-
101 hippomarathrum
hippomarathrum, ī, n. (ἱππομάραθρον), Roßfenchel, wilder Fenchel, nach a. die sizilische Nußdolde, Plin. 20, 255 sqq. u.a.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > hippomarathrum
-
102 illi
illī, Adv. (eig. alter Lokat. *illoi od. *illei v. ille), dort, I) = an jenem Orte (s. Ussing Plaut. Amph. 245. Brir Plaut. capt. 275. Lorenz Plaut. mil. 255. Spengel Ter. Andr. 745), dum in portu illi ambulo, Plaut.: iube domum ire; iam ego illi ero, Plaut.: illi ubi, Komik. – II) dabei, in od. bei jener Sache, Ter. adelph. 116. -
103 inanilogista
inānilogista, ae, m., einer, der vergeblich redet, Plaut. Pseud. 255.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > inanilogista
-
104 inaniloquus
ināniloquus (inanilocus, inanilogus), a, um (inanis u. loquor), vergeblich redend, Plaut. Pseud. 255 zw.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > inaniloquus
-
105 infligo
īn-flīgo, flīxī, flīctum, ere, I) etwas an etwas schlagen, in terram pedem, Val. Max.: alci securim, Cic.: cratera viro, Ov.: puppis inflicta vadis, Verg. – übtr., cum ex eo, ut a Catulo in Philippum, in eum ipsum aliquid, qui lacessivit, infligitur, auf den Angreifer selbst geschleudert wird, Cic. de or. 2, 255. – II) prägn., durch Schlagenzufügen, a) eig.: alci plagam, vulnus, Cic. – b) übtr., etwas zufügen, antun, alci sempiternam turpitudinem, Cic.: procellam rei publicae, einen Sturm über den St. heraufbeschwören, Val. Max.: damnum, ICt. – dah. auferlegen, alci usuras, ICt. -
106 inspiratio
īnspīrātio, ōnis, f. (inspiro), I) das Einhauchen, Einatmen, pausabilior, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 13, 150: animae, Chalcid. Tim. 26. – meton., der Lebenshauch, Chalcid. Tim. 55, 3. – II) die Eingebung, litteraria, Solin. 7, 23: divina, Tert. de pat. 1: prophetarum veridica, Chalcid. Tim. 255.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > inspiratio
-
107 instructura
īnstrūctūra, ae, f. (instruo), I) der Einbau, die Einfriedigung, Gromat. vet. 347, 8: Plur., ibid. 255, 25 u. 349, 14. – II) die Anordnung, A) der Soldaten = die Schlachtordnung, Frontin. strat. 2, 3, 17. – B) der Rede = der Bau, Fronto ad Marc. Caes. 1, 8 (2, 1). p. 22, 3 N. (wo aber Naber nach Schopens Vermutung compositionis structuraeque).Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > instructura
-
108 interpositio
interpositio, ōnis, f. (interpono), I) das Dazwischensetzen, -stellen, columnarum interpositiones, Säulenstellung, Vitr. 6, 3, 8. – II) übtr.: A) das Einschieben, a) in die Rede, das Hineinziehen, certarum personarum, Cic. de inv. 1, 8. – b) das Einschieben, Einschalten, Einrücken einiger Worte, novorum, Quint. 10, 3, 32: consonantium, Augustin. de dial. 5. p. 7, 20 Cr. – meton., c) eine eingeschobene Stelle od. ein eingeschobenes Wort od. ein eingeschobener Buchstabe, ein Einschiebsel, α) übh.: una, Cic. ep. 16, 22, 1: ›alituum‹ per interpositionem additā u protulit Virgilius VIII (= 8, 27), Prisc. 7, 80. – β) insbes., das Einschiebsel = die Parenthese, Quint. 9, 3, 23. Macr. sat. 6, 6, 13. – B) die Vermittlung, divinarum potestatum, Chalcid. Tim. 255.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > interpositio
-
109 intolerabilis
in-tolerābilis, e, I) passiv = unerträglich, a) unwiderstehlich, int. vis (Wucht) Romanorum erat, Liv. 6, 32, 8: u. so int. vis elephantorum, Liv. 30, 35, 6. – b) = unausstehlich, frigus, dolor, Cic.: sumptus, Plaut.: saevitia, Liv.: multo intolerabiliorem futurum (v. einer Pers.), Cic.: intolerabilius nihil est quam femina dives, Iuven.: quod intolerabilissimum et indignissimum est, Cassian. de incarn. 5, 15. – in omnes intolerabilis (von einer Pers.), Cornif. rhet. – II) aktiv = ungeduldig, Afran. com. 255.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > intolerabilis
-
110 isti
istī, Adv. (iste), dort, Enn. fr. scen. 304. Plaut. Epid. 721; Curc. 517; mil. 255; rud. 1078 u. 1082. Verg. Aen. 2, 661 u. 10, 557 R. Apul. met. 4, 13 H. -
111 malagma
malagma, atis, Dat. u. Abl. Plur. gew. atis, n. (μάλαγμα), ein erweichendes Mittel, ein erweichender Umschlag, Cels. 4, 6 (3). p. 128, 32 D. u.a. Colum. 6, 17, 5. Plin. 22, 117. Scrib. Larg. 255. Hieron. homil. 13, 1 (wo Abl. malagmatibus). Pelagon. veterin. 17 (269 Ihm). Salv. adv. avar. 1, 9, 46. – ⇒ Heteroklit. malagma, ae, f., Pelagon. veterin. 16 (256 Ihm) u. 23 (320 Ihm). Veget. mul. 3 (2), 48, 9 u.a. -
112 mane
māne, subst. indecl. neutr. (zu altlat. mānus, gut), der Morgen, die Frühzeit, die Frühe, novum, Verg.: proprium nobis mane fiat, Sen.: ad ipsum mane, Hor.: multo mane, sehr früh, Cic.: a mane, Varro: a mane usque ad vesperam, Suet.: a mane diei, Auct. b. Afr.: mane totum dormire, Mart.: primo mane, Colum.: aber primā mane, Gregor. Tur. hist. Franc. 10, 23.: sub obscuro mane (Ggstz. crepusculo), Colum.: de mane in mane, Augustin. conf. 11, 23: mane erat, Ov. – adv. früh, morgens, mane et vesperi, Varro: bene mane, am Morgen (od. früh) bei guter Zeit, Cic.: dass. mane sane, Plaut.: magis mane, maxime mane, Varro LL.: so auch plane mane, ganz früh, Plin. ep.: hodie mane, Cic.: cras mane, Cic. – ⇒ Archaist. Nbf. mānī, in der Verbindung usque a mani ad vesperum, Plaut. Amph. 253; most. 787: a mani ad noctem, Plaut. most. 534. Lucil. 1228; vgl. über die Nbf. mani auch Sisenn. bei Charis. 203, 29. Pompeii comm. 136, 25 K. Serv. comm. in Donat. (IV) 428, 30. – Kompar. manius u. Superl. manissime werden als ungebr. bezeichnet, s. Varro LL. 8, 76. Serv. comm. in Donat. (IV) 439, 18. Cledon. (V) 65, 21 u. 68, 18. Pompeii comm. (V) 255, 30 sqq. -
113 manto
1. manto, āre (Frequ. v. maneo), verbleiben, verharren, Plaut. most. 116; Pseud. 255; rud. 444 Sch. Fest. 190 (b), 18: übtr., in eadem malitia, Caecil. com. 87. – m. Acc. pers. = auf jmd. harren, Caecil. com. 34. Plaut. Poen. 264. -
114 mirus
mīrus, a, um, wunderbar, erstaunlich, auffallend, seltsam, alacritas, Cic.: desiderium urbis, Cic.: scientia pugnandi, Vell.: pravitas, Vell.: sibi mirum videri (es käme ihm wunderbar vor), quid in sua Gallia populo Romano negotii esset, Caes.: mirum quid solus secum secreto ille agat, was Wunder its's wohl, was er allein für sich besonders spricht, Plaut.: non mirum fecit, nichts Wunderbares, Ter.: nec mirum est, und das ist kein Wunder, Cic.: neutr. pl. subst., nimia mira memoras, gar zu große Wunderdinge, Plaut.: tanta mira, so große Wunderdinge, Plaut.: septem mira, die sieben Weltwunder, Lact. 3, 24, 1. – Comparat., mirior tibi videor, Titin. com. 161: quid enim hoc mirius? Varro sat. Men. 206. – Besondere Verbndgg.: a) (= θαυμαστον οἷον) mirum quam od. quantum, zum Verwundern, erstaunlich, außerordentlich, mirum quam inimicus erat, Cic.: mirum quantum ocior medicina est, Plin.: mirum quantum profuit, Liv.: mit folg. Conjunctiv, mirum quantum fidei fuerit, Liv. – b) als parenthet. Ausruf: mirum, o Wunder! Ov.: u. so quid mirum? was Wunder? Ov. – so auch nec mirum, und (es ist) kein Wunder, Auct. b. Afr. 26, 5 u. 73, 2. – c) mirum ni, es sollte mich wundern, wenn nicht usw. = ich wette, daß, ich stehe dafür, höchst wahrscheinlich, unstreitig, ganz sicher (s. Lorenz Plaut. Pseud. 1196. Wagner Ter. heaut.————663), mirum ni domi est, Ter.: mirum ni cantem? ich soll wohl gar singen? Nov. com. fr.: mirumque esse, ni iam exteriore parte castra hostium oppugnentur, Liv.: so auch mirum nisi, Caecil. com. 101. Ov. met. 7, 12: u. mira sunt, ni etc., Plaut. (s. Brix Plaut. trin. 861). – d) nisi mirumst, wenn es nicht ganz sonderbar hergeht, wenn nicht etwas uns ganz Unerratbares vorliegt, Plaut. Pseud. 1213. Caecil. com. 255. – e) mirum quin m. Konj., eig. ein Wunder, weshalb nicht = das fehlte noch, daß usw., doch wohl nicht gar, mirum quin dicat, Plaut. (vgl. Brix Plaut. trin. 495). – f) mirum est ut m. Konj., es ist wunderbar, auffallend, daß usw., sed ut in cunis fuerit anguis non tam est mirum, Cic. de div. 2, 66: nam mirum dictu, ut sit omnis Sarmatarum virtus velut extra ipsos, Tac. hist. 1, 79: mihi illud videri mirum, ut una illaec capra uxoris simiai dotem ambederit, Plaut. merc. 240. – g) mirum est ut (wie) od. quam (wie) m. Konj., mirum est ut animus agitatione motuque corporis excitetur, Plin. ep. 1, 6, 2 (vgl. 7, 9, 13): mirum est quam efficiat in quod incubuit, Plin. ep. 4, 7, 1. – h) haud mirum est m. folg. Acc. u. Infin., haud mirum est Dareum non temperasse animo, Curt. 5, 9 (26), 9. – i) miris modis, erstaunlich, auffallend, außerordentlich (s. Brix Plaut. trin. 931), odisse, Ter.: m. m. di ludos faciunt hominibus, Plaut.: laudare, Liv.: ebenso mirum in modum, Caes. b. G. 1, 41, 1. -
115 misereo
misereo, seruī, seritum u. sertum, ēre, u. misereor, seritus sum u. sertus sum, ērī (miser), I) mit jmd. od. etw. Mitleid-, Barmherzigkeit fühlen od. haben, jmds. sich erbarmen, te commiserabam magis quam miserebar mei, Acc. fr.: ipse sui miseret, Lucr.: nihil nostri miserere? Verg.: miserete anuis (= anus), Enn.: miserens tui, Prisc. 17, 93: miserere (Imper.) = mir zu Liebe, Fronto: cogebant hostes, ut misererent, Enn.: cum misereri coeperunt, von Mitleid ergriffen wurden, Quint.: hic miserens, Charis. 255, 18. – miseremini sociorum, Cic.: maiores vostrûm miseriti plebis Romanae, Sall.: misereri laborum tantorum, Verg.: m. Dat., alci, Hyg. u.a. Spät. (s. Rönsch Itala p. 413. Muncker Hyg. fab. 58. p. 106 a). – II) miseret od. miseretur me, ich fühle od. habe Mitleid (Barmherzigkeit) mit jmd., es jammert-, es dauert-, es erbarmt mich jmds. usw., a) impers., mit Genet. alcis od. alcis rei, α) miseret me, zB. miseret me illius, Plaut.: me eius patris nunc misere miseret, Plaut.: me miseret tui, Cic.: te miseret mei, Ter.: ut ita (nur insoweit) te aliorum miserescat, ne tis (= tui) alios misereat, Plaut.: senis totos miseruit, Apul.: Menedemi vicem miseret me, Ter.: neque te mei tergi miseret, Plaut. – β) miseretur me, zB. neque me tui neque tuorum liberûm misereri potest, Cic.: cave, te fratrum pro fratris salute obsecrantium misereatur, Cic.: me mise-————ritum est tuarum fortunarum, Ter.: quo me rei publicae maxime miseritum est, Scip. Afr. fr. – mit bl. Genet., miseretur (sc. me) tui, Pacuv. tr. 354: u. unpers., ut supplicum misereatur, daß man Mitleid fühle mit usw., Cic. de inv. 1, 48. – b) pers., mit allg. Nomin. neutr. pronom. als Subjekt, nilne te miseret, Plaut. Pseud. 308. – ⇒ Parag. Infin. misererier, Lucr. 5, 1021. -
116 missito
missito, āvi, ātum, āre (Frequent. v. mitto, s. Charis. 255, 25), I) wiederholt schicken, supplicantes legatos, Sall. Iug. 38, 1: simul cum his auxilia, Liv. 9, 45, 5: per orbem terrae litteras, Fronto de eloqu. 1. p. 142, 1 N.: per virgines probatissimas primitiva frugum Apollini Delio, Solin. 16, 5: in corticibus arborum mutuo epistularum alloquia, Hieron. epist. 8: codicilli missitati, Plin. 33, 12. – II) wiederholt von sich geben, -hören lassen, cachinnos ioca dicta missitantes, Laev. fr. 19 M. ( bei Non. 209, 30) nach Bothes Vermutung (die Hdschrn. risitantes). -
117 myrsineum
myrsineum, eī, n., eine Pflanze = feniculum silvestre, Plin. 20, 255.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > myrsineum
-
118 Novesium
Novesium, iī, n., befestigter Ort der Ubier im belg. Gallien am Rhein, j. Neuss, Tac. hist. 4, 26 u.a. It. Anton. 255, 2 (370, 5 Novesia gen.), dessen Befestigungswerke von Julian im J. 359 n. Chr. wiederhergestellt wurden, Amm. 18, 2, 4.Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Novesium
-
119 pituita
pītuīta, ae, f., zähe Feuchtigkeit, I) im tierischen Körper, a) = φλέγμα, der kalte u. flüssige Schleim, Cato, Cels. u.a.: cum pituita redundat, wenn Verschleimung entsteht, Cic.: Plur. = verschiedenartiger Schleim, Plin. 20, 104 u.a. Pallad. 1, 28, 6: pituitae fluctiones, Bauchflüsse, Plin. 22, 138. – bes. der Schnupfen, mala nasi, Catull.: cum pituita molesta est, Hor. – b) der Pips der Hühner, Colum. u. Plin. – c) zähe Feuchtigkeit, impetus pituitae in facie, feuchte Ausschläge, Plin. 28, 183. – d) eine eiterartige Flüssigkeit, Cels. 5, 28, 16 u. 6, 18, 2. p. 255, 26 D. – II) der Bäume, Plin. 17, 252 u.a. – ⇒ Häufig bei Dichtern dreisilbig, s. Heindorf Hor. sat. 2, 2, 76. -
120 Potameis
Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Potameis
См. также в других словарях:
255 av. J.-C. — 255 Années : 258 257 256 255 254 253 252 Décennies : 280 270 260 250 240 230 220 Siècles : IVe siècle … Wikipédia en Français
255 — Années : 252 253 254 255 256 257 258 Décennies : 220 230 240 250 260 270 280 Siècles : IIe siècle IIIe siècle … Wikipédia en Français
-255 — Années : 258 257 256 255 254 253 252 Décennies : 280 270 260 250 240 230 220 Siècles : IVe siècle av. J.‑C. … Wikipédia en Français
255 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 2. Jahrhundert | 3. Jahrhundert | 4. Jahrhundert | ► ◄ | 220er | 230er | 240er | 250er | 260er | 270er | 280er | ► ◄◄ | ◄ | 251 | 252 | 253 | 254 | … Deutsch Wikipedia
255 — ГОСТ 255{ 90 (ИСО 2473 72)} Эбонит. Метод определения предела прочности при изгибе. ОКС: 83.060 КГС: Л69 Методы испытаний. Упаковка. Маркировка Взамен: ГОСТ 255 75 Действие: С 01.01.92 Текст документа: ГОСТ 255 «Эбонит. Метод определения предела… … Справочник ГОСТов
255 — Años: 252 253 254 – 255 – 256 257 258 Décadas: Años 220 Años 230 Años 240 – Años 250 – Años 260 Años 270 Años 280 Siglos: Siglo II – Siglo I … Wikipedia Español
255 a. C. — Años: 258 a. C. 257 a. C. 256 a. C. – 255 a. C. – 254 a. C. 253 a. C. 252 a. C. Décadas: Años 280 a. C. Años 270 a. C. Años 260 a. C. – Años 250 a. C. – Años 240 a. C. Años 230 a. C. Años 220 a. C. Siglos … Wikipedia Español
255. — Началась (с 255 по 260 г.) вторая война сасанидского Ирана с Римом … Хронология всемирной истории: словарь
255. Infanterie-Division (Wehrmacht) — 255. Infanterie Division Aktiv 26. August 1939–November 1943 Land Deutsches Reich NS … Deutsch Wikipedia
255 (число) — 255 двести пятьдесят пять 252 · 253 · 254 · 255 · 256 · 257 · 258 Факторизация: Римская запись: CCLV Двоичное: 11111111 Восьмеричное: 377 … Википедия
255 McKibbin — St. is a five story residential loft building and in Bushwick, Brooklyn. Each of its five floors is subdivided into 16 apartment units, ranging in size from approximately 400 to 2500 square feet (five units between the first and second floors are … Wikipedia