Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

1213

  • 1 adventoria

    adventōria, ae f. (sc. cena) M = adventicia

    Латинско-русский словарь > adventoria

  • 2 Intelligenti pauca

    Для понимающего достаточно и немногого.
    Рискара выразил удивление, что подеста, которому посчастливилось поймать заговорщика, не отправил его немедленно в Пармскую крепость. - Можно опасаться, - добавил Рискара холодным тоном, - что жандармам придется столкнуться с целой шайкой его друзей: они позавчера искали этого негодяя, чтобы помочь ему пробраться через владения его высочества; мятежников было человек двенадцать-пятнадцать, и все верхом. - Intelligenti pauca, - воскликнул подеста с лукавым видом. (Стендаль, Пармский монастырь.)

    Латинско-русский словарь крылатых слов и выражений > Intelligenti pauca

  • 3 Aeacideius

    Aeacidēius, - cidēs, - cidīnus, - cius, s. Aeacus.

    lateinisch-deutsches > Aeacideius

  • 4 annumero

    adnŭmĕro (annŭmĕro), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] compter, faire le compte de, évaluer, payer. [st2]2 [-] mettre au nombre de, compter au nombre de, ranger parmi. [st2]3 [-] Dig. attribuer à, imputer à.    - non annumerare verba, sed appendere, Cic.: ne pas compter les mots, mais les peser.    - adnumerare pecuniam alicui, Cic.: compter de l'argent à qqn, payer qqn.    - annumerantur duo agni pro una ove, Varr.: deux agneaux comptent pour une brebis.    - nec habent adnumeranda tibi pro republica vulnera, Plin. Pan.: et ils n'ont pas besoin de te faire le compte des blessures qu'ils ont reçues pour l'Etat.    - annumerare se in exemplis, Ov.: se donner pour un des modèles à suivre.    - adnumerare aliquem in vatibus: compter qqn au nombre des devins.    - forsitan propter multitudinem patronorum in grege adnumerer, Cic. Rosc. Am. 32: peut-être, vu la multitude des défenseurs, suis-je compter dans la foule.    - avec dat. - adnumerare aliquem vatis: compter qqn au nombre des devins.    - annumerare aliquid malis, Tac.: ranger une chose parmi les maux.    - his libris adnumerandi sunt sex de re publica, Cic. Div. 2: à ces livres, il faut en ajouter six autres sur la République.    - illi qui se Collegae adnumerari patiebantur in diversum transierunt, Plin. Ep. 2: ceux qui laissaient penser qu'ils étaient rangés du côté de Colléga repassèrent du côté opposé.    - adnumeratus est cum undecim apostolis, Vulg. Act. 1, 26: (Matthias) fut associé aux onze apôtres.    - adnumerare imperitiam culpae, Dig.: incriminer l'inexpérience.
    * * *
    adnŭmĕro (annŭmĕro), āre, āvi, ātum - tr. - [st2]1 [-] compter, faire le compte de, évaluer, payer. [st2]2 [-] mettre au nombre de, compter au nombre de, ranger parmi. [st2]3 [-] Dig. attribuer à, imputer à.    - non annumerare verba, sed appendere, Cic.: ne pas compter les mots, mais les peser.    - adnumerare pecuniam alicui, Cic.: compter de l'argent à qqn, payer qqn.    - annumerantur duo agni pro una ove, Varr.: deux agneaux comptent pour une brebis.    - nec habent adnumeranda tibi pro republica vulnera, Plin. Pan.: et ils n'ont pas besoin de te faire le compte des blessures qu'ils ont reçues pour l'Etat.    - annumerare se in exemplis, Ov.: se donner pour un des modèles à suivre.    - adnumerare aliquem in vatibus: compter qqn au nombre des devins.    - forsitan propter multitudinem patronorum in grege adnumerer, Cic. Rosc. Am. 32: peut-être, vu la multitude des défenseurs, suis-je compter dans la foule.    - avec dat. - adnumerare aliquem vatis: compter qqn au nombre des devins.    - annumerare aliquid malis, Tac.: ranger une chose parmi les maux.    - his libris adnumerandi sunt sex de re publica, Cic. Div. 2: à ces livres, il faut en ajouter six autres sur la République.    - illi qui se Collegae adnumerari patiebantur in diversum transierunt, Plin. Ep. 2: ceux qui laissaient penser qu'ils étaient rangés du côté de Colléga repassèrent du côté opposé.    - adnumeratus est cum undecim apostolis, Vulg. Act. 1, 26: (Matthias) fut associé aux onze apôtres.    - adnumerare imperitiam culpae, Dig.: incriminer l'inexpérience.
    * * *
        Annumero, annumeras, penul. corr. annumerare. Cic. Annombrer, Adjouster au nombre.
    \
        Annumerare, interdum significat idem quod simplex Numerare. Cic. Nombrer.
    \
        Annumerare, dictum de pecunia. Cic. Pecuniam mulieri omnem annumerare. Compter et payer.

    Dictionarium latinogallicum > annumero

  • 5 augustodunensis

    -is/e adj Bp
    Autun (d'augustodunensis)

    Dictionarium Latino-Gallicum botanicae > augustodunensis

  • 6 aedon

    aēdōn, onis, Akk. ona, f. (ἀηδών, die Sängerin =) die Nachtigall (als nom. pr. Aēdōn, die in eine Nachtigall verwandelte Tochter des Pandareus), Petr. poët. 131. Sen. Agam. 671 Leo u. Octav. 916 Leo. Calp. ecl. 6, 8 u. 9, 61. Anthol. Lat. 199, 54 R. – Dav. aēdonius, a, um (ἀηδόνιος), der Nachtigall eigen, Nachtigallen-, vox, Auct. pan. in Pis. 257. Lact. Phoen. 47.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > aedon

  • 7 celebratio

    празднование, торжественность: sine honesta celebrat. matrimonii procreatus (1. 7 C. Th. 4, 6).

    Латинско-русский словарь к источникам римского права > celebratio

  • 8 Appius

        Appius ī, m    a family name in the gens Claudia. — As adj., Appian: via, the Appian Way, from Rome to Capua. — Called Appia via, H.: Appia, H., C.

    Latin-English dictionary > Appius

  • 9 parasiticus

    {Deutsch:} parasitisch, schmarotzend
    {Русский:} паразитический

    Latein-Deutsch-Wörterbuch von Heilpflanzen > parasiticus

  • 10 niger

    gra, grum чёрный, тёмный

    Латинско-русский медицинско-фармацевтический словарь > niger

  • 11 Nullum saeculum magnis ingeniis clausum est

    No generation is closed to great talents. (Seneca)

    Latin Quotes (Latin to English) > Nullum saeculum magnis ingeniis clausum est

  • 12 esurio

    to be hungry, to hunger / long for, desire, yearn

    Latin-English dictionary of medieval > esurio

  • 13 adnotatiuncula

    annŏtātĭuncŭla ( adn-), ae, f. dim. [annotatio], a brief annotation (only in Gell.), Gell. 19, 7, 12; 19, 17, 21 fin.

    Lewis & Short latin dictionary > adnotatiuncula

  • 14 hepaticus

    , a, um
    печеночный

    Latin-Russian dictionary > hepaticus

  • 15 defit

    , defieri v. def.
      недостаёт

    Dictionary Latin-Russian new > defit

  • 16 Aptenodytes patagonicus

    ENG king penguin

    Animal Names Latin to English > Aptenodytes patagonicus

  • 17 amicus

    amīcus, a, um, Adi. m. Compar. u. Superl. (Stamm AM, wovon auch amo u. amor), der da liebt, der mit Wort und Tat unterstützt, für den Nutzen und das Wohl einer Person arbeitet, I) adi., befreundet, freundlich gesinnt, wohlwollend, gewogen, geneigt, günstig (Ggstz. inimicus), a) v. leb. Wesen u. deren Gemüt usw.: α) absol., amicus od. amicissimus animus, Cic.: amicae civitates, Caes.: amice lector! Mart.: homines sibi conciliare amiciores, Cic.: praesidium quam amicissimum, möglichst treu ergebene Bedeckung, Caes.: vir benevolentissimus atque amicissimus, Cic.: ex alienissimis sociis amicissimos reddere, Cic.: agmen amicum (von Freunden), Ov.: vultus, des Freundes, Verg., freundliches, Ov.: vires, Ov.: v. Tieren, amici pavones et columbae, Plin. 10, 207. – β) m. inter se od. erga alqm od. m. Dat., ut amici inter nos simus, Ter.: si umquam erga te animo esse amico sensisti eum, Ter.: amicus amico Acc. fr., Komik. u. Petr. (s. Brix Plaut. mil. 660): homo amicus nobis iam inde a puero, Ter.: velim ut tibi amicus sit, Cic.: mihi nemo est amicior Attico, Cic.: regem nec inimiciorem ulli populo quam Carthaginiensi nec amiciorem quam populo Romano esse affirmabant, Liv.: amica luto sus, Hor.: amicus patriae, amicus legibus, Treb. Poll.: non fortunae, sed hominibus solebat esse amicus, Nep.: ut ego amicior invenirer Phrygum et Cilicum aerariis quam nostro, Cic.: neque illi amiciores rei publicae quam ego, Cic.: u. bes. amicum esse sibi, sich selbst nicht gram (kein Stiefbruder) sein, Hor. sat. 1, 2, 20: u. esse amicum rebus suis, mit seiner Lage zufrieden sein, Sen. de vit. beat. 6, 2: u. alqm sibi reddere amicum, mit sich befreunden, zufrieden machen, Hor. ep. 1, 18, 101. – b) v. Lebl.: portus, Verg.: ventus, Ov.: imbres, Verg.: silentia lunae, Verg.: dicta, Verg.: amicius arvum, Ov.: quid inter tam dissimiles amicum esse poterat? welch freundschaftliches Verhältnis konnte bestehen zwischen usw., Vell. 2, 45, 1: amicum est mihi (= φίλον εστί μοι), m. folg. Acc. u. Infin., es ist nach meinem Sinne, Hor. carm. 2, 17, 2: nihil homini amicost opportuno amicius, Plaut. Epid. 425: secundum te nihil est mihi amicius solitudine, ist mir lieber, Cic. ad Att. 12, 15. – II) subst.: A) amīcus, ī, m., a) der Freund, mit dem man die heiligen Gefühle der Liebe u. Achtung teilt, sowie übh. der gute Freund, verb. amicus atque aequalis suus, Ter.: amicus bonus, Nep.: vetus, Cic.: intimus, Cic.: magnus, intimer, Cur. b. Cic.: fidus, infidus, Cic.: firmus ac fidelis, Cic.: melior et fidelior, Liv.: carus, Hor.: verus, Cic. u. (Ggstz. mendax) Hor.: summus, der beste, Ter.: Superl., Cato amicissimus meus, mein allerbester Fr., Cic. – amici est m. folg. Infin., es verrät Freundschaft, Cic. de amic. 14. – für patronus, Gönner, Hor. u. Iuven. – für socius, Genosse, Gefährte, Ov. met. 13, 69. – u. wie unser Freund = Verehrer von etwas, veritatis, Cic. – b) in polit. Verhältnissen, α) der polit. Freund, Anhänger, amici clientesque Gracchorum, Vell. 2, 7. § 1; vgl. 2, 7. § 3. – β) der auswärtige Staatsfreund, oft verb. socius amicusque, socius atque amicus, Cic., Sall. u.a. – c) Plur., amici, α) die Umgebung des Fürsten (Würdenträger, Hofleute), Sall. u.a. – β) = εταιροι ἱππεις, die Hetären, die Leibwache (der mazedonischen Könige) zu Pferde, prima cohors amicorum, Curt. 6, 7 (26), 7: alqm in cohortem amicorum recipere, Curt. 6, 2 (5), 11. – γ) die Umgebung des römischen Prätors in der Provinz ( cohors praetoria), Suet. Caes. 70 u. 79, 3 a. – δ) die Schar der Höflinge des Kaisers, Suet. Cal. 19, 2 u.a. – B) amīca, ae, f., die Freundin, a) im edlen Sinne, von der Frau gegen die Frau, die Freundin, Gespielin, Komik., Ov. u. Iuven. – b) im unedlen Sinne (urspr. anständige Bezeichnung für meretrix, paelex, concubina, die aber bald die schlimme Bedeutung »Mätresse« gewann, daß sogar im Rechtsstile concubina ehrbarer lautete, s. Massur. b. Paul. dig. 50, 16, 144), wie εταίρα, die Geliebte, das Kebsweib, die Beischläferin, Mätresse, Buhle, Komik., Cic. u.a. – / Altlat. amecus, ameca, nach Paul. ex Fest. 15, 6. u. ameicus, Plaut. Poen. 1213. – Nomin. Plur. amicei, Corp. inscr. Lat. 1, 204. col. 1, 7: Gen. Plur. ameicorum, ibid. 1, 203, 7, synk. amicûm, Ter. heaut. prol. 24. – Dat. u. Abl. Plur. amiceis, Corp. inscr. Lat. 1, 1203 u. 1422, od. ameiceis, ibid. 1267: Dat. Plur. amicabus, nach Prob. inst. (IV) 82, 17.

    lateinisch-deutsches > amicus

  • 18 exitus

    exitus, ūs, m. (exeo), das Herausgehen, der Ausgang, griech. εξοδος, I) eig. u. meton.: A) eig.: α) der Pers.: reditum mihi gloriosum iniuria tua dedit, non exitum calamitosum, Cic.: omni exitu et pabulatione interclusi, Caes.: m. ab u. Abl., ne exitus inclusis ab urbe esset, Liv. 38, 4, 6. – Plur., singulorum hominum occultos exitus asservare, Caes. – β) lebl. Ggstde.: exitus introitusque elementis redditus, Lucr.: ex. faustus (classis), Abfahrt, Lucr.: fit liber minus exitus amni, Ausfluß, Lucr.: septem exitus Istri, Val. Flacc.: (tibiae) recto exitu graviorem spiritum reddunt, Quint. – B) meton., der Ausgang, als Ort, aedificii, Nep.: quod (posticum) devium maximi atque occultissimi exitus erat, Liv.: ex. paludis, Mündung, Plin.: exitus cibi, After, Plin. – Plur., septem exitus ex domo fecerat, Liv. – II) übtr.: A) im allg.: quae plurimos exitus dant ad eiusmodi digressionem, die die meiste Veranlassung zu solchen Ausschweifungen (in der Rede) darbieten, Cic. de or. 2, 312. – cum exitus (Auskunft, Aufschluß) ab utroque datur conturbato errantique regi, Cic. de fin. 5, 63. – B) insbes.: 1) der Ausgang = das Ende, Ziel, a) im allg.: ex. orationis (Ggstz. principium), Cic.: adducta ad exitum quaestio est, Cic.: exitum alci rei imponere, Liv. – quae (fuga) ipsa exitum non habebat, zu keinem Ziele führte, Cic. – hic fuit oppugnationis exitus, Caes.: in exitu est meus consulatus, Cic.: in exitu iam annus erat, Liv.: exitu superioris anni, Liv. – ex. vitae, Nep., mortis, Dict., ex. vitae mortisque, Vell. (vgl. Deder. Dict. 4, 15). – exitum (ein Grab) facere alci, Corp. inscr. Lat. 8, 1213. – verba, quae casus habent in exitu similes, Varro LL. – Plur., causae rerum atque exitus, Cic.: perditae civitates hos solent exitus exitiales habere, letzte Stadien, die zum Untergang führen, Cic.: tristes exitus habere, Cic.: habent exitus aut in a aut in e, Varro LL. – b) insbes.: α) wie εξοδος, der Ausgang = letzte Teil einer Tragödie, die Katastrophe, mimi, fabulae, Cic. Cael. 65: ut tragici poëtae, cum explicare argumenti exitum non potestis, gleichs. den Knoten des Stückes nicht lösen könnt, Cic. de nat. deor. 1, 53. – β) prägn., das Ende = das Lebensende, Seiani, Plin.: avunculi, Plin. ep.: humanus, Cic. – Plur., nonnumquam bonos exitus habent boni, Cic. – 2) wie εξοδος, der Endpunkt, die Schlußerklärung, das Resultat, worauf eine Rede, eine Beratung usw. hinausläuft, exitus fuit orationis, Caes.: ut nullus exitus imponeretur sermonibus, sodaß man immer noch zu keinem Endpunkte (Resultate) kommen konnte, Liv.: disceptatio sine exitu fuit, Liv. – 3) der Ausgang = der Erfolg, das Resultat, das Schicksal, das etwas hat, eventus atque ex. rerum, Cic.: ex. futuri temporis, Hor.: Cottae consilium quem haberet exitum, Caes.: cum esset incertus exitus et anceps fortuna belli, Cic. – Plur., haec omnia meliores exitus habebunt, Cic. – Sprichw., exitus acta probat, Ov. her. 2, 85.

    lateinisch-deutsches > exitus

  • 19 mendum

    mendum, ī, n. u. seltener menda, ae, f. ( altindisch mindā, Körperfehler), I) ein der Vollkommenheit Abbruch tuender Fehler, ein Gebrechen, a) von Körperfehlern (Warze, Mal, schiefer Mund, kurzes Glied u. dgl.), rara tamen mendo facies caret; occule mendas, quāque potes, vitium corporis abde tui, Ov. art. am. 3, 261 sq. – b) das Versehen, der Schnitzer, α) der Schreibfehler, sunt enim (libri) effecti (fertig); tantum librariorum menda tolluntur, Cic.: u. so mendum liturā corrigere, Cic. – ne quis mendam magis quam consuetudinem putet, Suet.: videbatur compluribus in extremo verbo menda esse, Gell. – β) der Rechenfehler, im Doppelsinn: (Idus Martiae) magnum mendum continent, enthalten ein großes Versehen, man hat sich sehr verrechnet (indem man an dem Tage bloß Cäsar, nicht auch den Antonius ermordete), Cic. ad Att. 14, 22, 2. – II) = mendacium, die Lüge, der Betrug, Charis. 72, 28. Vulg. (Amiat.) Ioann. 1, 47 u.a. Eccl. (s. Ott in Fleckeisens Jahrbb. 1874. S. 848). – / Nbf. menda, ae, f., Lucil. 1213. Ov. am. 1, 5, 18; art am. 3, 261. Suet. Aug. 87, 2. Gell. 1, 7, 3. Vgl. Caper (VII) 110, 12. Charis. 72, 23.

    lateinisch-deutsches > mendum

  • 20 mirus

    mīrus, a, um, wunderbar, erstaunlich, auffallend, seltsam, alacritas, Cic.: desiderium urbis, Cic.: scientia pugnandi, Vell.: pravitas, Vell.: sibi mirum videri (es käme ihm wunderbar vor), quid in sua Gallia populo Romano negotii esset, Caes.: mirum quid solus secum secreto ille agat, was Wunder its's wohl, was er allein für sich besonders spricht, Plaut.: non mirum fecit, nichts Wunderbares, Ter.: nec mirum est, und das ist kein Wunder, Cic.: neutr. pl. subst., nimia mira memoras, gar zu große Wunderdinge, Plaut.: tanta mira, so große Wunderdinge, Plaut.: septem mira, die sieben Weltwunder, Lact. 3, 24, 1. – Comparat., mirior tibi videor, Titin. com. 161: quid enim hoc mirius? Varro sat. Men. 206. – Besondere Verbndgg.: a) (= θαυμαστον οἷον) mirum quam od. quantum, zum Verwundern, erstaunlich, außerordentlich, mirum quam inimicus erat, Cic.: mirum quantum ocior medicina est, Plin.: mirum quantum profuit, Liv.: mit folg. Conjunctiv, mirum quantum fidei fuerit, Liv. – b) als parenthet. Ausruf: mirum, o Wunder! Ov.: u. so quid mirum? was Wunder? Ov. – so auch nec mirum, und (es ist) kein Wunder, Auct. b. Afr. 26, 5 u. 73, 2. – c) mirum ni, es sollte mich wundern, wenn nicht usw. = ich wette, daß, ich stehe dafür, höchst wahrscheinlich, unstreitig, ganz sicher (s. Lorenz Plaut. Pseud. 1196. Wagner Ter. heaut. 663), mirum ni domi est, Ter.: mirum ni cantem? ich soll wohl gar singen? Nov. com. fr.: mirumque esse, ni iam exteriore parte castra hostium oppugnentur, Liv.: so auch mirum nisi, Caecil. com. 101. Ov. met. 7, 12: u. mira sunt, ni etc., Plaut. (s. Brix Plaut. trin. 861). – d) nisi mirumst, wenn es nicht ganz sonderbar hergeht, wenn nicht etwas uns ganz Unerratbares vorliegt, Plaut. Pseud. 1213. Caecil. com. 255. – e) mirum quin m. Konj., eig. ein Wunder, weshalb nicht = das fehlte noch, daß usw., doch wohl nicht gar, mirum quin dicat, Plaut. (vgl. Brix Plaut. trin. 495). – f) mirum est ut m. Konj., es ist wunderbar, auffallend, daß usw., sed ut in cunis fuerit anguis non tam est mirum, Cic. de div. 2, 66: nam mirum dictu, ut sit omnis Sarmatarum virtus velut extra ipsos, Tac. hist. 1, 79: mihi illud videri mirum, ut una illaec capra uxoris simiai dotem ambederit, Plaut. merc. 240. – g) mirum est ut (wie) od. quam (wie) m. Konj., mirum est ut animus agitatione motuque corporis excitetur, Plin. ep. 1, 6, 2 (vgl. 7, 9, 13): mirum est quam efficiat in quod incubuit, Plin. ep. 4, 7, 1. – h) haud mirum est m. folg. Acc. u. Infin., haud mirum est Dareum non temperasse animo, Curt. 5, 9 (26), 9. – i) miris modis, erstaunlich, auffallend, außerordentlich (s. Brix Plaut. trin. 931), odisse, Ter.: m. m. di ludos faciunt hominibus, Plaut.: laudare, Liv.: ebenso mirum in modum, Caes. b. G. 1, 41, 1.

    lateinisch-deutsches > mirus

См. также в других словарях:

  • 1213 — Années : 1210 1211 1212  1213  1214 1215 1216 Décennies : 1180 1190 1200  1210  1220 1230 1240 Siècles : XIIe siècle  XIIIe&# …   Wikipédia en Français

  • 1213 — Portal Geschichte | Portal Biografien | Aktuelle Ereignisse | Jahreskalender ◄ | 12. Jahrhundert | 13. Jahrhundert | 14. Jahrhundert | ► ◄ | 1180er | 1190er | 1200er | 1210er | 1220er | 1230er | 1240er | ► ◄◄ | ◄ | 1209 | 1210 | 1211 | 12 …   Deutsch Wikipedia

  • 1213 — ГОСТ 1213{ 74} Свиньи для убоя. Технические условия. ОКС: 65.020.30 КГС: C71 Домашний скот Взамен: ГОСТ 1213 61 Действие: С 01.01.76 Изменен: ИУС 1/77, 3/86, 4/91 Примечание: переиздание 1997 Текст документа: ГОСТ 1213 «Свиньи для убоя.… …   Справочник ГОСТов

  • 1213 — Años: 1210 1211 1212 – 1213 – 1214 1215 1216 Décadas: Años 1180 Años 1190 Años 1200 – Años 1210 – Años 1220 Años 1230 Años 1240 Siglos: Siglo XII – …   Wikipedia Español

  • -1213 — Années : 1216 1215 1214   1213  1212 1211 1210 Décennies : 1240 1230 1220   1210  1200 1190 1180 Siècles : XIVe siècle av. J.‑C.  XIIIe siècle …   Wikipédia en Français

  • (1213) Алжир — Открытие Первооткрыватель Ги Рейсс Место обнаружения Алжирская обсерватория Дата обнаружения 5 декабря 1931 Альтернативные обозначения 1931 RL; 1931 XD Категория Главное кольцо …   Википедия

  • 1213 год — Годы 1209 · 1210 · 1211 · 1212 1213 1214 · 1215 · 1216 · 1217 Десятилетия 1190 е · 1200 е 1210 е 1220 е · 1230 е …   Википедия

  • 1213 dans les croisades — Chronologie synoptique des Croisades 1210 1211 1212 1213 1214 1215 1216 Francs …   Wikipédia en Français

  • 1213 Algeria — Infobox Planet minorplanet = yes width = 25em bgcolour = #FFFFC0 apsis = name = Algeria symbol = caption = discovery = yes discovery ref = discoverer = Reiss, G. discovery site = Algiers discovered = December 05, 1931 designations = yes mp name …   Wikipedia

  • (1213) Algeria — Asteroid (1213) Algeria Eigenschaften des Orbits (Animation) Orbittyp Hauptgürtelasteroid Große Halbachse 3,1381 AE …   Deutsch Wikipedia

  • 1213 in poetry — yearbox2 in?=in poetry in2?=in literature cp=12th century c=13th century cf=14th century yp1=1210 yp2=1211 yp3=1212 year=1213 ya1=1214 ya2=1215 ya3=1216 dp3=1180s dp2=1190s dp1=1200s d=1210s da=0 dn1=1220s dn2=1230s dn3=1240s|BirthsDeaths*28… …   Wikipedia

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»