Ld. 276. -
8 SONR
(gen. sonar, dat. syni and søni; pl. synir, sønir; ace. sonu and syni), m. son.* * *m., gen. sonar, dat. syni, pl. synir, acc. sonu, and mod. syni, which form occurs in vellums of the end of the 13th century (Cod. Fris.), Sks. 329 B: an acc. sing. sunu, Thorsen 335 (a Dan. Runic stone). The forms syni, synir refer to an older nom. sunr, which is freq. in Norse vellums; on the other hand, Icel, vellums now and then have dat. søni, pl. sønir, Grág. ii. 174; senir, 656 C. 14; Guðs senir, id.; even spelt seyni, seynir, Bs. i, Rafns. S.; the ø (ey) representing the vowel change of o. When sonr is suffixed to a name, the Icel. (but not Norsemen) drop the r, e. g. Snorri Sturlu-son (not sonr); it is in Edd. written in one word, Árni Magnússon, but in the vellums in two words, as in the list D. I. i. 185, 186 (Fiðr Halls son, Hjalti Arnsteins son …): [the root is sunu; cp. Goth. sunus, A. S. sunu, whence Engl. son, Dan. sön, but sen when suffixed, as Peter-sen.]B. A son; skilgetinn sonr, laun-s., bróður-s., systur-s., dóttur-s., sonar-s., Grág. i. 171; sonar-dóttir. id.; sonar-kona, sonar-kvon, a daughter-in-law, N. G. L. i. 350, K. Á. 142; sonar-synir, a son’s sons, grandsons, Eg. 591; sona-torrek, a son’s loss, the name of an old poem, Eg.; sonar-dauði, sonar-missir, Stj.; sonar-bani, slayer of one’s son, Háv. 44, Fms. vi. 106; sonar-bætr, the weregild for a son, Nj. 21, Fms. i. 194; sonar iðgjöld, engi getr s. nema sjálfr ali, Stor.; sona-eign, Ld. 236, Fas. ii. 112; sonar-gjöld = sonar-bætr. Eg. 311; sonar-hefndir, Grett. 150. ☞ We may notice the brief way of stating a pedigree upwards with a running genitive; e. g. móðir hans hét Þórgerðr ok var dóttir Þorsteins ins Rauða, Óláfs-sonar ins Hvíta, Ingjalds-sonar, Helga-sonar, … Th. was the daughter of Th. the Red, son of Olave the White, son of Ingjald, son of Helgi; … Auðr var dóttir Ketils Flatnefs, Bjarnar-sonar Bunu, Grims-sonar hersis or Sogni, A. was the daughter of K. Flatnose, son of Bjórn Buna, son of Grim Hersir of Sogn, Nj. 2, see the Landn. passim. -
9 urga
I)(að), v. to gnash (urga tönnum).f. strap, rofie’s end (rare).* * *1.u, f. [provinc. Norse urve], a strap, rope’s end; ef urgur eru í fjósum, Jb. 320; þegar drengrinn vildi festa á sig mannbroddana, sagði hann, ‘nú er týnd urgan mín,’ … eg spurði hann hvort þessar ólar bæði útan og innan fótar héti urgur, hann kvað já við því, Pál Vidalín in Skýr. 591.2.að, to gnash; urga tönnum, to gnash with the teeth, Fas. i. 425; urga saman kömbum (of carding combs). -
10 þurka
I)(að), v. to dry, make dry (gerðu þeir mikinn eld ok þurkuðu sik).f.1) drought, dryness;2) towel.* * *1.að, [Dan. tørkne], to dry, make dry, Eg. 204, Jb. 249, K. Þ. K. 83, Barl. 115, Pr. 474; hann tók dúkinn, ok þurkaði sér á miðjum, … þar kemr enn ef Guð lofar, at vér þykkjum þess verðir at þ. oss á miðjum dúki, Fms. vi. 322; þeir slógu fyrst hey mikit, síðan þurkuðu þeir ok færðu í stórsæti, Eb. 150; þ. heyit …, nema því heyi er Þórgunna þurkaði, 260.2.u, f. a towel, Sturl. iii. 111 C, and so in mod. usage; skó-þurka, a shoe-wiper.2. drought, dryness, Stj. 591, Mar. þurku-samr, adj. dry, droughty, of a season; þ. sumar, Bs. i. 245.
См. также в других словарях:
591 — Années : 588 589 590 591 592 593 594 Décennies : 560 570 580 590 600 610 620 Siècles : Ve siècle VIe siècle … Wikipédia en Français
591 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 5. Jahrhundert | 6. Jahrhundert | 7. Jahrhundert | ► ◄ | 560er | 570er | 580er | 590er | 600er | 610er | 620er | ► ◄◄ | ◄ | 587 | 588 | 589 | … Deutsch Wikipedia
-591 — Cette page concerne l année 591 du calendrier julien proleptique. Années : 594 593 592 591 590 589 588 Décennies : 620 610 600 590 580 570 560 Siècles … Wikipédia en Français
591 — ГОСТ 591{ 69} Звездочки к приводным роликовым и втулочным цепям. Методы расчета и построения профиля зуба и инструмента. Допуски. ОКС: 21.220.30 КГС: Г02 Нормы расчета и проектирования Взамен: ГОСТ 591 61 Действие: С 01.01.70 Изменен: ИУС 8/80,… … Справочник ГОСТов
591 — Años: 588 589 590 – 591 – 592 593 594 Décadas: Años 560 Años 570 Años 580 – Años 590 – Años 600 Años 610 Años 620 Siglos: Siglo V – … Wikipedia Español
591 — yearbox in?= cp=5th century c=6th century cf=7th century yp1=588 yp2=589 yp3=590 year=591 ya1=592 ya2=593 ya3=594 dp3=560s dp2=570s dp1=580s d=590s dn1=600s dn2=610s dn3=620s NOTOC EventsBy PlaceEurope* Agilulf marries Theodelinda and becomes… … Wikipedia
591-76-4 — 2 méthylhexane 2 méthylhexane Formule brute et rep … Wikipédia en Français
591-81-1 — Acide gamma hydroxybutyrique Acide gamma hydroxybutyrique Structure de l acide gamma hydroxybutyrique Général … Wikipédia en Français
(591) irmgard — est un astéroïde de la ceinture principale. Lien externe (en) Caractéristiques et simulation d orbite sur la page Small Body Database du JPL [java] Navigateur astéroïdal … Wikipédia en Français
591 Irmgard — is a minor planet orbiting the Sun.External links* [http://cfa www.harvard.edu/iau/lists/NumberedMPs.txt Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets] … Wikipedia
(591) Irmgard — Descubrimiento Descubridor August Kopff Fecha 14 de marzo de 1906 Nombre Provisional 1906 TP … Wikipedia Español